Δεν σε ενδιαφέρει λες

δεν σε ενδιαφέρει.

Η μελαγχολία κραυγάζει

τα μάτια δεν μπορούν να βρουν τα δάκρυα

κάποιος τα έκλεψε κι αυτά.

Πως το άφησες να γίνει;

Ακόμα και τη θλίψη σου

άλλος να την παζαρεύει;

Μα καλά… λες...

μετριούνται αυτά τα πράγματα;

Κι αφού δεν σε ενδιαφέρει

τι ρωτάς;

Τι ρωτάς ακριβώς;

Δεν ξέρω...

ή ίσως και να μην καταλαβαίνω.

«Ψάχνω κάτι χαμένα χαμόγελα» μου λες

«και κάτι χαμένα δάκρυα».

Είναι που στέγνωσαν τα μάτια μου

είναι που στέγνωσε η ψυχή μου.

Δεν με ενδιαφέρει ποιος τα πήρε

σίγουρα όχι χωρίς την άδειά μου

κάποια χαραμάδα αφέλειας

θα άφησα ανοιχτή.

Ξεχάστηκα, που λένε, αφαιρέθηκα.

Τώρα όμως τα θέλω πίσω.

Δεν με ενδιαφέρει ποιος τα πήρε

δεν με ενδιαφέρει

άλλη αντοχή δεν έχω να με τιμωρήσω.

Ήθελα απλά πολύ

μια χαραμάδα να βρίσκεται εκεί

να πηγαίνει και λίγο φως

στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου

Ήθελα απλά...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!