Στιγμές… αγγίγματα…

25.02.2015

 

 

Άδειο το λιμάνι πέρα… Άδεια κι η καρδιά μου… Η ζωή μου όμως τόσο γεμάτη… Κάθε φθινόπωρο, κάθε δειλινό έρχομαι σ’ αυτήν εδώ την αμμουδιά έχοντας πετάξει ό,τι υπήρχε εντός μου από την χθεσινή χαμένη (;)  μέρα· ένα ξεδοντιασμένο στόμα, ένα δίχως κόκκαλα σώμα σωριασμένο στα χαλικάκια της ακρογιαλιάς με σπασμένα τι; Όνειρα; Φτερά;... Κάποιες φευγάτες επιθυμίες που δεν πρόλαβαν… Σκέψεις…σκέψεις και κάτι για να περιμένω να ’ρθει. Το θέλω πολύ έστω και τώρα στη δύση του βίου μου. Ναι! Νοιώθω πως πρέπει να περιμένω κάτι μα δεν μπορώ να το προσδιορίσω... Αν και πολύ γέρος πια, εντούτοις ελπίζω! Θείο δώρο!...

          Με καρφωμένο το βλέμμα στο ρυτίδιασμα του νερού, τα μάτια θολώνουν και βλέπουν την λατρεμένη όψη εκείνης που μου στοίχειωσε τη ζωή. Την συνάντησα στο ταξίδι προς το πεπρωμένο μου, νέος, γεμάτος δύναμη, ζωντάνια, αισιοδοξία, ελπίδες, πόθους, πιθυμιές, δίψα να γευτώ τη ζωή και την ηδονή της μέχρι τέλους. Μελαχροινή με σταράτο δέρμα, καλογραμμένα χαρακτηριστικά, υπέροχο βλέμμα και γλυκύτατη κοντράλτα φωνή. Μα εκείνο που με τράβηξε κοντά της ήταν τα χέρια της… Λεπτά μακρυά δάχτυλα σε αρμονικότατη κίνηση.

" Φαντάσου να σε χαϊδεύουν αυτά τα χέρια " σκέφτηκα.

          Κι εκείνο το καλοκαιριάτικο πρωινό σ’ ετούτη εδώ την παραλία η ζωή μου δέθηκε με τη δική της. Σε δευτερόλεπτα μαζί της έβρισκα το άπειρο της ηδονής. Πιστέψαμε για πάντα, μα… τι είναι στη ζωή για πάντα; Μόνο η ίδια η ζωή!... Χμ!... και θάνατος!... Την χάρηκα μα πιότερο τα’ αγαπημένα χέρια της · εκείνα τα χέρια με την έντονη προσωπικότητα. Ήθελα να τα βλέπω πάντα εν κινήσει… Να στίβουν το λεμόνι, να στρώνουν σεντόνια, να γράφουν ευχές σε χριστουγεννιάτικες  κάρτες, να σκουπίζουν τον ιδρώτα μου, να χειρονομούν στις ατέρμονες συζητήσεις. Και σ’ εκείνα τα υπέροχα δάχτυλα  χάρισα ένα μικρό  κομψό κομπολόι με κεχριμπαρένιες χάντρες στο χρώμα του μελιού όπως τα μάτια της. Να με συλλογιέται στις πολύμηνες απουσίες μου και να μετράει τις σκέψεις, την έγνοια και την αγάπη μου…Ν’ ακολουθεί τον υγρό δρόμο όπου άφηνα τ’ αχνάρια μου κι εκείνη να παίρνει τόσους δρόμους όσες και οι χάντρες για να έρθει κοντά μου!...

          Κάθομαι σταυροπόδι και παρατηρώ άπληστα τη θάλασσα μου. Μόνος εγώ τώρα πια, ο γέρος εραστής της… Μετρώ τα κύματα που αναπάντεχα έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και η παντέρμη ακρογιαλιά παίρνει φωνή από το βουητό τους. Μου μιλούν σπώντας ένα-ένα στην αμμουδερή άκρη, φέρνοντάς μου τα χαιρετίσματα των γλάρων από τα παλιά θαλασσινά ταξίδια μου. Συλλέγω τους αρμυρούς χαιρετισμούς… Η ζωή και ο θάνατος του τόπου εδώ…

          Το εξασκημένο μάτι μου κάτι πιάνει να παλεύει στην κυματισμένη επιφάνεια… Δυσκολεύομαι ο γέρος να σηκωθώ… Δεν μου απομένει παρά να περιμένω να δω τι θα μου φέρει η θάλασσά μου… Ναι! Δεν έσφαλλα. Τα μάτια μου δε με γελούν ακόμα και τώρα…Ένα μπουκάλι αφήνεται στην άκρη από τα πόδια μου… Σε μια ύστατη προσπάθεια το πιάνω. Ένα μπουκάλι σε λουλακί χρώμα, κλειστό, σφραγισμένο. Το περιεργάζομαι κι ο νους πλάθει χίλιες δυο ιστορίες. Το κουνάω και κάτι ακούγεται. Μήπως με ξεγελάει ο ήχος των κυμάτων;  Όχι… Κάτι ακούγεται από μέσα. Δυνάμεις για να το ανοίξω δεν έχω κι έτσι δεν μου μένει παρά να το σπάσω κοντά στο λαιμό του. Μια κροκάλα δίπλα με βοήθησε σ’ αυτό.

          Πώς μπορεί να σπάσει μια καρδιά μαζί του!...

Ένα μικρό κομψό κομπολόι με κεχριμπαρένιες χάντρες στο χρώμα του μελιού σαν τα μάτια εκείνης…

Ένα άγγιγμα για μιαν ολόκληρη ζωή…

Ολάκερη ζωή σε μια στιγμή…

Στιγμές… αγγίγματα… τόσες αναμνήσεις… Η ζωή μου… η ζωή της!...

Πρόχειρη ανάμνηση εκείνο του Σαίξπηρ: «Άργησα τόσο στην πορεία στον κόσμο, που ήρθε το σούρουπο κι έχασα το δρόμο μου για πάντα. »

          Απέλπιδες προσπάθειες να ξυπνήσω μα δεν είναι μπορετό· κοιμήθηκα για πάντα… κοιμάμαι για πάντα!... Η μεγάλη μου απόλαυση είναι σιωπηλή…

 

_

γράφει η Μάρη Παπαποστόλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Υπέροχο το κείμενό σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου