Σταμάτησαν οι άνθρωποι να κοιτούν τον ουρανό.
Σαν άχθος ακατάβλητο έγιναν: τ’ αστέρια,
η  φωνή του φεγγαριού, του σύμπαντος η ανάσα.
Τη θέση των άστρων πήρανε: οι ψηφιακές εικόνες.
Απλώνονται γρήγορα σε πλαστικές ξαπλώστρες
κι άνευρα κρεβάτια (νυχθημερόν).
Διάστικτα ολοστόλιστες: ηλεκτρονικά ψηφιδωτά
κι ευχολόγια γλυκερών υποκριτών.
Σαν ρωμαϊκές λεγεώνες μοιάζουν
που διαφημίσουνε τη δύναμή τους
σε πορείες θριάμβου σκιερών δρόμων.
Κι οι λογάδες  της προστυχιάς,
τους ποιητές χλευάζουν τις κρυστάλλινες νύχτες,
σαν τους  βλέπουν στον ουρανό ν’ αναζητούν:
θεούς, αγγέλους  και σιωπές.

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!