Προσωπογραφία

3.10.2015

 

 

“And the river flows beneath your skin

Like savage horses kept within

And all is wasted in the sand

Like breaking diamonds with your hand”

Royksopp – Running to the Sea

“And rise with me forever

Across the silent sands

And the stars will be your eyes

And the wind will be my hands”

The Handsome Family – Far from any Road

 

Στ’ αυτιά σου μία άγκυρα και τα μαλλιά λυμένα

Το δέρμα σου κατάλευκο και δροσερό σαν γάλα

Κοιτάς και ονειροπολείς, αόριστα, θλιμμένα

Μ’ εκείνα τα κατάμαυρα τα μάτια τα μεγάλα

Μια αλυσίδα κρέμεται στο πόδι σου δεμένη

Κι ένα αρχαίο φυλαχτό ανάμεσα στα στήθη

Στα δάχτυλά σου πιάστηκε μια αχτίδα μαγεμένη

Που πέρασε και χάθηκε σαν ξένο παραμύθι

Σαν δυο ποτάμια ορμητικά χύθηκαν τα μαλλιά σου

Πλημμύρισαν τους ώμους σου κι έφτασαν στη πλάτη

Μια πεταλούδα κάθισε μέσα στην αγκαλιά σου

Με ευωδιές, χρυσόσκονη και χρώματα γεμάτη

Σαν άλογα οι φλέβες σου χτυπάνε και καλπάζουν

Η λάμψη απ’ τα μάτια σου θόλωσε τα αστέρια

Τα χέρια μου σαν άνεμος πάντα θα σε σκεπάζουν

Μάταια˙ σαν να σπάζουμε διαμάντια με τα χέρια

Ζωγράφισα τα χείλη σου με κόκκινο μολύβι

Κι έχω με γκρίζο απαλό τα βλέφαρα σκιάσει

Μα πώς να δείξω την σκιά που μέσα σου σε θλίβει;

Μα πώς τον άψυχο καμβά να κάνω να σου μοιάσει;

Ατέλειωτο και σήμερα έμεινε το πορτραίτο

Του λείπει αυτή η ένταση και η μελαγχολία

Σου πρέπει, Άγρια Ομορφιά, κάτι απ’ τον Τιντορέττο

Δυο στίχοι και το ιδανικό που κρύβουν τα βιβλία

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

Φυλακισμένη καρδιά

Φυλακισμένη καρδιά

Ο έρωτάς σου ένα φθηνό μαγαζάκι κόσμος μπαίνει βγαίνει κι εγώ σε μιαν άκρη να παρατηρώ: “πόσες καρδιές ακόμα θα προσπεράσεις  και θα σπάσεις στο διάβα σου;” Σε μιαν άκρη του μυαλού σου ευελπιστώ να βρίσκομαι κι εγώ ένα μονοπάτι τρέχω να βρω να χωθώ στην αγκαλιά σου να...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Μαριανθη πλειωνη

    Πολύ όμορφο,λυρικό,με εικόνες ζωντανές,έντονα συναισθηματικό!

    Απάντηση
  2. kostoglou Vaso

    Ο ρυθμός και οι εικόνες που πλάθετε σε κάθε ποίημα σας ξεκλειδώνουν κάποιες άγνωστες διαδρομές στη φαντασία και στο υποσυνείδητο. Είναι η αφορμή για ένα μακρύ ταξίδι, που μπορεί όμως μέσα σε λίγες γραμμές να φτάσει στον προορισμό του. Είναι νομίζω η διαφορά ανάμεσα στην ποίηση και στον πεζό λόγο. Επιστρέφω πολλές φορές στα ποιήματά σας και κάθε φορά ανυπομονώ για το επόμενο.

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    …Μα πώς να δείξω την σκιά που μέσα σου σε θλίβει;

    Μα πώς τον άψυχο καμβά να κάνω να σου μοιάσει;

    Ατέλειωτο και σήμερα έμεινε το πορτραίτο…

    Πολύ πολύ όμορφο κύριε Αντωνίου!!!!
    Εικόνες πανέμορφες! Λυρικές! Γλυκές!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Η γραφή σας τόσο λυρική και συναισθηματική τόσο έντονη!!!!

    Απάντηση
  5. drmakspy

    Στο ποίημά μου “Ονείρου μονοπάτια” έγραφα….

    Δεν ξέρω όμως να κάνω ζωγραφιές
    να ζωγραφίζω ξέρω με τους στίχους….

    Έτσι κι εσείς…. Ζωγραφίσατε με στίχους και μας δώσατε με περισσή ακρίβεια την εικόνα της… Πορτραίτο εκπληκτικά ζωντανό στα μάτια της ψυχής μας… Λάτρεψα το μέτρο, τον ρυθμό, την ρίμα, τις λέξεις, τον λυρισμό, την υπέροχη απόδοση στους από τα αγγλικά ενταγμένους στίχους… Υπέροχο ποίημα… Υπέροχο… Πόσο τυχερή πρέπει να νιώθει εκείνη;… Πόσο;…….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου