Αρχική › Δημιουργοί › Μ › Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Δημιουργός

Λένα Μαυρουδή Μούλιου

200 δημοσιεύσειςΠεζογραφία, Ιστορίες του βιβλίου2015–2022

Το πιο πρόσφατο

Η αποθάρρυνση

Θα έχετε παρατηρήσει βέβαια ότι όταν είσαι σε φάση έμπνευσης κι αρχίζεις να γράφεις, είναι είτε γιατί είσαι ευτυχισμένος είτε δυστυχισμένος. Σε μια μέση κατάσταση η έμπνευση απούσα.

Μονόλογοι · 21.10.2018

Διαβάστε →

Όλα τα άρθρα

Σελίδα 1 από 2

Ο Μάης

Μονόλογοι · 07.05.2018

Μάης και η Φύση σε απόλυτο οργασμό. Έκρηξη φωτός χρωμάτων και αρωμάτων σε μια μίξη που δεν πέτυχε ποτέ ο ικανότερος αλχημιστής. Βλέπεις, τη φύση μπορείς να την μιμηθείς κάπως, μα για να την…

Πόνος

Μονόλογοι · 07.02.2018

Ένα συναίσθημα που δεν παλεύεται με χάπια παυσίπονα και σιρόπια καταπραϋντικά. Ύπουλα σε διαβρώνει και φτάνει μέχρι να μεταλλαχτεί και σε πόνο σωματικό από τις πληγές που ανοίγει.

Ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι

Μονόλογοι · 19.06.2017

Αγάπα, σου λέει ο άλλος και μη ζητάς ανταπόδοση ντε και καλά. Προσωπικά, δε συμφωνώ καθόλου με τη ρήση αυτή. Τι νόημα έχει να αγαπάς και ο άλλος να μη νοιάζεται για σένα; Αν εννοεί κάποιος, να αγαπά…

Η πολυτέλεια

Μονόλογοι · 19.05.2017

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν βλέπω ότι είμαι κάτι σαν πολυτέλεια στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ και κυρίως των φίλων μου. Μια πολυτέλεια που ναι μεν μπορεί να ομορφαίνει τη ζωή τους, αλλά όμως μπορούν…

Η ταπετσαρία

Μονόλογοι · 26.04.2017

Καθόταν ήσυχα ήσυχα στην πολυθρόνα της και ατένιζε τον τοίχο απέναντι με τέτοια ένταση, που απορώ πώς και ακόμη δεν τον τρύπησε, όπως έκανε πριν λίγο με το καρφί και το σφυράκι της για να κρεμάσει το…

Η έμπνευση απούσα

Μονόλογοι · 06.03.2017

Σας έτυχε ποτέ αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες γραφιάδες να αισθάνεστε τόσο μα τόσο γεμάτοι από ιδέες που να νομίσετε ότι θα γράψετε με μιας και απνευστί, τα βιβλία που ονειρευτήκατε και που…

Το πριν και το τώρα

Μονόλογοι · 27.02.2017

Όταν με πιάνει η νοσταλγία για τα χρόνια τα παλιά, για τα χρόνια της νιότης, ο γεροπεθερός μου απορεί και λέει: «Καλά, ας ήξερα τι είναι αυτό που σου άρεσε από τα τότε! Για να τα πάρουμε ένα ένα και…

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος

Μονόλογοι · 29.12.2016

Γνωρίζεις κάποιον, τον συμπαθείς, τον ερωτεύεσαι, τον αγαπάς και γίνεται ο άνθρωπός σου για μικρό ή μεγάλο διάστημα -δε λέμε για “πάντα”, αποφεύγοντας τις υπερβολές. Νομίζεις ότι τον ξέρεις, ότι…

Έτσι, χωρίς πρόγραμμα

Μονόλογοι · 30.11.2016

Άνθρωπος των άκρων. Του πολύ, του πάρα πολύ. Ή του τίποτα. Αυτό είμαι, δυστυχώς, κι έχω πλήρη επίγνωση του κουσουριού μου. Γιατί, μη μου πείτε ότι δεν είναι κουσούρι να μου αρέσει, για παράδειγμα, η…

Άλλο το ένα, άλλο το άλλο

Μονόλογοι · 03.11.2016

Mη φωνάζεις, άνθρωπέ μου, μίλα πιο σιγά. Η ακοή μου είναι βιονική και το χάρισμά μου αυτό δεν διέλαθε ποτέ της προσοχής και του θαυμασμού σου. Οπόταν προς τι αυτές σου οι τσιρίδες; Σε βεβαιώνω ότι…

Τι κι αν…

Μονόλογοι · 11.10.2016

Τι κι αν απουσιάζεις από τη ζωή μου; Τι κι αν τα ανείπωτά σου λόγια είναι πιο ηχηρά από τα άλλα που αξιώθηκα να ακούσω; Τι και αν πήρες πίσω δηλώσεις λατρείας και αφιερώσεις στα έργα της ψυχής σου;…

Το παιχνίδι σου

Μονόλογοι · 22.09.2016

Με θυμάσαι όταν τίποτα δεν έχεις να κάνεις.
Όταν πλήττεις, όταν ο Χρόνος σου είναι περίσσιος.
Τότε με θυμάσαι και νοερά μου μιλάς, …

Μεγάλωσα πολύ

Μονόλογοι · 13.09.2016

Το έχω χιλιοειπεί. Η Ιστορία γράφεται τουλάχιστον με 40 χρόνια χρονική απόσταση από τα γεγονότα που θέλεις να εξιστορήσεις. Άρα θα μπορέσω τώρα να μιλήσω για μένα αφού το όριο αυτό έχει από πολλού…

Το τελευταίο τάνγκο

Μονόλογοι · 26.06.2016

Κύκλους που κάνει η ζωή, παιχνίδια που υφαίνει,
Φίλους που γνώρισες προχθές σου είναι ξεχασμένοι
Και φιλαράκια σου παλιά θυμάσαι κι ανασαίνεις …

Τα Γιατί

Μονόλογοι · 10.06.2016

Όταν ήρθες, δεν πρόσεξα ότι το όχημα που πάνω του ήσουν γαντζωμένος ήταν μια χρωματιστή πομφόλυγα. Το πέρασα σαν ένα περίεργο αερόστατο καμωμένο από ανθεκτικά υλικά. Μα δεν ήταν έτσι δυστυχώς… Ένα…

Ποια προτιμάς;

Μονόλογοι · 04.06.2016

Στο έχω ξαναπεί. Τον εαυτό σου δεν τον αγαπάς, δεν τον εκτιμάς, δεν τον υπολογίζεις, τον φοβάσαι, δεν τον λυπάσαι... Επειδή όμως εγώ είμαι μέρος του εαυτού σου, όλα αυτά τα δεν, αφορούν και μένα...