girl_woman

Σιγήσανε οι άνεμοι της ζωής μου τώρα πια,
χάθηκε κι ο βορράς απ’ τις πυξίδες.
Δίχως βορρά, δίχως βουτιές σε όνειρα βαθιά...
Χωρίς ανέμους να φυσούν
δεν κινδυνεύω πια από καταιγίδες.

Πόσο να αντέχει άραγε αν δεν χτυπά η καρδιά;
Πόσο να αντέχει μια ψυχή με αλλουνού πραμάτεια;
Χαθήκαν τα περάσματα που ’χαν τα γιασεμιά,
χωρίς γεράνια κι άρωμα είν’ τα σοκάκια άδεια...

Σίγησε η ανάσα μου σαν σάλπιγγα στρατώνα
και οι νοτιάδες με ρωτούν για μια ζωή λαθραία,
το έργο πάλι παίχτηκε χωρίς να ’χει θαμώνα
απλά τα λόγια και οι ψυχές, που γράφουν τα σπουδαία...

Τις παιδεμένες τις καρδιές αγγίζουν οι βοριάδες.
Τα ζυγιασμένα δάχτυλα γράφουν τη μουσική.
Όσο κοιτάμε τη ζωή από τις χαραμάδες
τα όνειρα κι οι μοιρασιές μένουνε πάντα ευχή!

-

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!