Σπαραχτική χαρά

26.08.2016

sad

Μου επιτρέπεις να σε κοιτάω;
Μου επιτρέπεις, όταν κουνάς τα βλέφαρά σου
να παίζω στην ταινία
της μοναχικής σου εξορίας;

Σταλαγμίτες οι στιγμές
στο σπήλαιο της τσακισμένης σου αξιοπρέπειας,
πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν
τα δάκρυά μου να γίνουν πάγος
και μετά σταγόνες,
οδυνηρά να γεμίσουν
το λιμνάζον σκοτάδι
των απονενοημένων ερώτων σου;

-

γράφει η Δήμητρα Διαμαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Δύσκολο το στάδιο αυτό…μέχρι να γίνουν πάγος τα δάκρυα…και πάλι εκεί μέσα χαμηλές οι θερμοκρασίες…
    όμορφα γραμμένο…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου