Εκεί ερειπωμένο στην άκρη του δρόμου

κλειστά παραθύρια κι αράχνες του τρόμου 

μαυρισμένοι οι τοίχοι, του χρόνου σημάδια

απουσίες φωνάζουν, ανθρώπων ρημάδια.

 

Ζωές, σκηνές, μιλιές κι αισθήματα 

πάντα πιστό σε μια πορεία χωρίς συνθήματα

κάθε σημείο του και ένα αποτύπωμα μιας ιστορίας 

κάθε γωνία του και μια ανάμνηση μιας αγωνίας.

 

Άδειο κρεβάτι στη μοναξιά του φίλη η σκόνη

ένα χαλάκι κι αυτή η θλίψη δεν το ζυγώνει

φωτογραφίες πάνω στους τοίχους ορφανεμένες 

θρηνούν κι αναπολούν μέρες χαμένες.

 

Το μυστικό της λησμονιάς καλά κρυμμένο 

κι ο καημός της ερημιάς γράμμα κλεισμένο

σπίτι παλιό εκεί μονάχο περιμένει 

κάποια ζωή, ψυχή στην πέτρα που επιμένει.

 

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!