Select Page

Προσοχή. Ανάπαυση.

Προσοχή. Ανάπαυση.

 

 

Σαββόπουλο στο σπίτι δεν ακούγανε ποτέ. Μια φορά μονάχα της ξέφυγε της μικρής να σιγοψελλίσει Μίκη και μετάνιωσε την ώρα και τη στιγμή. «Αριστερά στους Φαρμάκηδες δεν ακούγεται ούτε η καρδιά!» ούρλιαξε ο Στρατηγός. Και μπαμ. Μασίφ η παλάμη. Τσάκισε τη ροζιασμένη τάβλα-όσο κι αν η μικρή θα προτιμούσε τους προσδιορισμούς ανάποδα. «Η κόρη η δικιά μου να βολοδέρνει με αναρχοαλητάμπουρες στα καταγώγια της Ασκληπιού! Και να την τραβάνε κι από πάνω τα κανάλια πρώτη μούρη στις πορείες! Μαζέψου με τ’ αλάνια που ’χεις μπλέξει γιατί, πολύ φοβάμαι, θα ’χουμε δράματα». Και όταν μιλούσε ο Στρατηγός για δράματα, μόνο αυτά με την κάθαρση δεν εννοούσε.

Με τούτα και με κείνα, η κόρη μαζεύτηκε. Κλειδώθηκε μέσα. Μέσα της. Μανιφέστα καπούτ, σαφής ο γέρος. Μέχρι κι ακετόνη της πήρε, να ξεβάψει τα μαύρα νύχια. Χειμώνας. Αγιάζι. Ξεγελάστηκε ο υδράργυρος με προσάναμμα Μαγιακόφσκι. Ψύχος όμως στην καρδιά. Αυτή που ακούγεται αριστερά. Κι αν λοξοδρομήσει ποτέ κάνα τικ, έρχεται το τακ και τσαααακ, το γραπώνει και το φέρνει στην πλευρά την ίσια. Κι ύστερα ο καιρός άνοιξε. Ο ουρανός άνθισε, οι πεταλούδες κελάηδησαν, τα λουλούδια ξεσυννέφιασαν -η Συννεφούλα είχε χαθεί στους αιθέρες πολύ πριν- και η μικρή πάντα μετρημένη, πάντα δεξιόκαρδη.

Αρχές Ιούνη. Στρώνει τραπέζι η μάνα, να φάει ο Στρατηγός. Γουρούνι για δείπνο. Άγριο. Βουνίσιο. Στρογγυλοκάθεται ο Φαρμάκης. Απέναντι η ματιά. Στον τοίχο. Στο κάδρο ο Παττακός με το μυστρί. Χαμογελά για το γεφύρι το χτισμένο. Και ο Φαρμάκης χαμογελά. Για το άλλο, το γκρεμισμένο. Έκτακτο σήμα ειδήσεων. Πάλι συμπλοκές. «Βρωμκμμούνια, ξλο π σς χρειάζται» κροταλίζει η μασέλα με το ημιμασημένο ζώο. Κάθεται και η κυρά, για παρέα. Σιχαίνεται να τρώει μόνος. Μεγάλη η τάβλα και τ’ αλάτι πάντα μακριά. «Με ρί-ψη δα-κρυ-γό-νων α-πα-ντά η α-στυ-νο-μί-α στους δια-δη-λω-τές» τονίζει ο δημοσιογράφος προφέροντας τα γράμματα ένα-ένα, μη χαθεί ούτε σύμφωνο, ούτε φωνήεν, κι ας χαθεί παιδί, νεαρό παιδί, φοιτητόπαιδο, αριστερό φοιτητόπαιδο, αριστερό φοιτητόπαιδο εθνικόφρωνος σποράς, μη χαθεί ούτε σύμφωνο, ούτε φωνήεν. Η μκρή δν θα φάει; Το ρίξμε στην απργία πείνς τρα; Δαγκώνει η σιαγόνα. Λυσσαλέα. Κι ύστερα μάσημα. Δεξιά. Αριστερά. Δεξιά. Αριστερά. «Είναι έξω το παιδί», απαντά η μάνα. Το βλέμμα του Στρατηγού ξανά στο κάδρο. Στο μυστρί. Σφυροδρέπανο το βλέπει η μάνα. Ξέρει.

 

γράφει η Γεωργία Δημητροπούλου

Η Γεωργία Δημητροπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα όλον τον χρόνο, εκτός από κάτι απριλιάτικα αλέ ρετούρ στη Μονμάρτρη (νοερά και μη), για να χαζέψει βιολέ βουκαμβίλιες. Έχει σπουδάσει Δημοσιογραφία και Μετάφραση Γαλλικής Λογοτεχνίας και εργάζεται ως κειμενογράφος στον χώρο της διαφήμισης. Της αρέσει το γράψιμο (να γράφει, όχι να τη γράφουν) και έχει μεγάλη αδυναμία στα παραμύθια (να τα γράφει, όχι να τα λέει). Το πρώτο της παιδικό βιβλίο κυκλοφορεί στα Γαλλικά, σε ηλεκτρονική μορφή.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

4 Σχόλια

  1. Καλλιόπη Δημητροπούλου

    Αφοπλιστικό,λόγος μαχαίρι με πολλούς αποδέκτες….διδακτικό για πολλους “στρατηγούς” της ζωής…ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ από μια Δημητροπούλου σε άλλη Δημητροπούλου…..

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Δυνατή γραφή!!!Συγχαρητήρια!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Οι λέξεις τρέχουν, οι σκέψεις προσπαθούν να τις προλάβουν. Δυνατός συνοπτικός λόγος. Μπράβο σου!!!

    Απάντηση
  4. Gee

    Το μωρό βλέπει και κλαίει. Αφού μαζέψει χίλιες εικόνες τις εκφράζει με την πρώτη του λέξη “Μαμά”. Οταν μεγαλώσει και χάσει την αθωότητά του λέει ” ΄Μια εικόνα, χίλιες λέξεις” ξεχνώντας πως ξεκίνησε ανάποδα γιατί βαριέται ή δεν ξέρει να ψάξει την μια λέξη που εκφράζει χίλιες εικόνες

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!