Στο δρόμο του κόκκινου φεγγαριού
που αφήνεται στης θάλασσας το μαύρο
ανοίγει της νύχτας το μουντό
μ’ αρέσει να ξεχνιέμαι
μοιάζει η ψυχή να ανοίγει πόλεμο
στη συνήθεια
με σύμμαχο τα χρώματα
τα φώτα μιας πόλης
που νομίζει πως κοιμάται
συντροφεύουν τους ψιθύρους
αυτών που αντιστέκονται
στο λόφο μου θα γίνω βασιλιάς
μορφές θα ζωγραφίζω
με την παλέτα της ψυχής
του χρόνου θα ορκιστώ συνοδοιπόρος
κρατώντας σφιχτά στις χούφτες μου τα γκέμια
κάθε στιγμή του θα ρουφήξω
τη δίψα μου κερνώντας
κι όταν στο τέλος προσπεράσει
γλυκό χαμόγελο στα χείλη σου θ’ ανοίξω
_
γράφει ο Τάσος Αθανασιάδης
0 Σχόλια