Άκου το χτύπο της καρδιάς σου.
Ένα φεγγαρένιο αποτύπωμα στον χρόνο.
Δυο βήματα παραμυθιού στον απόηχο του Έρωτα.

Άκου...
Πως πάλλεται η ανάσα σου.
Σταλιά, σταλιά.
Μελένια απόσταξη στους πόρους μου κυλά.
Μέθη γλυκιά απ' τη πρώιμη σταγόνα των χειλιών σου.
Το πρώτο κυκλάμινο της νύχτας τ' άρωμα σου.

Το πρόσωπό σου
καθρεφτίζεται στου φεγγαριού την όψη.
Εγώ ανυψώνομαι με το χαμόγελο του ήλιου στα μαλλιά.
Ύψιστο πέταγμα του νου.
Δροσιά Σεπτέμβρη δειλινού.
Ο αιθέρας περιγράφει την μορφή σου
σε νέους αστερισμούς.
Καθώς κλείνεις στην αγκαλιά σου
την ενέργεια των πάντων.

Θυμάσαι;
Σε έναν φάκελο μου χάρισες,
μια κόκκινη καρδιά
και δυο ανταύγειες απ' το φως σου.
Μου ψιθύρισες...
“Μη φοβάσαι. Ποτέ δεν θα σβήσει.
Πάντα το χέρι εγώ θα σου κρατώ
για να μπορώ να αναπνέω.”

Με κράτησες σφιχτά.
Μου έδειξες μια νεράιδα.
Περνούσε αέρινα
πάνω απ' το καραβάνι των άστρων.
Προσφέροντάς μας
την πρώτη πνοή της φώτισης τους.
Πλεύση χελιδονιού.
Βαρκούλα σε γαλήνια νερά.

Τραγουδούσαν τα ταμπούρλα.
Ψέλλιζαν οι καραμούζες.
Μελωδίες παραδεισένιες αναδίδονταν
απ' τους στήμονες των λουλουδιών.
Οι πυγολαμπίδες μαγεμένες παραδόθηκαν
στο λίκνισμα του αγέρα.
Χόρευαν, χόρευαν...
Ώσπου ντύθηκε μέρα η νύχτα.
Τα ξωτικά πίσω απ' τα δέντρα κρυφοκοίταζαν.
Περίμεναν τη δική τους σελίδα στο παραμύθι.
Της ψυχής το κάλεσμα.

Κοίτα πως ψιθυρίζουν οι άγγελοι στα κοχύλια
τον ρυθμό της αίσθησης μας.
Κύμα απαλό τότε ανασηκώθηκε
ως τα πέρατα της γης.
Κοιμόταν αγέρωχος ο Ποσειδώνας.
Την τρίαινα του βύθισε στης αγάπης το πηγάδι.
Αντηχούσε η φωνή του παραδείσου
στο απέραντο περιβόλι της ζωής.
Μαργαρίτες αιώνιες στεφάνι στα μαλλιά.

Τα παιδάκια κρατούσαν τα φαναράκια ψηλά.
Χαμογελούσαν!
Συνόδευαν αυτή τη συγχορδία ευδαιμονίας
που το σύμπαν μας είχε χρεώσει.
Ως υπόσχεση άλλης εποχής.
Ειρηνικής.
Εκεί,
που στις παλάμες των ανθρώπων
ο Ήλιος γελά.
Στα δάχτυλα ανθίζουν λουλούδια.
Χαρίζοντας το άρωμα τους
στις αγκαλιές όλου του κόσμου.

Στον Ορίζοντα δυο πλατάνια.
Το ένα μοβ, το άλλο κίτρινο.
Στη μέση το φεγγάρι.
Μας προσκαλούσε.

Έκλεισα τα μάτια να χαθώ.
Ετούτη να είναι η στιγμή η τελευταία.
Με φίλησες.
Άλλαξε χρώμα ο ουρανός.
Απόχρωση στοργής μελωδικής .
Τα σύννεφα έγραψαν το όνομα μας
σε άλλους γαλαξίες.
Πίσω απ' του ουρανού την όψη.
Μια στιγμή.
Ο αγαποστρόβιλος μας παρέσυρε
σ' έναν ατέρμονο μαγικό σκοπό.
Ψηλά.

Χορεύαμε πάνω στο πέπλο του άυλου.
Ανεβαίναμε, ανεβαίναμε...
Πιαστήκαμε απ' το όνειρο.
Ταξιδεύοντας στη πάχνη του απείρου.

Όχι.
Δεν θέλω να ξυπνήσω!

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!