Τα βράδια σφαλίζω τα μάτια

αφήνοντας αθώα ανοιχτό

το παραθύρι της καρδιάς

Τα αστέρια έξω πονηρά με παίζουν

Αναβοσβήνουν πάνω στα βλέφαρα

και παιχνιδιάρικα ξυπνούν

ετούτον το νυχτερινό έρωτα

Νύχτα λευκή και αθώα

μπερδεύει στα σκοτάδια μου

και ξημερώνει μια γιορτή

που όνομα Αγίου δεν έχει πάρει

μα αγιοσύνη σπέρνει στα φυλλοκάρδια

Θα τη συγχωρέσω ετούτη την παρανομία

στην εκκλησιά της καρδιάς

και ένα παράταιρο κερί θα ανάψω

ανάμεσα σε τάματα και σε φυλαχτά

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!