Πρωτοχρονιάτικο δώρο

1.01.2016

 

xmas_presents

 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και η Ελένη κοιτά συνέχεια το ρολόι της. Σε λίγη ώρα, ο σύζυγος της θα επιστρέψει στο σπίτι. Το τραπέζι, στολισμένο γιορτινά, περιμένει το αγαπημένο ζευγάρι να δειπνήσει. Η Ελένη εύχεται να μη αργήσει πολύ ο σύζυγος της και κρυώσει το φαγητό. Προτού προλάβει όμως να ολοκληρώσει την ευχή της, ακούει κλειδιά στη πόρτα, σημάδι πως ο Νίκος επέστρεψε. «Σήμερα θα του μιλήσω. Είναι η κατάλληλη στιγμή» σκέφτεται και σερβίρει το φαγητό.

«Θυμάσαι πώς ξεκίνησαν όλα αυτά; Πώς γνωριστήκαμε; Ήταν σαν σήμερα, δύο χρόνια πριν. Απόγευμα Παρασκευής και μόλις είχα επιστρέψει από τη δουλειά στο σπίτι. Ήμουν απίστευτα κουρασμένη από την βάρδια στο νοσοκομείο, αλλά η τρίχρονη κόρη μου με περίμενε για να την πάω στο εμπορικό κέντρο για τα πρωτοχρονιάτικα δώρα. Της το είχα υποσχεθεί την προηγούμενη μέρα, πώς να της χαλούσα το χατίρι; Δεν είχα καθόλου όρεξη να βγω έξω εκείνο το απόγευμα. Παρόλα αυτά, πήγα την Άννα στο εμπορικό κέντρο. Εκεί, είδε τον Άι-Βασίλη, εσένα δηλαδή. Με τράβηξε από το χέρι και με οδήγησε στο μέρος σου. Έκατσε στα πόδια σου για να σου ζητήσει το δώρο που ήθελε να της φέρεις. Την είδα να σου ψιθυρίζει κάτι. Την χάιδεψες τρυφερά και της έδωσες μία σοκολάτα. Λίγο αργότερα, σηκώθηκες από την καρέκλα και με πλησίασες. Μου συστήθηκες και τότε ήταν που σε πρόσεξα για πρώτη φορά. Με είδες μαυροντυμένη και μου είπες: «Έχετε ένα αξιολάτρευτο παιδί. Η μικρούλα μου ζήτησε ως δώρο ένα μπαμπά και δεν ήξερα τι να της πω. Της έδωσα απλά μία σοκολάτα». Έβαλα τα κλάματα. Δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Ο σύζυγος μου είχε πεθάνει καιρό πριν και η Άννα δεν τον είχε γνωρίσει. Ποτέ ξανά δεν είχε αναφέρει τίποτα για τον πατέρα της. Τότε εσύ, με αγκάλιασες τρυφερά και είπες «Θέλεις να γίνω το δώρο της κόρης σου;»

Χαμογέλασα. Θυμάσαι; Ήσουν τόσο γλυκός. Αλλά έπρεπε να φύγω. Πώς να έκανα μία νέα σχέση; Φοβόμουν. Ήμουν χήρα με ένα μικρό παιδί. Έφυγα και με κοιτούσες παραπονεμένος. Όλο το βράδυ σκεφτόμουν τι είχε συμβεί. Είχα φερθεί ανόητα. Έπρεπε να μείνω. Αποκοιμήθηκα στεναχωρημένη.


Το πρωί με ξύπνησε η κόρη μου χαρούμενη. Είχε βρει κάτω από την πόρτα του σπιτιού, μια πρωτοχρονιάτικη κάρτα ευχών. Άνοιξα την πόρτα και σε είδα ντυμένο Άι-Βασίλη να κρατάς ένα δώρο για την Άννα και ένα για μένα. Από εκείνη την μέρα, δεν έφυγες ξανά από το σπίτι. Παντρευτήκαμε ένα χρόνο αργότερα, ανήμερα της Πρωτοχρονιάς. Η Άννα πήρε το δώρο που είχε ζητήσει. Έγινες ο καλύτερος μπαμπάς για εκείνη και ο καλύτερος σύζυγος για μένα.

Φέτος, έψαχνα να βρω το κατάλληλο δώρο για σένα. Ήθελα να βρω το ομορφότερο δώρο του κόσμου για να σου δείξω πόσο πολύ σε αγαπώ. Και το βρήκα…» είπε η Ελένη και του χάρισε ένα μικρό πράσινο κουτί. Ο Νίκος το άνοιξε και είδε μέσα μία μπλε πιπίλα. Προτού να προλάβει να αντιδράσει, η Ελένη τον φίλησε τρυφερά στα χείλη και του είπε: «Σε λίγους μήνες θα κρατάς στα χέρια τον γιό σου.»

 

_

γράφει η Μαίρη Κάντα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Σοφια Ντουπη

    Πολύ τρυφερή πολύ όμορφη η ιστορία σας. Καλή χρονιά!!!

    Απάντηση
  2. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ τρυφερό! Μου άρεσε πολύ!

    Απάντηση
  3. Pola Vakirli

    Πολύ γλυκό κι ανθρώπινο το διήγημα!!! Καλή χρονιά!

    Απάντηση
  4. Κοσμάς Καλαματιανός

    Oι ανθρωποι του σημερα ειμαστε αιχμαλωτοι των γηινων σκεψεων και προβληματων μας……Πεπει να πω οτι ειμαι εντυπωσιασμενος απο την εξαιρετικη δουλεια σας.! ! !

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου