Πόνος

24.10.2019

Πόνος.

Πόνος παντού.

Πόνος αβάσταχτος.

 

Άνθρωποι. 

Άνθρωποι και ανθρωπάκια.

Άνθρωποι και ανθρωπάρια.

 

Άντρες, γυναίκες, παιδιά

από πολέμους

κάθε είδους.

Άντρες, γυναίκες και παιδιά

που μπόρεσαν να ξεφύγουν

να σώσουν την ζωή τους.

Πούλησαν και ξεπουλήθηκαν

για να γλιτώσουν

και αντιμετωπίζονται

χειρότερα κι από ζώα.

 

Βι-άζονται,

πωλούνται,

γιατί πίστεψαν

σ’ ένα καλύτερο αύριο.

 

“Μου έκλεψαν εφτά φασολάκια”

Καταγγελία φοβερή

για παιδιά που βρίσκονται

ξαφνικά

εκεί που δεν μιλάνε την γλώσσα τους

εκεί που δεν γνωρίζουν κανένα.

Παιδιά κάτω από δέντρα

που παιχνίδι τους

η επιβίωσή τους.

 

Και πώς να συναισθανθούμε

εμείς οι βολεμένοι

πώς νοιώθουν

αυτοί οι “άθλιοι” του Ουγκώ;

Πώς να νοιώσουμε

την απόγνωση

την ματαιότητα

την κάκητα

που εισπράττουν;

Τα ίδια δεν έκαναν

οι παππούδες μας

στους Έλληνες 

της πυρπολημένης Σμύρνης;

Πώς, λοιπόν, να συμμεριστούμε

αυτούς τους ξένους,

τα “σκουπίδια”,

την “σκόνη”,

που “καθαρίστηκε” από τα Εξάρχεια;

 

Άνθρωποι και ανθρωποειδή…

Φευ…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Αχ βρε Αθηνά… Καημό μεγάλο τον έχω να σε δω και μια φορά να σου αρέσει κάτι ….Σωστότατα τα όσα λες αλλά νισάφι πια,θα αρρωστήσεις να το ξέρεις.

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Και τι να κάνω, Λένα μου; Να κλείσω μάτια και αυτιά και προπάντων την ψυχή μου; Δεν γίνεται και το ξέρεις. Όσο δεν σταματούν οι πόλεμοι, όσο υπάρχει τόση δυστυχία γύρω μου και ειδικά που να αφορά σε παιδιά, δεν μπορώ να σωπάσω….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου