Select Page

Στα σοκάκια των Στιγμών, της Νικολέττας Μπακατσέλου

 

Νικολέττα Μπακατσέλου
Εκδόσεις Διάνυσμα
ISBN: 978-618-81901-2-2

τοβιβλίο.net υποδέχεται την ποιήτρια Νικολέττα Μπακατσέλου

και την ποιητική της συλλογή

Στα σοκάκια των στιγμών

από τις Εκδόσεις Διάνυσμα.

Η ποιήτρια μοιράζεται τις σκέψεις της με τους αναγνώστες

 

Το «Στα Σοκάκια των Στιγμών» δεν αποτελεί έργο ενός χρόνου, αλλά μιας ζωής. Στην πραγματικότητα συγκροτούν μικρές καταθέσεις ψυχής από τα εφηβικά μου χρόνια έως τώρα. Φυσικά όλες τους επηρεασμένες από καταστάσεις που διέγειραν το ανήσυχό μου πνεύμα. Πρόκειται λοιπόν, για μια ποιητική συλλογή ή καλύτερα μια περιπλάνηση ανάμεσα στα σοκάκια της ζωής. Πολλοί πιστεύω θα συναντήσουν τον εαυτό τους ανάμεσα σε αυτά τα σοκάκια. Ο καθένας στην δική του προσωπική στιγμή. Μέσα σε αυτές τις σελίδες περιγράφεται το ταξίδι μιας κοπέλας και ο αγώνα της για να ολοκληρώσει τον σκοπό της ζωής της. Όταν όμως γεννήθηκε δεν γνώριζε πόσο δύσκολο θα ήταν κάτι τέτοιο. Η αθωότητά της την κράτησε για μεγάλο διάστημα αποκομμένη από την Πραγματικότητα. Η συνάντησή τους ήταν μοιραία ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Άλλωστε ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει πως υπάρχει αυτό που λένε «μοίρα»; Ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει πως στον ουρανό έχει ήδη σχηματιστεί ένας χάρτης με την πορεία και τους σταθμούς της ζωής μας; Και τελικώς… ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι ο άνθρωπος δεν έχει την παραμικρή επιλογή πάνω του;

 

 

Διαβάστε ένα απόσπασμα του βιβλίου που ευγενικά παραχώρησε η ποιήτρια και ο εκδοτικός οίκος για τους αναγνώστες του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net 

 

Δεν άκουσα ποτέ τη φωνή της. Αργότερα σε κάποια κουκίδα του διάβα μου, ένας γέρος με πληροφόρησε πως η Πραγματικότητα είναι μουγκή. «Την τιμώρησε παιδί μου ο Θεός.
Κάποτε μοιράστηκε με τους ανθρώπους ένα τρομερό μυστικό και εκείνοι το εκμεταλλεύτηκαν. Ήθελαν βλέπεις να μάθουν σε ποιο κόσμο κατοικεί η Γνώση, να την απαγάγουν και τελικά
να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Την βρήκαν ξέρεις ή τουλάχιστον ένα κομματάκι της. Ύστερα ζουρλάθηκαν και άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Ο Θεός αφαίρεσε την ικανότητα της ομιλίας από την Πραγματικότητα. Επομένως δεν θα μπορούσε να αποκαλύψει σε κανέναν τα υπόλοιπα κομμάτια της Γνώσης». Η εικόνα της ακόμα τρεμοπαίζει στο μυαλό μου… Εκείνη γυρίζοντας την πλάτη της απομακρύνεται από μπροστά μου. Έχει ένα αργό και θλιμμένο βήμα. Σαν κάτι να βαραίνει το ανάστημά της. Λίγο πριν χαθεί στον ορίζοντα του χάους, μου δείχνει με το χέρι της μια καινούργια πόρτα. Η πόρτα γράφει «Οι Άλλοι».

 

ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Κάποτε με ρώτησαν αν ο άνθρωπος μπορεί
όλα τα μπορεί τους έλεγα όταν η καρδιά το επιθυμεί
μα ήμουν μικρή δεν ήξερα για το θνητό του αίμα
δεν ήξερα πως δεν την πολεμά


Πρόσφατα με ρώτησαν αν είναι φυσικό
και εγώ τους είπα για το θνητό του αίμα
δυο καλύτεροι από έναν
τρεις καλύτεροι από δυο
ενωμένοι δυνατότεροι από εκείνη


Ύστερα με ρώτησαν του ελαττώματος την πλάνη
νευρίασα κοκκίνησα και φώναξα
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΤΤΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ
Το θνητό μας αίμα είναι κοινό για όλους
είναι κρίκος
είναι σύνδεσμος


Και το αληθινό ελάττωμα τώρα αναδύεται
με μάνα τη θάλασσα της αλαζονείας
ο άνθρωπος ξεχνά το θνητό του αίμα
ο άνθρωπος ξεχνά το όπλο του


Εκείνη σταδιακά νικά
σταδιακά απορροφά τη δύναμή του
και αυτός καταρρέει και ψάχνει
και καταρρέει


Δεν είναι αργά
αλλά δεν θέλει να το ξέρει
κι όμως ψάχνει

Κι όλο ψάχνει στο κενό
κι όλο υποκρίνεται
νοιώθει στις φλέβες να κυλά αργά
το ακόμα θνητό του αίμα


Ξαφνικά μια ηλιαχτίδα
περνά φευγαλέα στο σκοτάδι
εκείνος σηκώνεται μα δύσκολα περπατά
το πηχτό θνητό του αίμα τον εμποδίζει


Πλησιάζει την πόρτα
και εκείνη κλείνει ειρωνικά
στρέφεται στα παράθυρα
που σφραγίζουν με κουρτίνες


Και τότε στο κέντρο του πουθενά
παρέα με την νικήτρια
περιμένει
ελπίζει για μια μικρή ηλιαχτίδα
για μια σταγόνα φωτός


Ίσως κάποιος να χτυπήσει την πόρτα
ίσως κι όχι
Ίσως κάποιος ξεσκονίσει το δωμάτιο
ίσως κι όχι
Ίσως…πολλά ίσως για μια αλήθεια
Αυτό που ζητά είναι ένα ξαφνικά
ένα βήμα στις βρεγμένες σανίδες


Έστω μια φωνή απ’το χαλασμένο ραδιόφωνο
μια ανθρώπινη στιγμή…


Ονειρεύεται


Μόνο αυτό του έχει μείνει
«Ξαφνικά κάποιος γκρεμίζει την πόρτα
σπάει τα παράθυρα
και διώχνει τη σκόνη από το δωμάτιο
Τον βοηθά να σταθεί
να περπατήσει
και το θνητό του αίμα αρχίζει
να ραγίζει
Περπατά…»

Ήταν τόσο ζωντανό και ελπιδοφόρο
Άραγε θα το προλάβει;
Τα μάτια παραμένουν σφραγισμένα
Η πόρτα κλειστή
Οι κουρτίνες αγκαλιασμένες


Το θνητό του αίμα
είχε πλέον πετρώσει

 

ΜΑΣΤΙΓΑ


Της μοναξιάς τα πέλματα
σε σκληροτράχηλους δρόμους
πετρώνουν


Τη δυναμώνουν οι άνεμοι
τα σκουριασμένα καρφιά και
τα δικά τους
αιώνια ίχνη

Τίποτα πιο ανατριχιαστικό
από τους γνήσιους
μονολόγους

Μονόλογοι τρέλας ή λογικής
δεν έχει σημασία


Η Μάστιγα χτυπά
τους πονεμένους

 

Η Νικολέττα Μπακατσέλου γεννήθηκε την πρώτη ημέρα του Οκτώβρη. Σπούδασε Νοσηλευτική στο ΤΕΙ Λαμίας και αποφοίτησε το έτος 2015. Το «Στα σοκάκια των Στιγμών» αποτελεί την πρώτη της ποιητική συλλογή.

Επιμέλεια κειμένου

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]Τίποτα πιο ανατριχιαστικό
    από τους γνήσιους
    μονολόγους[…]

    Καλοτάξιδο Νικολέτα!
    Εύχομαι να αγγίξει τις καρδιές όλων…

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Μου άρεσαν πολύ τα παραπάνω ποιήματα.
    Ιδιαίτεροι οι στίχοι σας!!! Αρκετά βαθυστόχαστοι θα έλεγα!

    Νικολέττα εύχομαι με το καραβάκι της επιτυχίας να ταξιδέψει!!!

    Απάντηση
  3. Ρία Σπανού

    Νικολλέτα οι στίχοι σου ξεχειλίζουν απο υπαρξιακό προβληματισμό κι αγγίζουν την ψυχή. Καλοτάξιδο το βιβλίο σου!

    Απάντηση
  4. Nικολέττα Μπακατσέλου

    Σας ευχαριστώ από καρδιάς για το όμορφο σχόλιό σας. Δεν υπάρχει πιο σημαντικός λόγος για να συνεχισω να γράφω και να εξασκω την πένα μου , από το να βλέπω πως ακούγομαι.

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Καλοτάξιδο Νικολέτα μου.
    Υπέροχοι οι στίχοι σου, μπράβο σου!!!

    Απάντηση
    • Νικολέττα Μπακατσέλου

      Σας ευχαριστώ. Να στε πάντα καλά!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!