Ψάχνεις τη σκοτεινή πλευρά του ήλιου.

Την ψάχνεις για καιρό τώρα, την ψάχνεις με μανία

και θες να βρεις εκεί μια ταύτιση

ή επιτέλους μια συμφωνία.

Πως δεν είσαι μόνο εσύ δεν είσαι η μία,

που τα σκοτάδια σου δεν θες να κρύβεις

μα με υπομονή και αγαλλίαση να τα ακριβοντύνεις.

Ψάχνεις τη σκοτεινή πλευρά του ήλιου

και τη βρίσκεις δεν παίρνει χρόνο πολύ

για να συναντηθούνε δυο σκοτάδια.

Κι εκεί σε απαλές σκιές αθόρυβα

συνομιλούν και συμφωνούν

τα χέρια ενώνουν κι οι πύρινες φωτιές τους

τέρατα γλυκά γίνονται που τη ζωή αγαπούν.

Μα είστε αλλόκοτα πλάσματα ο ήλιος κι εσύ

για εκείνους, που δεν δέχονται

πως έχει και το σκοτάδι σας δικαίωμα

να ζει στην ψυχή.

Να καίει, να κλαίει, να φωνάζει, να αντιμάχεται το φως

μα εσύ το ξέρεις κανείς τελικά δεν νικάει

μαζί πορεύονται και διαλαλούν τη ζωή

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη