Σπαραχτική χαρά

Σπαραχτική χαρά

sad

Μου επιτρέπεις να σε κοιτάω;
Μου επιτρέπεις, όταν κουνάς τα βλέφαρά σου
να παίζω στην ταινία
της μοναχικής σου εξορίας;

Σταλαγμίτες οι στιγμές
στο σπήλαιο της τσακισμένης σου αξιοπρέπειας,
πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν
τα δάκρυά μου να γίνουν πάγος
και μετά σταγόνες,
οδυνηρά να γεμίσουν
το λιμνάζον σκοτάδι
των απονενοημένων ερώτων σου;

-

γράφει η Δήμητρα Διαμαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια με αγάπη για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Συνήθως είναι με ένα βιβλίο στο χέρι. Πού και πού γράφει. Έργα της υπάρχουν στον δικτυακό τόπο tovivlio.net, στα συλλογικά "ιστορίες μπονσάι" και "καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017" (εκδόσεις τοβιβλίο), αλλά και στη νουάρ ανθολογία "Τα μπλουζ της πόλης" (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές).

1 σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Δύσκολο το στάδιο αυτό…μέχρι να γίνουν πάγος τα δάκρυα…και πάλι εκεί μέσα χαμηλές οι θερμοκρασίες…
    όμορφα γραμμένο…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος