Στον αστερισμό του Αντάρτη!

5.10.2015

 

Κι έτσι, σιγά σιγά, εισχώρησε στην ψυχή, φώλιασε στα απόκρυφά της, ο Αντάρτης. Να περιδιαβαίνει πότε εδώ και πότε εκεί, σε ένα αδυσώπητο και ανελέητο αγώνα επιβίωσης. Δικής του;

Δεν έχει δικά μου και δικά σου, με τούτον τον αλητήριο τύπο. Με το θρασίμι αυτό που περνάει αέρας και τα σαρώνει όλα. Που αφήνει πίσω του ανακατεμένα φύλλα και χαρτιά, σκουπίδια και καλά, χρήσιμα και άχρηστα.

Δεν έχει τώρα, χθες ή αύριο. Έχει μόνο εκείνο το ασταμάτητο σφυροκόπημα του μυαλού στην καρδιά και πάλι πίσω της καρδιάς στο μυαλό.

Έχει εικόνες, άπειρες εικόνες, ζωντανές, υπαρκτές και κόλπα. Τρελά κόλπα, από εκείνα που σκαρώνονται για την κατάκτηση του επίδικου. Της ευσεβούς προσδοκίας και του ανεκπλήρωτου. Της λέξης, της φράσης και της κάθε παραγράφου που δεν παραγράφεται.

Εκεί που σταματάει ο χρόνος, στην ώρα του μηδενός. Του εξαιρουμένου μηδενός. Του τίποτα και του όλου.

Πρόσωπα απρόσωπα συνοδεύουν απέλπιδες ελπίδες, σε πείραμα του χρόνου και σε πείσμα δικό του. Σε οπτασία άπιαστη και ουτοπική, σε παλινωδία φόβου και σε περιδίνηση, συναισθημάτων, αγνώστων προσήμων, που δεν ανακαλύφθηκαν ακόμη.

Ποιος άραγε να μπει σε αυτή την διαδικασία να προσηματοδοτεί τα ακαθόριστα ετεροκαθορισμένα αέναα συναισθήματα;

Ποιος να δημιουργήσει νέες προπαίδειες με άλλου τύπου πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις του ενός στα δύο;

Έχει χαρά συνυφασμένη με θλίψη, έχει αρχή που κολλάει σε ένα τέλος, σχηματίζοντας κύκλους και γεωμετρίες ασταθείς και ακαθόριστες. Πολυδιάστατες, ακατάστατες, κορυφών και βάσεων ανεστραμμένων, κόλουρων ή ορθοδιάστατων και πλήρων.

Με λίγα λόγια έχει τρέλα και παραφροσύνη, έχει απόλυτη ψυχοσωματική ακαταστασία. Κουβάρι. Δώσε κλότσο να κυλήσει...το κουβάρι ποιος θα λύσει;

Ο Αντάρτης στον αστερισμό του;

Ρε λες;

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ μου άρεσε ο Αντάρτης σου Βαγγέλη!Μου φέρνει στον νου τη φράση “ή τώρα ή ποτέ”.

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

      Χαχαχα, Άννα, αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Σε ευχαριστώ πολύ και χαίρομαι που σου άρεσε.. να είσαι καλά

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου