Στον ουρανό

28.02.2014

 

Που να ξεβράσω το θυμό;

Σε ποιαν ακτή;

Σε ποιο ρυάκι ν΄αφεθώ;

Σε ποιο ποτάμι να κυλήσω;… δίχως ν΄αφήσω

Τα άσχημα λόγια να μου καίνε το μυαλό.

 

Πώς να γλυκάνω την οργή;

Ετούτη τη σιωπή

πόσο ακόμα να την κρύβω σε συντρίμμια;

Μακριά από τα αγρίμια,

που μου τρομάζουν την ψυχή.

 

Θα σε κοιτάζω για να δω

Νεράιδες, τέρατα ή μάγισσες σωρό

Τα ξωτικά να σέρνουν το χορό

Τα σύννεφα να σεργιανίζουνε με γέλιο ή λυγμό

Θα σε κοιτάζω για να ζω

 

Θα σ΄αγναντεύω για να βρω

Ανάσα και άνεμο στο βουρκωμένο μου μυαλό

Θα σε κοιτώ για να μπορώ

Το φως ή το σκοτάδι σου να ακολουθήσω

Γαλήνη στην ψυχή μου να δωρίσω

 
 

Οι φωτογραφίες είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθενται άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Ποιητές εξωφύλλου, με πόζα σκεπτόμενου. Αυτό είμεθα αγαπητοί μου. Θλιβεροί λόγιοι μανεκέν και μανεκέν λόγιοι, χωρέσαμε ολόκληρο καρδιογράφημα στο σχηματισμό αυξομείωσης www.com. Επαγγελματίες ποιητές μερικής απασχόλησης. Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί: «Ποιο μανεκέν...

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Ιδιαίτερα όμορφο ποίημα. Όμορφες και οι φωτογραφίες σας.

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Σας ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Πώς να γλυκάνω την οργή;”
    Ταξιδεύοντας τη ματιά σε θάλασσες γαλήνιες… ταξιδεύοντας την φουρτουνιασμένη ψυχή για λιμάνια απάνεμα κατανόησης και συχώρεσης… με φάρο πάντα την αγάπη!
    Πολύ όμορφο, φίλη μου Άννα – μου έδωσε έναυσμα για δικές μου σκέψεις!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Ευχαριστώ πολύ Βάσω!Η θάλασσα κι ο ουρανός κάτι έχουν να μας πουν!!!

      Απάντηση
  3. ΣΟΦΙΑ ΧΑΤΖΗΛΑΜΠΙΔΟΥ

    Υπέροχες οι φωτογραφίες όπως και το κείμενο αγγίζει τα βάθη της ψυχής!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Ευχαριστώ Σοφία μου!!!!!!!!!

      Απάντηση
  4. Άννα Μαρία Ζαγοριανού

    “Πώς να γλυκάνω την οργή;
    Ετούτη τη σιωπή
    πόσο ακόμα να την κρύβω σε συντρίμμια;”

    Δυνατός στίχος που στοχεύει την καρδιά του αναγνώστη. Σε ευχαριστώ!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Εγώ ευχαριστώ Άννα Μαρία!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου