Πόνος.

Πόνος παντού.

Πόνος αβάσταχτος.

Άνθρωποι. 

Άνθρωποι και ανθρωπάκια.

Άνθρωποι και ανθρωπάρια.

Άντρες, γυναίκες, παιδιά

από πολέμους

κάθε είδους.

Άντρες, γυναίκες και παιδιά

που μπόρεσαν να ξεφύγουν

να σώσουν την ζωή τους.

Πούλησαν και ξεπουλήθηκαν

για να γλιτώσουν

και αντιμετωπίζονται

χειρότερα κι από ζώα.

Βι-άζονται,

πωλούνται,

γιατί πίστεψαν

σ’ ένα καλύτερο αύριο.

“Μου έκλεψαν εφτά φασολάκια”

Καταγγελία φοβερή

για παιδιά που βρίσκονται

ξαφνικά

εκεί που δεν μιλάνε την γλώσσα τους

εκεί που δεν γνωρίζουν κανένα.

Παιδιά κάτω από δέντρα

που παιχνίδι τους

η επιβίωσή τους.

Και πώς να συναισθανθούμε

εμείς οι βολεμένοι

πώς νοιώθουν

αυτοί οι “άθλιοι” του Ουγκώ;

Πώς να νοιώσουμε

την απόγνωση

την ματαιότητα

την κάκητα

που εισπράττουν;

Τα ίδια δεν έκαναν

οι παππούδες μας

στους Έλληνες 

της πυρπολημένης Σμύρνης;

Πώς, λοιπόν, να συμμεριστούμε

αυτούς τους ξένους,

τα “σκουπίδια”,

την “σκόνη”,

που “καθαρίστηκε” από τα Εξάρχεια;

Άνθρωποι και ανθρωποειδή…

Φευ…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια