Λόγω της ημέρας

ντύνομαι το πέπλο της λήθης

παρατηρώ τη μνήμη,

που συμπεριφέρεται υποκριτικά

δίνοντάς μου έναν νέο ρόλο

μια νέα υπόσταση.

Λόγω της ημέρας

κρατιέμαι σε απόσταση

κι εξορίζω το νου μου.

Μην με ρωτάτε πως γίνεται

έχω εξασκήσει πολύ με τα χρόνια

ετούτη την παράξενη συνήθεια

λόγω της ημέρας να σκοτεινιάζω

μέσα απ΄την αλήθεια.

Κι έτσι δεν φαίνομαι

είμαι εδώ μα δεν με βλέπει κανείς.

Λόγω της ημέρας

γιορτάζω το νόμο της σιωπής

κρυφές φωνές χορωδιακές

υμνούνε μέσα μου

μια τιποτένια απόπειρα φυγής

και έτσι είμαι ευτυχής.

Ο ήλιος ζεσταίνει την παγωμένη μου τσέπη

εκεί, που έχω κρυμμένο

ένα ηρωικό δάκρυ από την παιδικότητα.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη