Σαρακήνικο

16.03.2015

 

 

 

Είναι νύχτα, είναι εσύ…

Ανάβω σπίρτα για να διώξω υποψίες σκοταδιού.

Οι φλόγες τυφλώνουν και σβήνουν

το σκοτάδι γίνεται βαθύτερο.

 

Κοιτώντας έξω από το στενό παράθυρο της φυλακής μου :

Μια λευκή σαΐτα, κατάλευκη σαΐτα

- μάλλον θα την βάψανε τα σύννεφα -

που πέταξαν μικρά παιδιά

γίνεται λευκός γλάρος, κατάλευκος γλάρος.

 

Πρώτη μέρα της Άνοιξης

κάποια λιβάδια δεν θα ανθίσουν φέτος.

Ντροπαλά λουλούδια κρυμμένα μέσα στο χώμα

- πόσο τα ζηλεύω ! -

στείρα δέντρα θρηνούν παρέα.

 

Απ’ τα πράσινα δάκρυα βγαίνει ένας νέος

Με σκονισμένα μαλλιά, σκονισμένα χέρια και πόδια

<< Εγώ είμαι >>

και γίνεται πάλι δάκρυ.

Τρομερό που χάθηκε

Εγώ πρόλαβα να τον ερωτευτώ

για τη φωνή του

τη θωριά του δεν πρόκαμα να δω.

Γιατί είναι νύχτα, γιατί είναι εσύ.

 

Λέω να ανέβω στο γλάρο

Μυρίζει θυμάρι και καυτό ήλιο.

Σεληνιακό τοπίο

μα δεν πρόφτασα το Διάστημα.

Ευτυχώς τα νερά είναι μαύρα

το γαλάζιο φέρνει ατέρμονη θλίψη

φάρμακο της μόνο ο Θάνατος!

 

Έφτασα στον επιθυμητό προορισμό,

ή έτσι τουλάχιστον μου είπε

ο λευκός γλάρος, ο κατάλευκος γλάρος.

Τόσο άσπρη είναι και η πέτρα

που σμιλεύτηκε

πολλές κλεψύδρες να μετράνε

απ’ το χάδι τ’ ανέμου

και την αγκαλιά της Μάνας Θάλασσας.

Είναι νύχτα, είναι εσύ.

 

Έφτασα στο Σαρακήνικο.

Τώρα δίνω σήμα έναρξης της τελετής

Παλμοί κυμάτων

Σφυρίγματα αγέρα

ενώνονται σε αέναη συμφωνία φύσης.

Και εγώ μαέστρος λικνίζω τα χέρια μου

σε κατάλληλο ρυθμό.

- 1, 2, 3 –

 

Απεκδύομαι τη σωματική φυλακή!

Κοίτα με, άγγιξε με, νιώσε με!

Πως είναι μια γυμνή ψυχή

χωρίς κούφιο κέλυφος.

Μείνε εσύ να με κοιτάς

έγκλειστος στη χρυσή ηδονική σου φυλακή.

Εγώ πάω να αγκαλιάσω τη θάλασσα…

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Ο Φοίβος Μανωλούδης φοιτά στην τελευταία τάξη του Λυκείου. Περνά τις ώρες του μελαγχολώντας, γράφοντας ποίηση και ακούγοντας μουσική. Συνήθως καταριέται την ατυχία του ή ευλογεί την τύχη του γιατί ζει. Δεν έχει ακόμα αποφασίσει τι είναι πιο σωστό. Δεν ξέρει τι επάγγελμα θα ακολουθήσει στον ταραγμένο και αβέβαιο κόσμο στον οποίο περιφέρουμε τα έμψυχα κουφάρια μας, μέχρι να επιστρέψουμε στο χώμα που μας καλεί, αλλά σίγουρα θα βρίσκει πάντα ένα λιμάνι σιγουριάς · την Ποίηση. Είτε διαβάζοντας την είτε προσπαθώντας να την αιχμαλωτίσει στο χαρτί.

Facebook : https://www.facebook.com/foivos.manoloudis

Twitter : https://twitter.com/foivmanoloudis

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Ενα μεγαλο μπραβοοοο!!! Στο μικρο ποιητη !!!!!!!!♥♥♥

    Απάντηση
    • Φοίβος Μανωλούδης

      Σε ευχαριστώ Μαργαρίτα μου ! <3

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολλά μπράβο! Συνέχισε να γράφεις τόσο όμορφα!

    Απάντηση
    • Φοίβος Μανωλούδης

      Χίλια ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου