Σαρακήνικο

Δημοσίευση: 16.03.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

 

Είναι νύχτα, είναι εσύ…

Ανάβω σπίρτα για να διώξω υποψίες σκοταδιού.

Οι φλόγες τυφλώνουν και σβήνουν

το σκοτάδι γίνεται βαθύτερο.

 

Κοιτώντας έξω από το στενό παράθυρο της φυλακής μου :

Μια λευκή σαΐτα, κατάλευκη σαΐτα

- μάλλον θα την βάψανε τα σύννεφα -

που πέταξαν μικρά παιδιά

γίνεται λευκός γλάρος, κατάλευκος γλάρος.

 

Πρώτη μέρα της Άνοιξης

κάποια λιβάδια δεν θα ανθίσουν φέτος.

Ντροπαλά λουλούδια κρυμμένα μέσα στο χώμα

- πόσο τα ζηλεύω ! -

στείρα δέντρα θρηνούν παρέα.

 

Απ’ τα πράσινα δάκρυα βγαίνει ένας νέος

Με σκονισμένα μαλλιά, σκονισμένα χέρια και πόδια

<< Εγώ είμαι >>

και γίνεται πάλι δάκρυ.

Τρομερό που χάθηκε

Εγώ πρόλαβα να τον ερωτευτώ

για τη φωνή του

τη θωριά του δεν πρόκαμα να δω.

Γιατί είναι νύχτα, γιατί είναι εσύ.

 

Λέω να ανέβω στο γλάρο

Μυρίζει θυμάρι και καυτό ήλιο.

Σεληνιακό τοπίο

μα δεν πρόφτασα το Διάστημα.

Ευτυχώς τα νερά είναι μαύρα

το γαλάζιο φέρνει ατέρμονη θλίψη

φάρμακο της μόνο ο Θάνατος!

 

Έφτασα στον επιθυμητό προορισμό,

ή έτσι τουλάχιστον μου είπε

ο λευκός γλάρος, ο κατάλευκος γλάρος.

Τόσο άσπρη είναι και η πέτρα

που σμιλεύτηκε

πολλές κλεψύδρες να μετράνε

απ’ το χάδι τ’ ανέμου

και την αγκαλιά της Μάνας Θάλασσας.

Είναι νύχτα, είναι εσύ.

 

Έφτασα στο Σαρακήνικο.

Τώρα δίνω σήμα έναρξης της τελετής

Παλμοί κυμάτων

Σφυρίγματα αγέρα

ενώνονται σε αέναη συμφωνία φύσης.

Και εγώ μαέστρος λικνίζω τα χέρια μου

σε κατάλληλο ρυθμό.

- 1, 2, 3 –

 

Απεκδύομαι τη σωματική φυλακή!

Κοίτα με, άγγιξε με, νιώσε με!

Πως είναι μια γυμνή ψυχή

χωρίς κούφιο κέλυφος.

Μείνε εσύ να με κοιτάς

έγκλειστος στη χρυσή ηδονική σου φυλακή.

Εγώ πάω να αγκαλιάσω τη θάλασσα…

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Ο Φοίβος Μανωλούδης φοιτά στην τελευταία τάξη του Λυκείου. Περνά τις ώρες του μελαγχολώντας, γράφοντας ποίηση και ακούγοντας μουσική. Συνήθως καταριέται την ατυχία του ή ευλογεί την τύχη του γιατί ζει. Δεν έχει ακόμα αποφασίσει τι είναι πιο σωστό. Δεν ξέρει τι επάγγελμα θα ακολουθήσει στον ταραγμένο και αβέβαιο κόσμο στον οποίο περιφέρουμε τα έμψυχα κουφάρια μας, μέχρι να επιστρέψουμε στο χώμα που μας καλεί, αλλά σίγουρα θα βρίσκει πάντα ένα λιμάνι σιγουριάς · την Ποίηση. Είτε διαβάζοντας την είτε προσπαθώντας να την αιχμαλωτίσει στο χαρτί.

Facebook : https://www.facebook.com/foivos.manoloudis

Twitter : https://twitter.com/foivmanoloudis

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

Τα προβλήματα των άλλων

Τα προβλήματα των άλλων

Δεν την πληγώνει που μπήκε σε λεηλατημένο σπίτι, όταν επέστρεψε από την αρρώστια, την πληγώνει που οι κλέφτες προσκυνάνε τον χρυσό στα δαχτυλίδια. Δάκρυα χύνει για το ασήκωτο πένθος, όταν επέστρεψε από την αρρώστια · μέχρι που οι σταλαγμοί των δακρύων κίνησαν τα βουνά...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Ενα μεγαλο μπραβοοοο!!! Στο μικρο ποιητη !!!!!!!!♥♥♥

    Απάντηση
    • Φοίβος Μανωλούδης

      Σε ευχαριστώ Μαργαρίτα μου ! <3

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολλά μπράβο! Συνέχισε να γράφεις τόσο όμορφα!

    Απάντηση
    • Φοίβος Μανωλούδης

      Χίλια ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου