Σπίτι παλιό

16.11.2018

Εκεί ερειπωμένο στην άκρη του δρόμου

κλειστά παραθύρια κι αράχνες του τρόμου 

μαυρισμένοι οι τοίχοι, του χρόνου σημάδια

απουσίες φωνάζουν, ανθρώπων ρημάδια.

 

Ζωές, σκηνές, μιλιές κι αισθήματα 

πάντα πιστό σε μια πορεία χωρίς συνθήματα

κάθε σημείο του και ένα αποτύπωμα μιας ιστορίας 

κάθε γωνία του και μια ανάμνηση μιας αγωνίας.

 

Άδειο κρεβάτι στη μοναξιά του φίλη η σκόνη

ένα χαλάκι κι αυτή η θλίψη δεν το ζυγώνει

φωτογραφίες πάνω στους τοίχους ορφανεμένες 

θρηνούν κι αναπολούν μέρες χαμένες.

 

Το μυστικό της λησμονιάς καλά κρυμμένο 

κι ο καημός της ερημιάς γράμμα κλεισμένο

σπίτι παλιό εκεί μονάχο περιμένει 

κάποια ζωή, ψυχή στην πέτρα που επιμένει.

 

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου