Σαρακήνικο

16.03.2015

 

 

 

Είναι νύχτα, είναι εσύ…

Ανάβω σπίρτα για να διώξω υποψίες σκοταδιού.

Οι φλόγες τυφλώνουν και σβήνουν

το σκοτάδι γίνεται βαθύτερο.

 

Κοιτώντας έξω από το στενό παράθυρο της φυλακής μου :

Μια λευκή σαΐτα, κατάλευκη σαΐτα

- μάλλον θα την βάψανε τα σύννεφα -

που πέταξαν μικρά παιδιά

γίνεται λευκός γλάρος, κατάλευκος γλάρος.

 

Πρώτη μέρα της Άνοιξης

κάποια λιβάδια δεν θα ανθίσουν φέτος.

Ντροπαλά λουλούδια κρυμμένα μέσα στο χώμα

- πόσο τα ζηλεύω ! -

στείρα δέντρα θρηνούν παρέα.

 

Απ’ τα πράσινα δάκρυα βγαίνει ένας νέος

Με σκονισμένα μαλλιά, σκονισμένα χέρια και πόδια

<< Εγώ είμαι >>

και γίνεται πάλι δάκρυ.

Τρομερό που χάθηκε

Εγώ πρόλαβα να τον ερωτευτώ

για τη φωνή του

τη θωριά του δεν πρόκαμα να δω.

Γιατί είναι νύχτα, γιατί είναι εσύ.

 

Λέω να ανέβω στο γλάρο

Μυρίζει θυμάρι και καυτό ήλιο.

Σεληνιακό τοπίο

μα δεν πρόφτασα το Διάστημα.

Ευτυχώς τα νερά είναι μαύρα

το γαλάζιο φέρνει ατέρμονη θλίψη

φάρμακο της μόνο ο Θάνατος!

 

Έφτασα στον επιθυμητό προορισμό,

ή έτσι τουλάχιστον μου είπε

ο λευκός γλάρος, ο κατάλευκος γλάρος.

Τόσο άσπρη είναι και η πέτρα

που σμιλεύτηκε

πολλές κλεψύδρες να μετράνε

απ’ το χάδι τ’ ανέμου

και την αγκαλιά της Μάνας Θάλασσας.

Είναι νύχτα, είναι εσύ.

 

Έφτασα στο Σαρακήνικο.

Τώρα δίνω σήμα έναρξης της τελετής

Παλμοί κυμάτων

Σφυρίγματα αγέρα

ενώνονται σε αέναη συμφωνία φύσης.

Και εγώ μαέστρος λικνίζω τα χέρια μου

σε κατάλληλο ρυθμό.

- 1, 2, 3 –

 

Απεκδύομαι τη σωματική φυλακή!

Κοίτα με, άγγιξε με, νιώσε με!

Πως είναι μια γυμνή ψυχή

χωρίς κούφιο κέλυφος.

Μείνε εσύ να με κοιτάς

έγκλειστος στη χρυσή ηδονική σου φυλακή.

Εγώ πάω να αγκαλιάσω τη θάλασσα…

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Ο Φοίβος Μανωλούδης φοιτά στην τελευταία τάξη του Λυκείου. Περνά τις ώρες του μελαγχολώντας, γράφοντας ποίηση και ακούγοντας μουσική. Συνήθως καταριέται την ατυχία του ή ευλογεί την τύχη του γιατί ζει. Δεν έχει ακόμα αποφασίσει τι είναι πιο σωστό. Δεν ξέρει τι επάγγελμα θα ακολουθήσει στον ταραγμένο και αβέβαιο κόσμο στον οποίο περιφέρουμε τα έμψυχα κουφάρια μας, μέχρι να επιστρέψουμε στο χώμα που μας καλεί, αλλά σίγουρα θα βρίσκει πάντα ένα λιμάνι σιγουριάς · την Ποίηση. Είτε διαβάζοντας την είτε προσπαθώντας να την αιχμαλωτίσει στο χαρτί.

Facebook : https://www.facebook.com/foivos.manoloudis

Twitter : https://twitter.com/foivmanoloudis

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις στο κρυφό μας ακρογιάλι μετά από χρόνια όταν τα πάντα έχουν χαθεί δίπλα στον βράχο που καθόμαστε το βράδυ θα θυμηθείς του έρωτα μας το φιλί . Λόγια και όρκοι που δώσαμε μαζί τους πήρε ο άνεμος τους πήρε κι η βροχή μόνο το κύμα θα αγγίζει τη γωνιά εκεί...

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Αστρόσκονη

Αστρόσκονη

Παίρνεις το κάρβουνο και σχεδιάζεις. Τι σχεδιάζεις παιδί; Σχεδιάζεις ό,τι ζωντανό βλέπεις, με το κάρβουνο τα χέρια σου βάφονται, όμως όχι μαύρα. Γεμίζουν χρώματα. Παίρνεις τις ξυλομπογές και ζωγραφίζεις. Τι ζωγραφίζεις μικρέ άνθρωπε; Ζωγραφίζεις βουνά, λίμνες, κι...

Πρώτη επαφή

Πρώτη επαφή

Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα. Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα, που ντρέπονται για την γύμνια τους.   Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα. Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα, που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.   Ένα μέρος...

2021

2021

Ντοπαρισμένοι εγκέφαλοι. Θεϊκά συναισθήματα σε σώματα θνητά. Πόλεμοι αναίμακτοι. Το αίμα μας τελείωσε, η παράνοια δίνει γροθιά στα σωθικά. Ταξικοί παλαίμαχοι. Μεταφέρουμε τη θλίψη μας με τα γυμνά μας πέλματα και βάζουμε φωτιά σ’ ό,τι γεννά φθορά.   Και μετά μία...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

2021

2021

Ντοπαρισμένοι εγκέφαλοι. Θεϊκά συναισθήματα σε σώματα θνητά. Πόλεμοι αναίμακτοι. Το αίμα μας τελείωσε, η παράνοια δίνει γροθιά στα σωθικά. Ταξικοί παλαίμαχοι. Μεταφέρουμε τη θλίψη μας με τα γυμνά μας πέλματα και βάζουμε φωτιά σ’ ό,τι γεννά φθορά.   Και μετά μία...

Εποχικά

Εποχικά

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Ενα μεγαλο μπραβοοοο!!! Στο μικρο ποιητη !!!!!!!!♥♥♥

    Απάντηση
    • Φοίβος Μανωλούδης

      Σε ευχαριστώ Μαργαρίτα μου ! <3

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολλά μπράβο! Συνέχισε να γράφεις τόσο όμορφα!

    Απάντηση
    • Φοίβος Μανωλούδης

      Χίλια ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου