Είναι κι αυτή η σκόνη

στα ξεφλουδισμένα παράθυρα

κάθε που φυσάει δυνατά ο αέρας

εκείνη φτιάχνει έναν

καινούριο κόσμο στο περβάζι.

Τα παιδιά ζωγραφίζουν τότε

έναν ήλιο από στάχτη

κι ένα δέντρο, που μοιάζει

με της γιαγιάς το αδράχτι.

Εκείνη δεν είναι πια εδώ

έχει φύγει από καιρό

πριν η φωτιά χαράξει

μαύρες ουλές στα παντζούρια.

Η μητέρα επιμένει

να ποτίζει τις γλάστρες

με τα σκοτωμένα λουλούδια.

Είναι κι αυτή η ρημαδιασμένη σκόνη,

που ρίζωσε εδώ

στα αποκαΐδια η ελπίδα

να έρθει κάποτε ένα τέλος

στον πόλεμο αυτό.

Στην Πλατεία Αγωνίας

Να! Εδώ παρακάτω!

Τα παιδιά είπαν πως

θα χτίσουν εκεί

το καινούριο σχολείο

Να! Εδώ παρακάτω

στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη