Προσωπογραφία

3.10.2015

 

 

“And the river flows beneath your skin

Like savage horses kept within

And all is wasted in the sand

Like breaking diamonds with your hand”

Royksopp – Running to the Sea

“And rise with me forever

Across the silent sands

And the stars will be your eyes

And the wind will be my hands”

The Handsome Family – Far from any Road

 

Στ’ αυτιά σου μία άγκυρα και τα μαλλιά λυμένα

Το δέρμα σου κατάλευκο και δροσερό σαν γάλα

Κοιτάς και ονειροπολείς, αόριστα, θλιμμένα

Μ’ εκείνα τα κατάμαυρα τα μάτια τα μεγάλα

Μια αλυσίδα κρέμεται στο πόδι σου δεμένη

Κι ένα αρχαίο φυλαχτό ανάμεσα στα στήθη

Στα δάχτυλά σου πιάστηκε μια αχτίδα μαγεμένη

Που πέρασε και χάθηκε σαν ξένο παραμύθι

Σαν δυο ποτάμια ορμητικά χύθηκαν τα μαλλιά σου

Πλημμύρισαν τους ώμους σου κι έφτασαν στη πλάτη

Μια πεταλούδα κάθισε μέσα στην αγκαλιά σου

Με ευωδιές, χρυσόσκονη και χρώματα γεμάτη

Σαν άλογα οι φλέβες σου χτυπάνε και καλπάζουν

Η λάμψη απ’ τα μάτια σου θόλωσε τα αστέρια

Τα χέρια μου σαν άνεμος πάντα θα σε σκεπάζουν

Μάταια˙ σαν να σπάζουμε διαμάντια με τα χέρια

Ζωγράφισα τα χείλη σου με κόκκινο μολύβι

Κι έχω με γκρίζο απαλό τα βλέφαρα σκιάσει

Μα πώς να δείξω την σκιά που μέσα σου σε θλίβει;

Μα πώς τον άψυχο καμβά να κάνω να σου μοιάσει;

Ατέλειωτο και σήμερα έμεινε το πορτραίτο

Του λείπει αυτή η ένταση και η μελαγχολία

Σου πρέπει, Άγρια Ομορφιά, κάτι απ’ τον Τιντορέττο

Δυο στίχοι και το ιδανικό που κρύβουν τα βιβλία

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Μαριανθη πλειωνη

    Πολύ όμορφο,λυρικό,με εικόνες ζωντανές,έντονα συναισθηματικό!

    Απάντηση
  2. kostoglou Vaso

    Ο ρυθμός και οι εικόνες που πλάθετε σε κάθε ποίημα σας ξεκλειδώνουν κάποιες άγνωστες διαδρομές στη φαντασία και στο υποσυνείδητο. Είναι η αφορμή για ένα μακρύ ταξίδι, που μπορεί όμως μέσα σε λίγες γραμμές να φτάσει στον προορισμό του. Είναι νομίζω η διαφορά ανάμεσα στην ποίηση και στον πεζό λόγο. Επιστρέφω πολλές φορές στα ποιήματά σας και κάθε φορά ανυπομονώ για το επόμενο.

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    …Μα πώς να δείξω την σκιά που μέσα σου σε θλίβει;

    Μα πώς τον άψυχο καμβά να κάνω να σου μοιάσει;

    Ατέλειωτο και σήμερα έμεινε το πορτραίτο…

    Πολύ πολύ όμορφο κύριε Αντωνίου!!!!
    Εικόνες πανέμορφες! Λυρικές! Γλυκές!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Η γραφή σας τόσο λυρική και συναισθηματική τόσο έντονη!!!!

    Απάντηση
  5. drmakspy

    Στο ποίημά μου “Ονείρου μονοπάτια” έγραφα….

    Δεν ξέρω όμως να κάνω ζωγραφιές
    να ζωγραφίζω ξέρω με τους στίχους….

    Έτσι κι εσείς…. Ζωγραφίσατε με στίχους και μας δώσατε με περισσή ακρίβεια την εικόνα της… Πορτραίτο εκπληκτικά ζωντανό στα μάτια της ψυχής μας… Λάτρεψα το μέτρο, τον ρυθμό, την ρίμα, τις λέξεις, τον λυρισμό, την υπέροχη απόδοση στους από τα αγγλικά ενταγμένους στίχους… Υπέροχο ποίημα… Υπέροχο… Πόσο τυχερή πρέπει να νιώθει εκείνη;… Πόσο;…….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου