Αργείς… αργείς πολύ να με τελειώσεις.

Με καις; Σε καίω;

Για δες καλά το μέσα σου

το κλαις; Tο καις;

Το γνώρισες; το όρισες;

Για πες μου αν ξεχώρισες.

Αργείς... αργείς πολύ να μου απαντήσεις.

Σαν να μην το περίμενες

μα ο θάνατος να κάνει ερωτήσεις;

Μην απορείς καθόλου μάτια μου

ρωτώ για να μαθαίνω

στην τόσο σύντομη ύπαρξή μου

θέλω και επιμένω

να ξέρω αυτόν τουλάχιστον

τον λόγο που σε πεθαίνω.

Μα εσύ αργείς… αργείς να πεις

τι σκέφτεσαι, τι νιώθεις

τι θέλεις, τι μπορείς.

Αργείς, αρνείσαι, χάνεσαι

και κρύβεσαι μα αισθάνεσαι.

Τι αισθάνεσαι;

Μα αργείς. Γιατί αργείς;

Γιατί χάνεσαι πάλι στη δίνη της σιωπής;

Αλλά πάλι… Ίσως είναι καλύτερα να μην ξέρω.

 

_

γράφει Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!