Select Page

Ετικέτα: Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Δώρο μια φούστα

  Μουσική υπέροχη και live, από μια πολυμελή ορχήστρα. Ο καβαλιέρος, άριστος χορευτής. Όλα τα εχέγγυα δηλαδή για έναν χορό αξέχαστο. Για εκείνον. Γιατί εκείνη έγειρε ξαφνικά στον ώμο του. Μετά, βάρυνε στα χέρια του και το ντελικάτο, φίνο κορμί της, αφέθηκε άψυχο στην αγκαλιά του, μετά βίας κρατημένο να μην πέσει στο δάπεδο. Η ζωή της ντάμας τελείωσε με το τέλος του τάνγκο της ορχήστρας. Ένας βαθυκόκκινος σκούρος λεκές όλο και μεγάλωνε στο πλάι του κορμιού της, φανερώνοντας και τον τρόπο θανάτου της καλλονής. Πυροβολισμός με σιγαστήρα από όπλο κρυμμένο κάπου πολύ κοντά, το πιθανότερο από έναν άλλο...

Διαβάστε περισσότερα

Το όραμα

Τι έχω πάθει με σένα μικρή,  Άγριας Δύσης μου αναλαμπή Τη μέρα όλη είσαι μπροστά Στο νου, στα μάτια, μέσ’ την καρδιά. Εικόνες έρχονται κι είναι καυτές, Που ο νους μου φτιάχνει και είναι στιγμές, […] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Η πλατεία

  Η πλατεία μας, με το παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού της περιοχής και την πιτσιρικαρία χωρισμένη είτε σε ομάδες είτε ενωμένη σαν μια γροθιά, που έπαιζε τα αγαπημένα παιδικά παιχνίδια. «Α μπε μπα μπλομ, του κιθε μπλομ. Α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλόμ μπλιμ μπλομ. Όλα τα κοιτώ, σαν παιδί καλό, την Ακρόπολη και το Λυκαβηττό! Βγήκες!». Και να τα γέλια και να η παιδική φαντασία να μεγαλοποιεί καταστάσεις και να νομίζει ότι ζει σε ένα άλλο σύμπαν που διεπόταν από νόμους που θεσμοθετούσαν τα ίδια τα παιδιά και που δεν καταλάβαιναν οι γέροι μεγάλοι (όποιος δεν ήταν...

Διαβάστε περισσότερα

Το τίποτα φοβάμαι

  Ήρθες σαν όνειρο και όνειρο έμεινες. Φώτισες για λίγο τις νύχτες μου έκανες τις ημέρες μου πιο λαμπερές. Τα γρανάζια, τα σκουριασμένα γρανάζια, της ακίνητης ζωής μου, πήραν μπρος τρίζοντας χαρούμενα, διώχνοντας σκουριά και μαυρίλα από της ζωής μου τη ρόδα, από καιρό ηθελημένα παρατημένης.  Δεν είπα ποτέ ‘‘καλύτερα να μην ερχόσουν’’ Και το όνειρο ζωή είναι, κι’ ελπίδα. Αν κάτι φοβάμαι είναι το τίποτα, το μηδέν και το χάος. Αλίμονο αν όνειρα δεν κάναμε! Η ζωή στεγνή και μουντή θα ‘ταν. Κάπως έτσι φαντάζει η ανυπαρξία. […] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Το αίμα

Ο κυρ Μελέτης ήταν θυρωρός στη διπλανή με την δική μας πολυκατοικία. Τρελαινόμουν, μα την αλήθεια, να κάθομαι μαζί του στο θυρωρείο και να ακούω να μου διηγείται ιστορίες που τις έζησε εκεί μέσα στη μεγάλη Κυψέλη ανθρώπων που, ναι μεν γνωρίζονταν, αλλά και που ουδέποτε μεταλλάχθηκε η γνωριμία τους σε κάτι πιο ζεστό, πιο ανθρώπινο. Ψυχροί ξένοι που τους χώριζε ένας μονότουβλος τοίχος. Ιστορίες που λέτε για να γράψεις βιβλίο και υποψιάζομαι ότι και από του ίδιου το μυαλό είχε περάσει κάτι τέτοιο και έβλεπε στο πρόσωπό μου εκείνον που θα υλοποιούσε το απωθημένο του ίσως. Σαν να...

Διαβάστε περισσότερα

Βρωμόλογα

  Αν και προχωρημένης ηλικίας, θέλω να πιστεύω ότι πολύ απέχω από το να είμαι συντηρητικούρα του κερατά, ή μια γηραιά κυρία που απεχθάνεται την αθυροστομία. Είμαι εκείνης της Σχολής που πρεσβεύει ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζεται κατά πώς τον προστάζει η ηθική του μα και η αισθητική του, είτε οι αθυροστομίες είναι μέρος του δικού του λεξιλογίου, είτε είναι λόγια που μεταφέρονται αυτούσια όπως ειπώθηκαν από άλλους. Σημείο των σημερινών καιρών είναι να αναφέρονται τα γεννητικά ανθρώπινα όργανα με την ακριβή τους χυδαία και άγρια ονομαστική…ομορφιά(!), χωρίς καμία προσπάθεια κάλυψης, γιατί η κάλυψη λέει είναι «δήθεν» και...

Διαβάστε περισσότερα

Ψύξη

«Ταξί, ταξί, ελεύθερος; Δόξα σοι ο Θεός που σε βρήκα αμέσως. Έλα και άρχισε η βροχή. Τι το ‘θελα να βγω απόψε;» «Μμμ…» «Παλικάρι μου, Βοτανικό πάμε. Η Πετρούπολη πού είναι, μου λες;» «Στην Πετρούπολη…» «Μάλιστα, κατάλαβα. Μόνο για κουβέντα δεν είσαι, κύριος. Και δεν μου λες, μπορώ να κλείσω το παράθυρο; Όχι να με ψοφήσεις και στο κρύο ε; Μα και που το έκλεισα, τι κατάλαβα; Άνοιξες το δικό σου διάπλατα και ο αέρας κατ’ ευθείαν στο αυτί μου, Κλείστο, λίγο έστω Χριστιανέ μου, επίτηδες το κάνεις;» «Άκου κυρά μου …Δε μιλώ δεν μιλώ, αλλά το τραβάει η...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας πονεμένος φαύλος κύκλος

    «Στάσου να πάρω το σφυγμό σου. Στον καρπό σου, στο λαιμό, στον κρόταφο, πού συνήθως ακούγεται πιο καλά; Το «μοτεράκι», είναι δεν είναι σε καλή κατάσταση, έχει σαφείς ενδείξεις: Ρυθμικοί και μέτριοι παλμοί μέχρι 70 ας πούμε, σημαίνει καλή καρδιακή κατάσταση. Ταχυαρρυθμία; Κάποιο πρόβλημα με την καρδιά σίγουρα ή και τον θυρεοειδή αδένα. Καμπανάκι χτυπά η υγεία σου και πρέπει να τείνεις ευήκοον ους. Αν τίποτα απ’ όσα σου είπα δε συμβαίνει, τότε αθορύβως και σεμνά έχεις εισχωρήσει στο club τωv αγχωμένων με τον κίνδυνο να σου ‘χει στήσει καρτέρι στα έξι μέτρα από τη θέση του...

Διαβάστε περισσότερα

Θάνατος στο πάρκο, της Λένας Μαυρουδή Μούλιου

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν tο νέο μυθιστόρημα της Λένας Μαυρουδή Μούλιου βασισμένο σε βραβευμένες νουβέλες της συγγραφέως «Θάνατος στο πάρκο»  ...

Διαβάστε περισσότερα

Το δώρο της επετείου

Πλησίαζε η πρώτη επέτειος της σχέσης τους και η Μάρθα ήθελε να του κάνει ένα δώρο ξεχωριστό, όχι από τα συνήθη και τετριμμένα όπως ένα ακριβό ρολόι ας πούμε, ή μια φιρμάτη φωτογραφική μηχανή, ή ένα κινητό τελευταίο μοντέλο, απ’ αυτά που τα κάνουν όλα πέραν των απαραίτητων λειτουργιών τους. Ηχογραφούν με high fidelity, βιντεοσκοπούν, φωτογραφίζουν και κοστίζουν όσο ένας μισθός πρωτοδιόριστου δημοσίου υπαλλήλου. Ήθελε το δώρο της να είναι κάτι που θα υπερέβαινε τα εσκαμμένα, τουλάχιστον όσον αφορά τις δυνατότητές της, να υπερβεί δηλαδή τη φαντασία της, τα θέλω και τα μπορώ της. Έψαχνε, μα ό,τι και αν...

Διαβάστε περισσότερα

Ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι

Αγάπα, σου λέει ο άλλος και μη ζητάς ανταπόδοση ντε και καλά. Προσωπικά, δε συμφωνώ καθόλου με τη ρήση αυτή. Τι νόημα έχει να αγαπάς και ο άλλος να μη νοιάζεται για σένα; Αν εννοεί κάποιος, να αγαπά έτσι γενικώς κι αορίστως ναι, το καταλαβαίνω. Δηλαδή, να σέβεσαι, να μη θέλεις το κακό κανενός, να υπολογίζεις. Συμφωνώ με όλα αυτά και επαυξάνω. Αλλά όταν εγώ λέω “αγαπώ”, σημαίνει ότι ένα πολύ σημαντικό μέρος του συναισθηματικού μου κόσμου το έχω χαρίσει σε κάποιον, αυτός το δέχτηκε και μου το ανταποδίδει, αν όχι στα ίσα σε ένα μεγάλο τους μέρος σίγουρα....

Διαβάστε περισσότερα

Το γέλιο

Το πόσο μού αρέσει σαν σε βλέπω ή σε ακούω από τηλεφώνου να γελάς, δε φαντάζεσαι. Ιδιαίτερα, όταν πηγή και αιτία τοθ γέλωτα είμαι εγώ. Νιώθω σαν να επιτελώ κάτι σαν δημιουργικό έργο, σαν να κάνω κάτι το σπουδαίο, αλήθεια σου λέω. Μέσα στη μουρτζούφλα της καθημερινότητας, με τη θανατίλα που επικρέμεται της κεφαλής μας σαν Δαμόκλειος σπάθα και μας απειλεί σαδιστικά δείχνοντάς μας απειλητικά τον προτεταμένο δείκτη της, το γέλιο, το πηγαίο γέλιο, μοιάζει σαν δικλείδα εκτόνωσης, σαν βαλβίδα ασφαλείας, στη χύτρα της ψυχής μας.[…] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Το ουράνιο τόξο

  Θυμάμαι σαν ήμουν μικρούλα και άκουγα κεραυνούς και έβλεπα αστραπές να σχίζουν τα ουράνια, αισθανόμουν δέος και υπέθετα ότι κάποιο είδος πολέμου γίνεται κει ψηλά. Ανείπωτος φόβος με κυρίευε, γιατί έχοντας μια σχετική εμπειρία του τι εστί πόλεμος επίγειος, συγκρίνοντάς τον με αυτόν τον επουράνιο, εύρισκα αυτόν τον δεύτερο πιο απειλητικό, φοβούμενη ότι από στιγμή σε στιγμή κάποια θεϊκή -τι άλλο;- οβίδα θα έπιπτε επί της κεφαλής μου, τιμωρώντας με ίσως για τις σκανταλιές μου. Και άκου τώρα. Πήγαινα και κρυβόμουν στα ενδότερα του σπιτιού μου μακριά από παράθυρα και φως. Όσο πιο σκοτεινά, τόσο πιο ασφαλής θα...

Διαβάστε περισσότερα

Η Λένα Μαυρουδή Μούλιου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε έργο της μοναδικό, όπως ένας στίχος! Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Μεταξύ του αν με επέλεξε η γραφή ή εγώ εκείνη, επιτρέψτε μου να πω ότι η απάντηση είναι κάπου στη μέση και ανάλογα με τις επιταγές των ηλικιακών μου Εποχών. Επειδή δε, τα τελευταία χρόνια γράφω σχεδόν non stop, το κόστος είναι μεγάλο, όσον αφορά τη σωματική μου υγεία από το συνεχές καθισιό. Που σημαίνει, κάνω καλό στην ψυχή μου και ταλαιπωρώ το κορμί έτσι χωρίς μέτρο, συνεχώς και απολύτως. Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας δυσκολεύει τη γραφή σας; Θα σας φανεί περίεργο, ασυνήθιστο ίσως,...

Διαβάστε περισσότερα

Σουλτάνα

  Δύο τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Σουλτάνας και μία η ιδιότητά της. Πιο συγκεκριμένα, είχε μια θεία μελωδική φωνή και μια άλλη απόκοσμη μυστήρια φωνή που κανένα παγκόσμιο λεξικό δε μπορούσε να τη μεταφράσει. Ακόμη ειδικότερα να πω, ότι μιλούσε, με τα λεγόμενα για μας άψυχα αντικείμενα, σε σημείο εκείνη να καταλαβαίνει τη γλώσσα τους και αυτά τη δική της. Όσον αφορά δε την ιδιότητα που λέγαμε, ήταν κάτι σαν το δεξί χέρι της γιαγιάς μου στις δουλειές του σπιτιού, χέρι άξιο και σβέλτο. Και αφού κατά κάποιον περιληπτικό τρόπο έκανα τις συστάσεις, ας πιαστούμε τώρα και με την...

Διαβάστε περισσότερα

Η πολυτέλεια

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν βλέπω ότι είμαι κάτι σαν πολυτέλεια στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ και κυρίως των φίλων μου. Μια πολυτέλεια που ναι μεν μπορεί να ομορφαίνει τη ζωή τους, αλλά όμως μπορούν κάλλιστα να ζήσουν και χωρίς αυτήν (με αυτήν την έννοια η «πολυτέλεια»). Είμαι το περίσσιο τους, πιθανόν ο πασατέμπος τους, όχι το ουσιαστικό, το απαραίτητό τους, όπως το ψωμί και το αλάτι. Είμαι ο πρωινός καφές ή το δεύτερο πακέτο τσιγάρα τους, το τραγούδι στο ραδιόφωνο και ο ήλιος του μεσημεριού μια χειμωνιάτικη ημέρα, στο υπόλοιπο της οποίας απλά δεν υπάρχω, δεν είμαι κοντολογίς...

Διαβάστε περισσότερα

Τα γεράματα κι η αγάπη

    Πώς κύλησε τόσο  γοργά σαν άτι φτεροπόδαρο το νερό στο ρυάκι της ζωής μου; Ξυπνώ και βλέπω ένα πρωί, θλίψη στα μάτια αυτών που λένε μ’ αγαπούν. Που λένε πως με νοιάζονται, για εμένα αγωνιούν. Στα μάτια τους δε λάμπει πια το φως που από τα δικά μου μάτια έπαιρναν και μου το γυρνούσαν πίσω… Μια κατήφεια με ίσκιους τα γεμίζει και συννεφιά βαριά. Και τα χείλη τους βουβά και κρυφά σαν να ψιθυρίζουν: «Γριά, είσαι γριά, γριά…»[…] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Κάπου πενήντα χρόνια μετά

Δεν το πιστεύω. Μισός αιώνας πέρασε από το τελευταίο κουδούνι στην 8η τάξη του Γυμνασίου μας και δεν αποφεύγω να πω τα τετριμμένο «σα να ήταν χθες». Είπαμε, λοιπόν, και ξανά είπαμε, τηλεφωνηθήκαμε, να συναντηθούμε οι συμμαθήτριες, όσες το δυνατόν περισσότερες από εμάς, να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες, να θυμηθούμε τα αξέχαστα εφηβικά μας χρόνια, να γελάσουμε να κλάψουμε, να αστειευτούμε αλλά και να σοβαρευτούμε, πίνοντας ένα ποτήρι εκλεκτής σαμπάνιας, όπως αξίζει σε μιαν επέτειο σαν αυτήν. Τελικά τα ψιλοκαταφέραμε να μαζευτούμε καμιά εικοσαριά. Με την πρώτη ματιά, καμία δεν γνώρισε καμία! Βρε, τον πανάθλιο το χρόνο, πόσο μας είχε...

Διαβάστε περισσότερα

Η βεράντα

  Σε κάθε χωριό, το πανηγύρι που στήνεται στη γιορτή του Πολιούχου Αγίου του, αποτελεί πάντοτε το ωραιότερο κοσμικό γεγονός της χρονιάς. Οι ετοιμασίες κρατούν για εβδομάδες, μην πούμε μήνες, μέχρι να ξημερώσει η όμορφη μέρα. Το χωριό που μόλις πριν λίγες μέρες μετρούσε καμιά εικοσαριά γέρους όλους κι όλους, έσφυζε από ζωή τώρα. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία να έρθουν τα ξενιτεμένα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα να δουν τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους, να τους φιλήσουν, να τους αγκαλιάσουν και να γευτούν τις νοστιμιές τις παραδοσιακές που οι γιαγιάδες θα μαγειρέψουν γι αυτούς. Τα περίμεναν οι καψερές τα...

Διαβάστε περισσότερα

Η ταπετσαρία

Καθόταν ήσυχα ήσυχα στην πολυθρόνα της και ατένιζε τον τοίχο απέναντι με τέτοια ένταση, που απορώ πώς και ακόμη δεν τον τρύπησε, όπως έκανε πριν λίγο με το καρφί και το σφυράκι της για να κρεμάσει το πεντηκοστό, ίσως, βραβείο της. Βραβεία, βραβεία όλων των βαθμίδων, σε μιαν απίστευτη συλλογή. Μικρά μόνον κενά διαστήματα ανάμεσά τους, με τον τοίχο να έχει τώρα αυτήν την περίεργη ταπετσαρία, που ό,τι και να πεις την πρωτοτυπία της την έχει. “Και τώρα που τον γέμισες τον τοίχο, κυρία μου, σαν τι σκοπεύεις να κάνεις; Γιατί για να σταματήσεις να διαγωνίζεσαι, να αγωνίζεσαι και...

Διαβάστε περισσότερα

Το γαλλικό μπιστρό

Ένα φτωχομάγαζο το δικό του, που όμως είχε την τύχη να “βλέπει” στην πλατεία, προαύλιο μιας εκκλησιάς. Αυτό ήταν ένα πολύ σοβαρό ΣΥΝ όταν ήρθε η στιγμή να μετατραπεί από ένα μαγαζί για εσώρουχα σε ένα κατάλληλα διαμορφωμένο μικρό café bistro, όπου συχνάζει ο καλός λεγόμενος κόσμος, διανοούμενοι καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και… ευγενής νεολαία, σπάνια δε και κανένας ηλικιωμένος σαν ελόγου μου. Αυτός που εμπνεύστηκε τη διακόσμηση του έκανε πολύ καλή δουλειά και πράγματι το στέκι θύμιζε παριζιάνικο μπιστρό σε σημείο να λες βγαίνοντας απ’ αυτό: «Και ο Σηκουάνας τι έγινε βρε παιδιά;» Χα Χα Χα. Και όμως δεν είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Το θαύμα του Πάσχα

Απίστευτος καπνός από τσιγάρα μεταξύ των οποίων σίγουρα και από τα λεγόμενα απαγορευμένα, ποτά, μουσική στη διαπασών, που να μην ακούς τον διπλανό σου, φασαρία, ηχορύπανση, χαμός… Καθόταν στο μπαρ, σε ένα από εκείνα τα πανύψηλα σκαμπό, με ένα μισοάδειο ποτήρι στο χέρι και κουδούνιζε τα παγάκια του, θαρρείς και συνόδευε μια παράξενη μουσική που τη άκουγε μόνον αυτός και τον απορροφούσε στον ρυθμό της. Το πρόσωπό του γυρισμένο προς την μεριά του μπάρμαν που όμως ήταν φανερό ότι δεν τον πρόσεχε. Σίγουρα, οι εικόνες που περνούσαν μπροστά από τα μισόκλειστα μάτια του, ουδεμία σχέση είχαν με το μπαρ...

Διαβάστε περισσότερα

Υποψίες

Η Κλαίρη ζει τα σκιρτήματα της πρώτης αγάπης την ώρα που παλεύει με τη συνείδησή της λόγω της καταγωγής του αγαπημένου της και ενώ ετοιμάζεται για έναν παγκόσμιο διαγωνισμό στο πιάνο. Μια σειρά απρόοπτες εξελίξεις όμως σε κάνουν να σκεφτείς ότι άμα η ζωή θέλει να συνωμοτήσει, το κάνει με μοναδική μαεστρία. Κι εσύ τι κάνεις; Τίποτα δεν κάνεις. Τι είσαι εσύ; Ένα αδύναμο μαριονεττάκι που τα νήματα της ζωής σου τα κινεί η μοίρα αυτή και κινείσαι στους ρυθμούς που παίζει το… πιάνο της• με μοναδική όμως δεξιοτεχνία, όπως η Κλαίρη. Μα τελικά τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα θέλουν...

Διαβάστε περισσότερα

Ο μεταφραστής

Σιγά, μη βιάζεσαι. Σιγά, σου λέω, σιγά. Και όλα τούτα τα σιγά, με την έννοια του αργά, όπως άλλωστε υπονοεί και το «μη βιάζεσαι», που σου είπα. Διευκρίνισα τι θέλω να πω, μη και νόμιζες ότι εννοούσα κάτι σε ντεσιμπέλ, κάτι σαν «μη μιλάς δυνατά» ένα πράγμα. Η Ελληνική γλώσσα, η πιο πλούσια ίσως γλώσσα, κρύβει τόσες παγίδες. Σαν τούτην εδώ, ας πούμε. Θα έλεγε ποτέ ένας Μπαμπινιώτης ΣΙΓΑ με την έννοια του ΑΡΓΑ; Δεν το ξέρω. Δεν κάνω μάθημα γλώσσας τώρα, παρά μόνο μία εισαγωγή για να σου διηγηθώ το πάθημά μου, η άμοιρη, από μία μετάφραση που...

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Φραγκολεβαντίνικα

-Τι συμβαίνει; Γιατί γελάς και μάλιστα κρυφά; -Εγώ; Γελώ εγώ; Βρε, ότι δε βλέπεις καλά είναι πολύ απλά γνωστόν, το ότι δεν ακούς κιόλας, δεν το ’ξερα. Δε μου λες; Νοείται γέλιο άηχο; Αυτό τότε ονομάζεται χαμόγελο, για να ξέρουμε και τι μολογάμε και να μην κακοποιούμε, μη βιάζουμε, μην κατακρεουργούμε την ήδη κατακρεουργημένη και βιασμένη, ελληνική γλώσσα! -Κοίταξε δικανικό που τον έβγαλε η συνάδελφος και φίλη μου απ’ όσο γνωρίζω. Γιατί, βρε συ, προσπαθείς να δικαιολογηθείς που γελάς; Κακό είναι το γέλιο; Ποιον, νομίζεις, ενοχλεί η ευφορία σου, με ύψιλον και φι, να εξηγούμαστε και μην πάει το...

Διαβάστε περισσότερα

Ηχορύπανση

Δεν είναι πια κατάσταση αυτή με σένα και να το ξέρεις. Τα νεύρα μου τσατάλια. Σου μιλώ γλυκά, τσιρίζεις. Σε παίρνω με το καλό, τσιρίζεις. Θυμώνω, αγριεύω, τσιρίζεις. Δε μιλώ, τσιρίζεις και τότε τσιρίζω κι εγώ. Κάνουμε ένα αποκρουστικό ντουέτο, που η γειτονιά θα έχει να το λέει. Μα, για πες μου σε παρακαλώ πολύ, πώς εσύ, μια γυναίκα φιλάρεσκη, που τη νοιάζει και την πάρα νοιάζει μάλιστα η γνώμη του κοινού, πώς και δε χαμπαριάζει για τα σχόλια που θα κάνει ο κόσμος με τις τσιρίδες σου; Σού είπε ποτέ κανένας ότι υπάρχει έστω και ίχνος, υπόνοιας γοητείας,...

Διαβάστε περισσότερα

Η κρίση

-Μουρμουρίζεις; Πάλι; Μα τι είναι αυτό με σένα άνθρωπέ μου; Θέλεις να πεις κάτι να εκτονωθείς; Ε, πες το να τελειώνουμε, που να πάρει. Τι νόημα έχει να επιβαρύνουμε το air pollution και με μουρμούρες, που δεν ξέρουμε και τι αφορούν; -Με το Μεγάλο Αφεντικό τα έχω αγάπη μου. -Με το Μεγάλο; Σαν πόσο Μεγάλο, δηλαδή; -Α, Μεγαλύτερο δε γίνεται. -Ρε πας καλά; Με τον Θεό τα έβαλες; Είσαι με τα καλά σου; Τα βάζουν μ’ Εκείνον ποτέ; -Αν τα βάζουν λες; Και γιατί όχι, παρακαλώ; Είναι απαγορευμένο; Το γράφει μέσα στις δέκα εντολές προς Μωυσή; -Αμ, το γράφει,...

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο

Περίεργα παιχνίδια που παίζει η φαντασία μαζί μας πολλές φορές είτε είμαστε ξυπνητοί είτε κοιμισμένοι. Με μένα συνέβη το δεύτερο ευτυχώς… Θα ήμουν λέει ίσως στα μισά μου χρόνια ή και ακόμη λιγότερα απ’ όσα κουβαλώ τώρα στην πλάτη μου. Αρχή Φθινοπώρου στο καλαντάρι, μα όχι και ο καιρός που καλά κρατεί. «Μικρό Καλοκαιράκι» το ονομάζουν οι παλιοί και έχει μια απίστευτη γλύκα η φύση, σκέτη απόλαυση, χωρίς τις ακραίες της εξάρσεις. Βρίσκομαι στο αγαπημένο μου νησί μόνη, χωρίς την συνηθισμένη φιλική ή οικογενειακή μου συντροφιά, νιώθοντας μια περίεργη αδιόρατη μοναξιά. Βαδίζω σε ένα καλντερίμι που είναι φρεσκοποτισμένο από...

Διαβάστε περισσότερα

Η έμπνευση απούσα

  Σας έτυχε ποτέ αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες γραφιάδες να αισθάνεστε τόσο μα τόσο γεμάτοι από ιδέες που να νομίσετε ότι θα γράψετε με μιας και απνευστί, τα βιβλία που ονειρευτήκατε και που δεν τα γράψατε εδώ και τόσα χρόνια; Και τι κάνετε; Παίρνετε τα καλά ξυσμένα μολύβια σας, κάθεστε μπροστά στις αγαπημένες λευκές σας κόλλες που εσάς αναμένουν για να πάρουν ζωή και κάνετε να αρχίσετε. Αυτό γίνεται χωρίς πρόγραμμα τις περισσότερες φορές. Μα ξαφνικά σαν να βγήκε το καλώδιο από την πρίζα όλες οι ιδέες σας έγιναν έπεα πτερόεντα και μην τις είδατε τις άστατες. Και μένεις...

Διαβάστε περισσότερα

Το πριν και το τώρα

Όταν με πιάνει η νοσταλγία για τα χρόνια τα παλιά, για τα χρόνια της νιότης, ο γεροπεθερός μου απορεί και λέει: «Καλά, ας ήξερα τι είναι αυτό που σου άρεσε από τα τότε! Για να τα πάρουμε ένα ένα και από την αρχή: Εσύ βέβαια, σαν μικρή που ήσουν, δε συμμετείχες στις δουλειές του σπιτιού, τη λάτρα του, όπως τη λένε. Αν ζούσε η συγχωρεμένη η γιαγιά σου, να την ρωτούσες, πού σας μπανιάριζε σαν ήσασταν μικρά. Θέλεις να σου το πω; Να το πω. Στη σκάφη. Εκεί που πλένανε οι νοικοκυρές τα ρούχα τού σπιτιού, πάνω στο πλυσταριό....

Διαβάστε περισσότερα

Φόβος

Φόβος είναι η καταγραφή στα κύτταρά σου της σάρκας σου που καίγεται και έχεις καταφέρει να επιβιώσεις με δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εγκαύματα στα δύο τρίτα του παιδικού σου σώματος, ύστερα από μία πυρκαγιά… Φόβος είναι η αποφυγή ακρωτηριασμού και η επιβίωσή σου, ύστερα από το δάγκωμα δηλητηριώδους αράχνης… […] Α.Μ.   Φόβος είναι να σκεφτείς και μόνο ότι δεν θα υπάρχει Αγάπη στη ζωή σου παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις αυτών που πίστεψες και εμπιστεύτηκες… Φόβος είναι η αρρώστια να προσπαθεί να σου πάρει αυτούς που αγαπάς και η προσπάθειά της να καρποφορεί… […]...

Διαβάστε περισσότερα

Στο οδοντιατρείο

-Μου επιτρέπετε κυρία μου; Ορίστε τούτο το περιοδικό, μόλις το αγόρασα δεν το έχει πιάσει άλλου ανθρώπου χέρι, μυρίζει άρωμα και μελάνι φρέσκο και σίγουρα με αυτό θα περάσει πιο ανώδυνα η ώρα αναμονής σας που κατά τη γνώμη μου είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι της όλης ιστορίας που έχει να διηγηθεί ένα σφραγισμένο δόντι. -Ω μα σας ευχαριστώ. Είστε σαν να λέμε και συγχωρέστε με, κάτι σαν αδερφή του Ελέους που σκοπός της ζωής της είναι να απαλύνει τον εφιάλτη του τροχού; -Κάθε άλλο κυρία μου. Ένας πανδυστυχής ομοιοπαθών και ομοιοϋποφέρων είμαι. Γι αυτό και καταλαβαίνω τον...

Διαβάστε περισσότερα

Ο κ.Ανακριτής

Και έτσι όπως καθόταν και διάβαζε την εφημερίδα του στον τεράστιο κήπο του πολυτελούς ξενοδοχείου, έρχεται από το πουθενά μια σαΐτα και καρφώνεται με τη μύτη στο ποτήρι με το ποτό του. Μια πυκνογραμμένη σαϊτιά: “αναίσθητο ανθρωπάριο, λίγες ώρες σού απομένουν για να πάψεις να μολύνεις την ατμόσφαιρα με τη βρωμερή σου ανάσα. Coming soon’’, έγραφε. Ο Τέρρυ δεν ήταν κανένα πρωτόβγαλτο μαθητούδι για απειλές σαν αυτή. Και εχθρούς κάμποσους είχε εξ’ αιτίας της φύσης του επαγγέλματός του και αντιμέτωπος με όλη την παράνοια που συνόδευε το ανακριτικό του έργο. Άνθρωποι παντός είδους, φρούτα απίστευτης ποικιλίας από το περιβόλι...

Διαβάστε περισσότερα

Ο κ. Βησσαρίων

Δε θα άλλαζε το πρόγραμμα των διακοπών του στο νησί, ούτε για το χατίρι πάντων των μαγευτικών νησιών του αρχιπελάγους, που ήταν ονομαστά ανά τον κόσμο ως επίγειοι παράδεισοι. Δε θα άλλαζε το πρόγραμμά του για τον ίδιο τον Παράδεισο, γιατί γι’ αυτόν, Παράδεισος και δικό του νησί ήταν έννοιες συνυφασμένες στο υφάδι της καρδιάς του. Του συνέβαινε όμως, κάτι περίεργο ψυχολογικά, που δεν το είχε ξανά αισθανθεί. Μια βαρυθυμία, μια περίεργη παραίτηση, μια χαύνωση, που όμως δε θα τον έκαναν να αλλάξει τα σχέδια που είχε σχεδιάσει για τις διακοπές του τούτες, τόσον καιρό πριν. Τού πέρασε από...

Διαβάστε περισσότερα

Ζήλεια

Μία και μόνη πιστολιά σκέφτηκε ότι θα ήταν υπέρ αρκετή για να την στείλει στον άλλο κόσμο. Όμως, αυτός δεν αρκέσθηκε σ’ αυτήν. Άδειασε πάνω της σχεδόν όλο τον μύλο του περιστρόφου του. Αυτή ήταν η κατάληξη ενός μεγάλου έρωτα που όσο κράτησε τον θαύμαζαν φίλοι και ζήλευαν οι οχτροί τους. Η αγάπη και το μίσος είναι τόσο αβυσσαλέα συναισθήματα που όμως πάρα πολλές φορές τα όριά τους γίνονται δυσδιάκριτα, μετατρέποντας έναν πρώην ερωτευμένο σε φονιά, σε κακούργο, υποψήφιο για την ηλεκτρική καρέκλα για ένα έγκλημα ιδιαζόντως ειδεχθές. Αγαπήθηκαν με την πρώτη ματιά, coup de foudre γαλλιστί. Το ίδιο...

Διαβάστε περισσότερα

Στη φίλη

Έχω φίλη τρελή Με ψυχή μεγαλείο Και καρδιά νεαρής Που πηγαίνει Ωδείο Μ’ ένα γέλιο που ηχεί Σαν βροντή, σαν ρυάκι Και γλυκοκελαηδεί Στων χειλιών της την άκρη Δεν την έχω ποτέ δει Και δεν μοιάζει μ’ αστείο Το ότι ξέρω γι’ αυτήν Πιο πολλά από σχολείο Την περνάω πολύ στην κοιλάδα των χρόνων κι όμως είμαστε σαν στην αρχή των αιώνων Νέες φίλες κι οι δυο Με καρδιά περιβόλι Όχι «δήθεν» και αν Της ζωής ‘ραξοβόλι Δεν γνωρίζω τον ποιον Στην ζωή παίξει ρόλο Ούτε ξέρω και αν Ταξιδέψει στον Πόλο Του Βορρά του Νοτιά της αυγής Καλοκαίρι...

Διαβάστε περισσότερα

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος

Γνωρίζεις κάποιον, τον συμπαθείς, τον ερωτεύεσαι, τον αγαπάς και γίνεται ο άνθρωπός σου για μικρό ή μεγάλο διάστημα -δε λέμε για “πάντα”, αποφεύγοντας τις υπερβολές. Νομίζεις ότι τον ξέρεις, ότι γνωρίζεις τον χαρακτήρα του, τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Πορεύεσαι μαζί του σε μια ζωή που μοιάζει όμορφη, όχι μοιάζει, είναι όμορφη. Κάποια στιγμή πλησιάζει το τέλος και αυτής της ομορφιάς, όπως συμβαίνει με όλες τις ομορφιές, πραγματικές και μεταφορικές. “Δεν είναι δυνατόν” λες. Ο άνθρωπος αυτός που είναι δίπλα σου, είναι ένας άγνωστος. Κανένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του δεν αναγνωρίζεις. Π.χ. πού πήγε η γαλατική του...

Διαβάστε περισσότερα

Το κέρασμα

Τι ωραίο που είναι Ν’ αγαπάς είν’ αλήθεια Αχ η θεία η φλόγα Που σου καίει τα στήθια. Χρυσαφένιο κλειδί Πόρτα του παραδείσου Σού ανοίγει και βλέπεις Το βαθύ μιας αβύσσου. […] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Το λουλούδι της ερήμου

«Τι συμβαίνει αγάπη μου; Τι κατσουφιές και κακοκεφιές είναι οι δικές σου σήμερα;». «Συμβαίνει ότι πλήττω του θανατά. Όλα πανομοιότυπα και χωρίς φαντασία. Τα ίδια και τα ίδια, βρέξει χιονίσει και η μια μέρα καρμπόν της προηγούμενης…». «Κι εγώ; Εγώ, δεν υπολογίζομαι και ούτε αχνοφαίνομαι, έστω σ’ αυτό το κάντρο, ναι; Ανύπαρκτος. Ως εί παρών!». «Μμμ…». «Άστο αγάπη μου, μην το κουράζεις. Θα σου την αδειάζω τη γωνιά, που λένε, έτσι για μία αλλαγή να έχεις να πορεύεσαι. Θα σου την κάνω αυτή τη μέγιστη εξυπηρέτηση, σαν ένδειξη της αγάπης που σου έχω. Γεια σου λοιπόν κι αντίο, θα...

Διαβάστε περισσότερα

Η ταράτσα

Το σπίτι της κολλητής μου, μία μαγική φτωχική -για τα σημερινά δεδομένα, μονοκατοικία. Θα μου πεις: «Συνάδει το μαγική με το φτωχική;». Αμέ. Δεν το ξέρετε; Εμείς πάντως, ο νεαρόκοσμος της εποχής, δε θα την αλλάζαμε με κανένα από τα πολυτελή διαμερίσματα των πολυκατοικιών που άρχισαν να σκάνε μύτη, τότε περίπου, και θα σας εξηγήσω το γιατί. Μονοκατοικία λοιπόν, όπως τα περισσότερα σπίτια της γειτονιάς, που μοναδικό τους στολίδι εξωτερικά, είχαν το αγιόκλημα που σκαρφάλωνε στον ένα τοίχο και στον άλλον το γιασεμί, μπερδεύοντάς το άρωμά τους μ’ αυτό της γαρδένιας που σαν νυφούλα στόλιζε τις αυλές μέσα σε...

Διαβάστε περισσότερα

Η τσιμεντοκολώνα

Και δεν είναι μόνο τα δεινά που κουβαλούσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όπου κυρίως τα παιδιά τα γνώρισαν όλα -αγριότητα, κατοχική μπότα, πείνα του κερατά που ούτε στην Αφρική την έχουν γνωρίσει στο απόγειό της, είναι και η θυσία των απλών Ελλήνων πολιτών που έπαιζαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα με το να κρύβουν στα πιο απίθανα μέρη, Ιταλούς και Εγγλέζους, που είχαν ξεμείνει στην Ελλάδα και που είχαν πολεμήσει δίπλα δίπλα τον κοινό εχθρό πάνω στα βουνά και στα σαμποτάζ. Έφτασε, ως γνωστόν, να πει ο γέρο Τσόρτσιλ: «Δεν πολεμούν οι Έλληνες σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες σαν...

Διαβάστε περισσότερα

Έτσι, χωρίς πρόγραμμα

Άνθρωπος των άκρων. Του πολύ, του πάρα πολύ. Ή του τίποτα. Αυτό είμαι, δυστυχώς, κι έχω πλήρη επίγνωση του κουσουριού μου. Γιατί, μη μου πείτε ότι δεν είναι κουσούρι να μου αρέσει, για παράδειγμα, η φουρτουνιασμένη θάλασσα με κάτι κύματα βουνό, που όμως εμένα μ’ αρέσουν σε σημείο να εμπνέομαι και να γράφω ένα κάτι. Η ήσυχη, η γαλήνια, η ακύμαντη θάλασσα δεν μού λέει, πέρα από ένα απολαυστικό κολύμπι, απολύτως τίποτα. Θέλετε κι άλλο παράδειγμα του κουσουριού μου αυτού; Ευχαρίστως να σας το πω. Στην Αγάπη και κυρίως στον Έρωτα, ή η πλήρης παράδοση του άλλου κι η...

Διαβάστε περισσότερα

“…όσοι γράφουν το κάνουν από εσωτερική ανάγκη. Δεν έγινε πλούσιος κανείς ποτέ από την συγγραφή” – Λένα Μαυρουδή Μούλιου

(Φωτογραφία: Στράτος Γιαννόπουλος) ….στη σημερινή δημοσίευση της λογοτεχνικής δράσης «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» θα γνωρίσουμε την συγγραφέα Λένα Μαυρουδή Μούλιου , την οποία και ευχαριστώ για την τόσο περιεκτική της συνέντευξη! Ας μάθουμε  λοιπόν περισσότερα στοιχεία για την προσωπικότητά της: Βιογραφικό Λένας Μαυρουδή Μούλιου Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Κανείς από την οικογένεια, πλην εμού, δεν είχε καλλιτεχνική η Συγγραφική κλίση. Η ενασχόλησή μου με τη μουσική άρχισε σε προχωρημένη Εφηβεία και επισημοποιήθηκε με ένα πτυχίο Πιάνου εκεί γύρω στα είκοσι δύο μου,  σαν αποτέλεσμα σκληρής μελέτης επί 24ώρου βάσεως. Έγραψα πολλή ορχηστική μουσική και πάμπολλα τραγούδια και...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest