Select Page

Ετικέτα: Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Το δώρο της επετείου

Πλησίαζε η πρώτη επέτειος της σχέσης τους και η Μάρθα ήθελε να του κάνει ένα δώρο ξεχωριστό, όχι από τα συνήθη και τετριμμένα όπως ένα ακριβό ρολόι ας πούμε, ή μια φιρμάτη φωτογραφική μηχανή, ή ένα κινητό τελευταίο μοντέλο, απ’ αυτά που τα κάνουν όλα πέραν των απαραίτητων λειτουργιών τους. Ηχογραφούν με high fidelity, βιντεοσκοπούν, φωτογραφίζουν και κοστίζουν όσο ένας μισθός πρωτοδιόριστου δημοσίου υπαλλήλου. Ήθελε το δώρο της να είναι κάτι που θα υπερέβαινε τα εσκαμμένα, τουλάχιστον όσον αφορά τις δυνατότητές της, να υπερβεί δηλαδή τη φαντασία της, τα θέλω και τα μπορώ της. Έψαχνε, μα ό,τι και αν...

Διαβάστε περισσότερα

Ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι

Αγάπα, σου λέει ο άλλος και μη ζητάς ανταπόδοση ντε και καλά. Προσωπικά, δε συμφωνώ καθόλου με τη ρήση αυτή. Τι νόημα έχει να αγαπάς και ο άλλος να μη νοιάζεται για σένα; Αν εννοεί κάποιος, να αγαπά έτσι γενικώς κι αορίστως ναι, το καταλαβαίνω. Δηλαδή, να σέβεσαι, να μη θέλεις το κακό κανενός, να υπολογίζεις. Συμφωνώ με όλα αυτά και επαυξάνω. Αλλά όταν εγώ λέω “αγαπώ”, σημαίνει ότι ένα πολύ σημαντικό μέρος του συναισθηματικού μου κόσμου το έχω χαρίσει σε κάποιον, αυτός το δέχτηκε και μου το ανταποδίδει, αν όχι στα ίσα σε ένα μεγάλο τους μέρος σίγουρα....

Διαβάστε περισσότερα

Το γέλιο

Το πόσο μού αρέσει σαν σε βλέπω ή σε ακούω από τηλεφώνου να γελάς, δε φαντάζεσαι. Ιδιαίτερα, όταν πηγή και αιτία τοθ γέλωτα είμαι εγώ. Νιώθω σαν να επιτελώ κάτι σαν δημιουργικό έργο, σαν να κάνω κάτι το σπουδαίο, αλήθεια σου λέω. Μέσα στη μουρτζούφλα της καθημερινότητας, με τη θανατίλα που επικρέμεται της κεφαλής μας σαν Δαμόκλειος σπάθα και μας απειλεί σαδιστικά δείχνοντάς μας απειλητικά τον προτεταμένο δείκτη της, το γέλιο, το πηγαίο γέλιο, μοιάζει σαν δικλείδα εκτόνωσης, σαν βαλβίδα ασφαλείας, στη χύτρα της ψυχής μας.[…] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Το ουράνιο τόξο

  Θυμάμαι σαν ήμουν μικρούλα και άκουγα κεραυνούς και έβλεπα αστραπές να σχίζουν τα ουράνια, αισθανόμουν δέος και υπέθετα ότι κάποιο είδος πολέμου γίνεται κει ψηλά. Ανείπωτος φόβος με κυρίευε, γιατί έχοντας μια σχετική εμπειρία του τι εστί πόλεμος επίγειος, συγκρίνοντάς τον με αυτόν τον επουράνιο, εύρισκα αυτόν τον δεύτερο πιο απειλητικό, φοβούμενη ότι από στιγμή σε στιγμή κάποια θεϊκή -τι άλλο;- οβίδα θα έπιπτε επί της κεφαλής μου, τιμωρώντας με ίσως για τις σκανταλιές μου. Και άκου τώρα. Πήγαινα και κρυβόμουν στα ενδότερα του σπιτιού μου μακριά από παράθυρα και φως. Όσο πιο σκοτεινά, τόσο πιο ασφαλής θα...

Διαβάστε περισσότερα

Η Λένα Μαυρουδή Μούλιου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε έργο της μοναδικό, όπως ένας στίχος! Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Μεταξύ του αν με επέλεξε η γραφή ή εγώ εκείνη, επιτρέψτε μου να πω ότι η απάντηση είναι κάπου στη μέση και ανάλογα με τις επιταγές των ηλικιακών μου Εποχών. Επειδή δε, τα τελευταία χρόνια γράφω σχεδόν non stop, το κόστος είναι μεγάλο, όσον αφορά τη σωματική μου υγεία από το συνεχές καθισιό. Που σημαίνει, κάνω καλό στην ψυχή μου και ταλαιπωρώ το κορμί έτσι χωρίς μέτρο, συνεχώς και απολύτως. Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας δυσκολεύει τη γραφή σας; Θα σας φανεί περίεργο, ασυνήθιστο ίσως,...

Διαβάστε περισσότερα

Σουλτάνα

  Δύο τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Σουλτάνας και μία η ιδιότητά της. Πιο συγκεκριμένα, είχε μια θεία μελωδική φωνή και μια άλλη απόκοσμη μυστήρια φωνή που κανένα παγκόσμιο λεξικό δε μπορούσε να τη μεταφράσει. Ακόμη ειδικότερα να πω, ότι μιλούσε, με τα λεγόμενα για μας άψυχα αντικείμενα, σε σημείο εκείνη να καταλαβαίνει τη γλώσσα τους και αυτά τη δική της. Όσον αφορά δε την ιδιότητα που λέγαμε, ήταν κάτι σαν το δεξί χέρι της γιαγιάς μου στις δουλειές του σπιτιού, χέρι άξιο και σβέλτο. Και αφού κατά κάποιον περιληπτικό τρόπο έκανα τις συστάσεις, ας πιαστούμε τώρα και με την...

Διαβάστε περισσότερα

Η πολυτέλεια

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν βλέπω ότι είμαι κάτι σαν πολυτέλεια στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ και κυρίως των φίλων μου. Μια πολυτέλεια που ναι μεν μπορεί να ομορφαίνει τη ζωή τους, αλλά όμως μπορούν κάλλιστα να ζήσουν και χωρίς αυτήν (με αυτήν την έννοια η «πολυτέλεια»). Είμαι το περίσσιο τους, πιθανόν ο πασατέμπος τους, όχι το ουσιαστικό, το απαραίτητό τους, όπως το ψωμί και το αλάτι. Είμαι ο πρωινός καφές ή το δεύτερο πακέτο τσιγάρα τους, το τραγούδι στο ραδιόφωνο και ο ήλιος του μεσημεριού μια χειμωνιάτικη ημέρα, στο υπόλοιπο της οποίας απλά δεν υπάρχω, δεν είμαι κοντολογίς...

Διαβάστε περισσότερα

Τα γεράματα κι η αγάπη

    Πώς κύλησε τόσο  γοργά σαν άτι φτεροπόδαρο το νερό στο ρυάκι της ζωής μου; Ξυπνώ και βλέπω ένα πρωί, θλίψη στα μάτια αυτών που λένε μ’ αγαπούν. Που λένε πως με νοιάζονται, για εμένα αγωνιούν. Στα μάτια τους δε λάμπει πια το φως που από τα δικά μου μάτια έπαιρναν και μου το γυρνούσαν πίσω… Μια κατήφεια με ίσκιους τα γεμίζει και συννεφιά βαριά. Και τα χείλη τους βουβά και κρυφά σαν να ψιθυρίζουν: «Γριά, είσαι γριά, γριά…»[…] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Κάπου πενήντα χρόνια μετά

Δεν το πιστεύω. Μισός αιώνας πέρασε από το τελευταίο κουδούνι στην 8η τάξη του Γυμνασίου μας και δεν αποφεύγω να πω τα τετριμμένο «σα να ήταν χθες». Είπαμε, λοιπόν, και ξανά είπαμε, τηλεφωνηθήκαμε, να συναντηθούμε οι συμμαθήτριες, όσες το δυνατόν περισσότερες από εμάς, να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες, να θυμηθούμε τα αξέχαστα εφηβικά μας χρόνια, να γελάσουμε να κλάψουμε, να αστειευτούμε αλλά και να σοβαρευτούμε, πίνοντας ένα ποτήρι εκλεκτής σαμπάνιας, όπως αξίζει σε μιαν επέτειο σαν αυτήν. Τελικά τα ψιλοκαταφέραμε να μαζευτούμε καμιά εικοσαριά. Με την πρώτη ματιά, καμία δεν γνώρισε καμία! Βρε, τον πανάθλιο το χρόνο, πόσο μας είχε...

Διαβάστε περισσότερα

Η βεράντα

  Σε κάθε χωριό, το πανηγύρι που στήνεται στη γιορτή του Πολιούχου Αγίου του, αποτελεί πάντοτε το ωραιότερο κοσμικό γεγονός της χρονιάς. Οι ετοιμασίες κρατούν για εβδομάδες, μην πούμε μήνες, μέχρι να ξημερώσει η όμορφη μέρα. Το χωριό που μόλις πριν λίγες μέρες μετρούσε καμιά εικοσαριά γέρους όλους κι όλους, έσφυζε από ζωή τώρα. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία να έρθουν τα ξενιτεμένα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα να δουν τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους, να τους φιλήσουν, να τους αγκαλιάσουν και να γευτούν τις νοστιμιές τις παραδοσιακές που οι γιαγιάδες θα μαγειρέψουν γι αυτούς. Τα περίμεναν οι καψερές τα...

Διαβάστε περισσότερα

Η ταπετσαρία

Καθόταν ήσυχα ήσυχα στην πολυθρόνα της και ατένιζε τον τοίχο απέναντι με τέτοια ένταση, που απορώ πώς και ακόμη δεν τον τρύπησε, όπως έκανε πριν λίγο με το καρφί και το σφυράκι της για να κρεμάσει το πεντηκοστό, ίσως, βραβείο της. Βραβεία, βραβεία όλων των βαθμίδων, σε μιαν απίστευτη συλλογή. Μικρά μόνον κενά διαστήματα ανάμεσά τους, με τον τοίχο να έχει τώρα αυτήν την περίεργη ταπετσαρία, που ό,τι και να πεις την πρωτοτυπία της την έχει. “Και τώρα που τον γέμισες τον τοίχο, κυρία μου, σαν τι σκοπεύεις να κάνεις; Γιατί για να σταματήσεις να διαγωνίζεσαι, να αγωνίζεσαι και...

Διαβάστε περισσότερα

Το γαλλικό μπιστρό

Ένα φτωχομάγαζο το δικό του, που όμως είχε την τύχη να “βλέπει” στην πλατεία, προαύλιο μιας εκκλησιάς. Αυτό ήταν ένα πολύ σοβαρό ΣΥΝ όταν ήρθε η στιγμή να μετατραπεί από ένα μαγαζί για εσώρουχα σε ένα κατάλληλα διαμορφωμένο μικρό café bistro, όπου συχνάζει ο καλός λεγόμενος κόσμος, διανοούμενοι καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και… ευγενής νεολαία, σπάνια δε και κανένας ηλικιωμένος σαν ελόγου μου. Αυτός που εμπνεύστηκε τη διακόσμηση του έκανε πολύ καλή δουλειά και πράγματι το στέκι θύμιζε παριζιάνικο μπιστρό σε σημείο να λες βγαίνοντας απ’ αυτό: «Και ο Σηκουάνας τι έγινε βρε παιδιά;» Χα Χα Χα. Και όμως δεν είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Το θαύμα του Πάσχα

Απίστευτος καπνός από τσιγάρα μεταξύ των οποίων σίγουρα και από τα λεγόμενα απαγορευμένα, ποτά, μουσική στη διαπασών, που να μην ακούς τον διπλανό σου, φασαρία, ηχορύπανση, χαμός… Καθόταν στο μπαρ, σε ένα από εκείνα τα πανύψηλα σκαμπό, με ένα μισοάδειο ποτήρι στο χέρι και κουδούνιζε τα παγάκια του, θαρρείς και συνόδευε μια παράξενη μουσική που τη άκουγε μόνον αυτός και τον απορροφούσε στον ρυθμό της. Το πρόσωπό του γυρισμένο προς την μεριά του μπάρμαν που όμως ήταν φανερό ότι δεν τον πρόσεχε. Σίγουρα, οι εικόνες που περνούσαν μπροστά από τα μισόκλειστα μάτια του, ουδεμία σχέση είχαν με το μπαρ...

Διαβάστε περισσότερα

Υποψίες

Η Κλαίρη ζει τα σκιρτήματα της πρώτης αγάπης την ώρα που παλεύει με τη συνείδησή της λόγω της καταγωγής του αγαπημένου της και ενώ ετοιμάζεται για έναν παγκόσμιο διαγωνισμό στο πιάνο. Μια σειρά απρόοπτες εξελίξεις όμως σε κάνουν να σκεφτείς ότι άμα η ζωή θέλει να συνωμοτήσει, το κάνει με μοναδική μαεστρία. Κι εσύ τι κάνεις; Τίποτα δεν κάνεις. Τι είσαι εσύ; Ένα αδύναμο μαριονεττάκι που τα νήματα της ζωής σου τα κινεί η μοίρα αυτή και κινείσαι στους ρυθμούς που παίζει το… πιάνο της• με μοναδική όμως δεξιοτεχνία, όπως η Κλαίρη. Μα τελικά τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα θέλουν...

Διαβάστε περισσότερα

Ο μεταφραστής

Σιγά, μη βιάζεσαι. Σιγά, σου λέω, σιγά. Και όλα τούτα τα σιγά, με την έννοια του αργά, όπως άλλωστε υπονοεί και το «μη βιάζεσαι», που σου είπα. Διευκρίνισα τι θέλω να πω, μη και νόμιζες ότι εννοούσα κάτι σε ντεσιμπέλ, κάτι σαν «μη μιλάς δυνατά» ένα πράγμα. Η Ελληνική γλώσσα, η πιο πλούσια ίσως γλώσσα, κρύβει τόσες παγίδες. Σαν τούτην εδώ, ας πούμε. Θα έλεγε ποτέ ένας Μπαμπινιώτης ΣΙΓΑ με την έννοια του ΑΡΓΑ; Δεν το ξέρω. Δεν κάνω μάθημα γλώσσας τώρα, παρά μόνο μία εισαγωγή για να σου διηγηθώ το πάθημά μου, η άμοιρη, από μία μετάφραση που...

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Φραγκολεβαντίνικα

-Τι συμβαίνει; Γιατί γελάς και μάλιστα κρυφά; -Εγώ; Γελώ εγώ; Βρε, ότι δε βλέπεις καλά είναι πολύ απλά γνωστόν, το ότι δεν ακούς κιόλας, δεν το ’ξερα. Δε μου λες; Νοείται γέλιο άηχο; Αυτό τότε ονομάζεται χαμόγελο, για να ξέρουμε και τι μολογάμε και να μην κακοποιούμε, μη βιάζουμε, μην κατακρεουργούμε την ήδη κατακρεουργημένη και βιασμένη, ελληνική γλώσσα! -Κοίταξε δικανικό που τον έβγαλε η συνάδελφος και φίλη μου απ’ όσο γνωρίζω. Γιατί, βρε συ, προσπαθείς να δικαιολογηθείς που γελάς; Κακό είναι το γέλιο; Ποιον, νομίζεις, ενοχλεί η ευφορία σου, με ύψιλον και φι, να εξηγούμαστε και μην πάει το...

Διαβάστε περισσότερα

Ηχορύπανση

Δεν είναι πια κατάσταση αυτή με σένα και να το ξέρεις. Τα νεύρα μου τσατάλια. Σου μιλώ γλυκά, τσιρίζεις. Σε παίρνω με το καλό, τσιρίζεις. Θυμώνω, αγριεύω, τσιρίζεις. Δε μιλώ, τσιρίζεις και τότε τσιρίζω κι εγώ. Κάνουμε ένα αποκρουστικό ντουέτο, που η γειτονιά θα έχει να το λέει. Μα, για πες μου σε παρακαλώ πολύ, πώς εσύ, μια γυναίκα φιλάρεσκη, που τη νοιάζει και την πάρα νοιάζει μάλιστα η γνώμη του κοινού, πώς και δε χαμπαριάζει για τα σχόλια που θα κάνει ο κόσμος με τις τσιρίδες σου; Σού είπε ποτέ κανένας ότι υπάρχει έστω και ίχνος, υπόνοιας γοητείας,...

Διαβάστε περισσότερα

Η κρίση

-Μουρμουρίζεις; Πάλι; Μα τι είναι αυτό με σένα άνθρωπέ μου; Θέλεις να πεις κάτι να εκτονωθείς; Ε, πες το να τελειώνουμε, που να πάρει. Τι νόημα έχει να επιβαρύνουμε το air pollution και με μουρμούρες, που δεν ξέρουμε και τι αφορούν; -Με το Μεγάλο Αφεντικό τα έχω αγάπη μου. -Με το Μεγάλο; Σαν πόσο Μεγάλο, δηλαδή; -Α, Μεγαλύτερο δε γίνεται. -Ρε πας καλά; Με τον Θεό τα έβαλες; Είσαι με τα καλά σου; Τα βάζουν μ’ Εκείνον ποτέ; -Αν τα βάζουν λες; Και γιατί όχι, παρακαλώ; Είναι απαγορευμένο; Το γράφει μέσα στις δέκα εντολές προς Μωυσή; -Αμ, το γράφει,...

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο

Περίεργα παιχνίδια που παίζει η φαντασία μαζί μας πολλές φορές είτε είμαστε ξυπνητοί είτε κοιμισμένοι. Με μένα συνέβη το δεύτερο ευτυχώς… Θα ήμουν λέει ίσως στα μισά μου χρόνια ή και ακόμη λιγότερα απ’ όσα κουβαλώ τώρα στην πλάτη μου. Αρχή Φθινοπώρου στο καλαντάρι, μα όχι και ο καιρός που καλά κρατεί. «Μικρό Καλοκαιράκι» το ονομάζουν οι παλιοί και έχει μια απίστευτη γλύκα η φύση, σκέτη απόλαυση, χωρίς τις ακραίες της εξάρσεις. Βρίσκομαι στο αγαπημένο μου νησί μόνη, χωρίς την συνηθισμένη φιλική ή οικογενειακή μου συντροφιά, νιώθοντας μια περίεργη αδιόρατη μοναξιά. Βαδίζω σε ένα καλντερίμι που είναι φρεσκοποτισμένο από...

Διαβάστε περισσότερα

Η έμπνευση απούσα

  Σας έτυχε ποτέ αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες γραφιάδες να αισθάνεστε τόσο μα τόσο γεμάτοι από ιδέες που να νομίσετε ότι θα γράψετε με μιας και απνευστί, τα βιβλία που ονειρευτήκατε και που δεν τα γράψατε εδώ και τόσα χρόνια; Και τι κάνετε; Παίρνετε τα καλά ξυσμένα μολύβια σας, κάθεστε μπροστά στις αγαπημένες λευκές σας κόλλες που εσάς αναμένουν για να πάρουν ζωή και κάνετε να αρχίσετε. Αυτό γίνεται χωρίς πρόγραμμα τις περισσότερες φορές. Μα ξαφνικά σαν να βγήκε το καλώδιο από την πρίζα όλες οι ιδέες σας έγιναν έπεα πτερόεντα και μην τις είδατε τις άστατες. Και μένεις...

Διαβάστε περισσότερα

Το πριν και το τώρα

Όταν με πιάνει η νοσταλγία για τα χρόνια τα παλιά, για τα χρόνια της νιότης, ο γεροπεθερός μου απορεί και λέει: «Καλά, ας ήξερα τι είναι αυτό που σου άρεσε από τα τότε! Για να τα πάρουμε ένα ένα και από την αρχή: Εσύ βέβαια, σαν μικρή που ήσουν, δε συμμετείχες στις δουλειές του σπιτιού, τη λάτρα του, όπως τη λένε. Αν ζούσε η συγχωρεμένη η γιαγιά σου, να την ρωτούσες, πού σας μπανιάριζε σαν ήσασταν μικρά. Θέλεις να σου το πω; Να το πω. Στη σκάφη. Εκεί που πλένανε οι νοικοκυρές τα ρούχα τού σπιτιού, πάνω στο πλυσταριό....

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest