Ράιτ, το ατσάλινο πουλί

12.11.2015

 

 

Κοίταξε τώρα μια σύμπτωση. Η δημοσίευση δύο πολύ περίεργων φωτογραφιών, με το ίδιο θέμα: "ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ".
Η μία φωτογραφία το παρουσιάζει σαν προϊόν της σύγχρονης, σχετικά, τεχνολογίας, (σημ. αρχή της προηγούμενης εκατονταετίας), ενώ η άλλη,ζωγραφική απεικόνιση του πρώτου μοντέλου στην Ιστορία του ανθρώπου. Δύο εποχές. Η μία αφορά τη γένεση της ‘’ιδέας’’ της τεχνολογίας, η άλλη την εφαρμογή της με τον ίδιο βαθμό ευφυΐας και στις δύο εποχές.
Ας αρχίσουμε από την πρώτη, τη γένεση.
Τη μυθολογία που ξέραμε ας την ξεχάσουμε.
Πώς η Ιστορία κατάφερε να αποκρύψει από την Παγκόσμια Κοινότητα την πραγματικότητα δεν ξέρω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι τις πληροφορίες που κατάφερα να συλλέξω να τις καταθέσω, ως έχω χρέος. Αρχίζω:
Όταν ο ΊΚΑΡΟΣ θέλησε, ως γνωστόν, να πλησιάσει τον ήλιο, μεθυσμένος από την επιτυχία της πρώτης πτήσης του ανθρώπου, είδε με φρίκη πολύ γρήγορα να λιώνουν τα φτερά του στα πλάγια της ατράκτου που ήταν… το ίδιο του το κορμί και να πέφτει σαν βολίδα στο αγριεμένο πέλαγο χωρίς να προλαβαίνει να φωνάξει καν. Αλλά και να το έκανε ποιος να του προσφέρει βοήθεια και πώς;
Η μεγάλη Βιοτεχνία που κατασκεύασε τα κέρινα φτερά του, ανάστατη. Ξαφνικά αμαυρώθηκε η επαγγελματική της φήμη. Λίγο το ’χες; Επιπλέον έξαλλη με τον ήδη συγχωρεμένο επιπόλαιο πιλότο που φέρθηκε τόσο χαζά. Πού να το φανταστούν, ότι δε θα περνούσε από το μυαλό του αυτό που ακόμη και ένα παιδί θα σκεφτόταν. Ότι δηλαδή ο Θεός Απόλλωνας θα γινόταν Τούρκος που δεν τον υπολόγισε. Αυτός ήταν και ο λόγος που η Βιοτεχνία είχε θεωρήσει περιττή την προειδοποίηση στις οδηγίες χρήσεως. Ήταν αυτονόητη. Και ατσάλινα να ήταν τα φτερά θα έλιωναν. Όπως και να ’χει και καλού κακού, από το σημείο αυτό το χρονικό και μετά, τα φτερά που θα κατασκεύαζε θα ήταν από ένα ανθεκτικότερο υλικό και μη με ρωτήσετε ποιο, γιατί δεν γνωρίζω.
Κάλεσε τους μεγαλύτερους εφευρέτες και μηχανικούς της Εποχής και εφηύραν το ανθεκτικό αυτό υλικό και όλη η Υφήλιος ή όση (λίγη) τέλος πάντων ήταν πολιτισμένη, θαύμασε τα λαμπρά τους μυαλά. Έπρεπε η Βιοτεχνία πάση θυσία να επανεύρει την χαμένη της φήμη. Δεν υπολόγισε μήτε τάλαντα, μηδέ κόπο.
Το μέγα σκάνδαλο της εποχής έπρεπε να επουλωθεί. Δεν παίζουν μ’ αυτά…
Ανάμεσα στους ειδικούς ήταν ένας μεγάλος τεχνίτης είλωτας, με περγαμηνές(ήταν αυτός που βοήθησε τον Οδυσσέα στη κατασκευή του Δούρειου Ίππου!) και είχε μια ιδέα τόσο φαεινή που όταν την άκουσαν οι ειδικοί έμειναν ενεοί. Ναι μεν θα έφτιαχνε φτερά δικής του επινοήσεως, μα στην απευκταία περίπτωση που έπεφτε ο πιλότος σε νερό, να μην πνιγεί.
Σκέφτηκε λοιπόν το εξής θεόκουφο: Αντί τα φτερά να είναι κολλημένα στο κορμί του πιλότου, να είναι προσαρμοσμένα σε ένα είδος ατράκτου, κάτι σαν πλοιάριο, δηλαδή, που θα εκτελούσε και χρέη πλοίου. Τα δε φτερά θα διπλώνονταν αυτόματα και θα μαζεύονταν. Αυτά, αν το όλο κατασκεύασμα έπεφτε στο νερό. Αν έπεφτε στην ξηρά, θα είχε την τύχη που και σήμερα έχουν τα αεροπλάνα δυστυχώς.
Όλα αυτά που λέω, τα έμαθα από έναν ετοιμοθάνατο υπεραιωνόβιο, Άγιο Μοναχό, μέγιστο μελετητή και ερευνητή της Ελληνικής Μυθολογίας, φίλο κολλητό του προπάππου μου. Είπε, βλέποντας το τεράστιο ενδιαφέρον μου, ότι αν ήθελα, μετά το θάνατό του, να ερευνούσα τους πανάρχαιους παπύρους που βρίσκονταν στις κρύπτες της Μονής, ΑΡΙΘΜ. Κρύπτης τάδε, βιβλιοθήκης δείνα, ράφι τάδε, για να μη πελαγώσω ψάχνοντας. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχούλα του.
Για κάκιστή μου τύχη όμως το Μοναστήρι κατεστράφη ολοσχερώς από έναν μεγάλο σεισμό που έπληξε την περιοχή και ό,τι είχε απομείνει κατακάηκε από τα δεκάδες δεκάδων καντήλια που ήταν αναμμένα στην Μονή… Σε κάθε περίπτωση πάντως και αυτά που ήδη ήξερα, λίγα ήταν;
Συνεχίζω:
Κατόπιν επίπονης δουλειάς κατασκευάστηκε λοιπόν το πρώτο "αληθινό" αεροπλάνο στη μυθιστορία της ανθρωπότητας, την εικόνα του οποίου είδαμε, όπως είπα, προσφάτως.  Ήταν δε, ένα τέτοιο αριστούργημα, (ουδεμία σχέση έχοντος με υδροπλάνο) που ο είλωτας ανταμείφτηκε με αξιώματα και μετάλλια, ανακτώντας κυρίως την ελευθερία, τόσον τη δική του, όσον της οικογενείας του.
Κανένα κατασκεύασμα της εποχής δεν άντεχε σε σύγκριση μαζί του. Πανάκριβη κατασκευή, ισόποση του ετήσιου προϋπολογισμού του κράτους. Και επειδή ήταν ένα είδος υπερόπλου, η Ελλάδα έγινε κοσμοκράτειρα. (Άσχετα αν αργότερα κατατεμαχίστηκε σε Πόλεις Κράτη και άρχισε η φαγωμάρα μεταξύ τους, που κράτησε αιώνες. Κι αυτά γνωστά!!!)
Επειδή όμως ο πρώην είλωτας και νυν αξιωματούχος, σαν μεγαλοφυής που ήταν, κατάλαβε εγκαίρως τις έριδες που θα ακολουθούσαν, ενδιαφερόμενος συνάμα για την υστεροφημία του, ανέκρουσε πρύμνα, προσποιούμενος τον βαρέως ασθενούντα και η κατασκευή του αεροπλάνου σταμάτησε.
Βρε κουβάλησαν τον Ιπποκράτη, βρε τον Ασκληπιό, τίποτα. Ο ‘’ασθενής’’ χειροτέρευε συνεχώς. Οι άρχοντες τραβούσαν τα μαλλιά τους και διαρρήγνυαν τους χιτώνες από την απελπισία τους. Οπόταν είδαν και απόειδαν και του έφεραν έναν ονομαστό τσαρλατάνο γιατρό που ο ίδιος ζήτησε. Σ’ αυτόν, ο πρώην είλωτας εξομολογήθηκε την αλήθεια και το γιατί θέλησε να σταματήσει την κατασκευή του υπερόπλου. Αυτός, ξύπνιος όπως ήταν, κατάλαβε την αναγκαιότητα του ψέματος και με κάτι βότανα που του έδωσε, χωρίς να κινδυνεύει ούτε καθ’ ελάχιστον η υγεία του "ασθενή", τον έκανε να μοιάζει τα χάλια του χωρίς να είναι. Ο σκοπός άγιαζε τα μέσα.  Έτσι οι εργασίες σταμάτησαν και το ιπτάμενο αριστούργημα σιγά σιγά ξεχάστηκε. Ο πρώην είλωτας βέβαια δεν το’ χε σκοπό να αφανίσει το μεγαλούργημά του.  Ήθελε να αφήσει τα σχέδιά του να υλοποιηθούν και να βελτιωθούν από τις κατοπινές γενιές, κάτι σαν παρακαταθήκη, όταν οι άνθρωποι θα ήταν ωριμότεροι, πιο μορφωμένοι, για να τα χρησιμοποιήσουν καταλλήλως. Και έτσι από αιώνα σε αιώνα, από χιλιετία σε χιλιετία, από έμπιστα χέρια, σε έμπιστα χέρια, τα σχέδια έφτασαν στον άγιο Μοναχό κολλητό φίλο του προπάππου μου.
Μα φαίνεται ότι δεν τα είχε μόνο αυτός τα πολύτιμα σχέδια τελικά. Γιατί, στον 20ο πια αιώνα μ. Χ. και ακριβέστερα στην αρχή του, είδαμε το αριστούργημα του είλωτα υλοποιημένο από την εκτός Ελλάδος τεχνολογία. Βέβαια πολύ πιο εξελιγμένο και βαφτισμένο με ένα περίεργο όνομα: "Ράιτ, το ατσάλινο πουλί!"

Τελικά οι Αρχαίοι, ακόμη και οι είλωτες, πολύ έξυπνοι βρε παιδί μου.
Ίσως γιατί δεν έτρωγαν σιτάρι, όπως μας πληροφόρησε προσφάτως μία διατροφολόγος...

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

8 σχόλια

8 Σχόλια

    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Ας σκάσει στα χείλια μας και ένα κάποιο χαμόγελο μωρέ Μάχη…

      Απάντηση
  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πρωτότυπο και δοσμένο με χιούμορ!!Πολύ μου άρεσε Λένα!!

    Απάντηση
    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Πάντα γενναιόδωρη η καλή μου ποιήτρια. Ευχαριστώ.

      Απάντηση
    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Ευχαριστώ από καρδιάς καλή μου συνονόματη.

      Απάντηση
    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      άντε βρε Αλέξανδρε γλυκέ μου

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου