Σαρακήνικο

16.03.2015

 

 

 

Είναι νύχτα, είναι εσύ…

Ανάβω σπίρτα για να διώξω υποψίες σκοταδιού.

Οι φλόγες τυφλώνουν και σβήνουν

το σκοτάδι γίνεται βαθύτερο.

 

Κοιτώντας έξω από το στενό παράθυρο της φυλακής μου :

Μια λευκή σαΐτα, κατάλευκη σαΐτα

- μάλλον θα την βάψανε τα σύννεφα -

που πέταξαν μικρά παιδιά

γίνεται λευκός γλάρος, κατάλευκος γλάρος.

 

Πρώτη μέρα της Άνοιξης

κάποια λιβάδια δεν θα ανθίσουν φέτος.

Ντροπαλά λουλούδια κρυμμένα μέσα στο χώμα

- πόσο τα ζηλεύω ! -

στείρα δέντρα θρηνούν παρέα.

 

Απ’ τα πράσινα δάκρυα βγαίνει ένας νέος

Με σκονισμένα μαλλιά, σκονισμένα χέρια και πόδια

<< Εγώ είμαι >>

και γίνεται πάλι δάκρυ.

Τρομερό που χάθηκε

Εγώ πρόλαβα να τον ερωτευτώ

για τη φωνή του

τη θωριά του δεν πρόκαμα να δω.

Γιατί είναι νύχτα, γιατί είναι εσύ.

 

Λέω να ανέβω στο γλάρο

Μυρίζει θυμάρι και καυτό ήλιο.

Σεληνιακό τοπίο

μα δεν πρόφτασα το Διάστημα.

Ευτυχώς τα νερά είναι μαύρα

το γαλάζιο φέρνει ατέρμονη θλίψη

φάρμακο της μόνο ο Θάνατος!

 

Έφτασα στον επιθυμητό προορισμό,

ή έτσι τουλάχιστον μου είπε

ο λευκός γλάρος, ο κατάλευκος γλάρος.

Τόσο άσπρη είναι και η πέτρα

που σμιλεύτηκε

πολλές κλεψύδρες να μετράνε

απ’ το χάδι τ’ ανέμου

και την αγκαλιά της Μάνας Θάλασσας.

Είναι νύχτα, είναι εσύ.

 

Έφτασα στο Σαρακήνικο.

Τώρα δίνω σήμα έναρξης της τελετής

Παλμοί κυμάτων

Σφυρίγματα αγέρα

ενώνονται σε αέναη συμφωνία φύσης.

Και εγώ μαέστρος λικνίζω τα χέρια μου

σε κατάλληλο ρυθμό.

- 1, 2, 3 –

 

Απεκδύομαι τη σωματική φυλακή!

Κοίτα με, άγγιξε με, νιώσε με!

Πως είναι μια γυμνή ψυχή

χωρίς κούφιο κέλυφος.

Μείνε εσύ να με κοιτάς

έγκλειστος στη χρυσή ηδονική σου φυλακή.

Εγώ πάω να αγκαλιάσω τη θάλασσα…

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Ο Φοίβος Μανωλούδης φοιτά στην τελευταία τάξη του Λυκείου. Περνά τις ώρες του μελαγχολώντας, γράφοντας ποίηση και ακούγοντας μουσική. Συνήθως καταριέται την ατυχία του ή ευλογεί την τύχη του γιατί ζει. Δεν έχει ακόμα αποφασίσει τι είναι πιο σωστό. Δεν ξέρει τι επάγγελμα θα ακολουθήσει στον ταραγμένο και αβέβαιο κόσμο στον οποίο περιφέρουμε τα έμψυχα κουφάρια μας, μέχρι να επιστρέψουμε στο χώμα που μας καλεί, αλλά σίγουρα θα βρίσκει πάντα ένα λιμάνι σιγουριάς · την Ποίηση. Είτε διαβάζοντας την είτε προσπαθώντας να την αιχμαλωτίσει στο χαρτί.

Facebook : https://www.facebook.com/foivos.manoloudis

Twitter : https://twitter.com/foivmanoloudis

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Διαβάστε κι αυτά

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Παξοί

Παξοί

Στων Επτανήσων τον ιστό σαν πίνακας ζωγραφιστό ένα νησάκι σπάνιο το κάλλος του ουράνιο   Γαλαζοπράσινα νερά καθάρια κρυσταλλένια ο ήλιος λούζει από ψηλά μ αστράκια ασημένια   Ο Ποσειδώνας διάλεξε την Κέρκυρα για στόχο και με την Τρίαινα έκοψε κομμάτι από τον...

Το τέλος

Το τέλος

Τα πάντα έχουν ένα τέλος. Τέλος καλό, τέλος στυφό ή θλιβερό. Το τέλος που μας αξίζει ή μας πρέπει ό,τι η μοίρα έχει γράψει ή προβλέπει για να κλείσει την αυλαία της ζωής.   Το ταξίδι, κάποτε τελειώνει ο κύκλος της ζωής, πρέπει να κλείσει. Μόνοι γεννιόμαστε και...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Ενα μεγαλο μπραβοοοο!!! Στο μικρο ποιητη !!!!!!!!♥♥♥

    Απάντηση
    • Φοίβος Μανωλούδης

      Σε ευχαριστώ Μαργαρίτα μου ! <3

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολλά μπράβο! Συνέχισε να γράφεις τόσο όμορφα!

    Απάντηση
    • Φοίβος Μανωλούδης

      Χίλια ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου