Select Page

Συνομιλώντας με το Χρήστο Δασκαλάκη

Συνομιλώντας με το Χρήστο Δασκαλάκη

 

τοβιβλίο.net και ο Βαγγέλης Θερμογιάννης συνομιλούν με τον ποιητή Χρήστο Δασκαλάκη, η ποιητική συλλογή του οποίου 'Χιλιόμετρα' κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ.

 

Πείτε μας λίγα λόγια για τα δυο σας βιβλία – ποιητικές συλλογές. Έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους ή ακολουθούν ξεχωριστούς δρόμους;

Κοιτώντας τις δύο συλλογές στη μικρή μου βιβλιοθήκη, είναι σαν να βλέπω δύο πολύ αγαπημένα και δεμένα αδέλφια. «Η στιγμή που θα φεύγω» το πρωτότοκο, πήρε πολύ αγάπη και κατάφερε να δαμάσει τη μοναξιά και τον πόνο που περιγράφει και που το κάνει ένα βιβλίο με βαθιές ομολογίες και πολύ ιδιαίτερες, προσωπικές στιγμές. Το κύριο στοιχείο αυτής της συλλογής είναι το γκρίζο που κρύβεται μέσα στη ψυχή μας, η μοναξιά που μας χτυπάει και μας αφήνει απροστάτευτους, η θλίψη που πολλές φορές μας παρασύρει και κάνει το πόνο της έλλειψης σχεδόν αφόρητο. Σε κάθε ένα όμως από αυτά τα ποιήματα υπάρχει κρυμμένο το φως, η λαχτάρα για ζωή, η ελπίδα ότι τελικά θα έρθουν ξανά οι χαρούμενες μέρες και η μοναξιά θα νικηθεί. Κάθε ποίημα είναι για εμένα μια μικρή ταινία μήκους που, αν και πονεμένη, στο τέλος φέρνει τη λύτρωση.

Τα «Χιλιόμετρα» από την άλλη, είναι το νεότερο μέλος. Ήρθε πιο δυνατό, πιο θρασύ, λυτρωμένο από το μαύρο και το γκρι της πρώτης συλλογής μα ακόμα ευαίσθητο και εκτεθειμένο, τολμά και μιλάει για όσα του συμβαίνουν, για όσα νιώθει, τολμά και ερωτεύεται, θυμάται το χθες, πονάει μα ψάχνει να βρει τη λύτρωση μέσα από τα ατελείωτα ταξίδια προς την αναζήτηση της αγάπης, του έρωτα, την αυτογνωσίας. Τα «Χιλιόμετρα» είναι αυτό που μου έλειπε για να καταφέρω να ξορκίσω τις ατελείωτες διαδρομές μπρος και πίσω, από τη μία σχέση στην άλλη, από το ένα λάθος στο επόμενο, από αυτό που θέλω εγώ προς αυτό που θέλουν οι άλλοι, από τον καλό μου εαυτό στον κακό, από τα πολλά που θα ήθελα στα λίγα που τελικά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος.

Και στα δύο βιβλία υπάρχει η αλήθεια μου, όσα με φοβίζουν, όσα με πονούσαν και ακόμα με πονούν, όσα ψάχνω για να νιώσω ευτυχισμένος και να γίνω καλύτερος. Το κοινό τους είναι ότι έχουν τον ίδιο «πατέρα» και ενώ οι δρόμοι τους μοιάζουν διαφορετικοί, τελικά συγκατοικούν στην ίδια «βιβλιοθήκη»…

 

Δεκατεσσάρων ετών θυμάστε, όπως αναφέρετε στην προσωπική σας ιστοσελίδα, να γράφετε ποίηση πρώτη φορά. Και μετά μια παύση… 20 χρόνια μετά ανακαλύψατε ότι αυτό που σας κάνει ευτυχισμένο… «ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΟΛΥΒΙ αποτυπώνοντας όλα αυτά που με προβλημάτιζαν, με έθλιβαν ή με έκαναν να ονειρεύομαι και να ελπίζω». Γιατί υπήρξε αυτή η παύση και πώς νιώθει ένας ποιητής την ώρα που γράφει, τη στιγμή που τελειώνει αυτό που γράφει και όταν κάποιες φορές «κολλάει»;

Το πρώτο πράγμα που ως παιδί κατάλαβα ότι με έκανε ευτυχισμένο, ήταν το διάβασμα. Το να χάνομαι μέσα στις λέξεις, να γίνομαι ο ίδιος πρωταγωνιστής όσων περιγράφουν, ήταν το καλύτερο διάλειμμα στην κατά τα άλλα αδιάφορη ζωή μου. Όταν για πρώτη φορά, κοντά στην ηλικία των 14, άρχισα να γεμίζω σελίδες με τις δικές μου λέξεις, τότε για πρώτη φορά ένιωσα ότι μου δόθηκε ένα κρυφό μυστικό όπλο.

Μέχρι την ηλικία των 20 έγραφα ασταμάτητα και ήταν τόσο εξομολογητικές οι λέξεις μου που δεν τολμούσα να τις δείξω σε κανέναν. Εκτός από μερικούς στίχους που μοιραζόμουν με τους καθηγητές μου στο σχολείο, από εκεί και πέρα φρόντιζα τα υπόλοιπα να μένουν κρυμμένα για μένα και μόνο. Σε ένα σπίτι χωρίς αδέλφια, σε ένα νησί χωρίς πολλές διεξόδους, το γράψιμο ήταν η καλύτερη και μοναδική μου συντροφιά.

Με το πέρασμα του χρόνου όμως, νομίζω χάθηκε η αθωότητα, χάθηκα και εγώ, έκρυψα τα μολύβια, έκλεισα τα τετράδια, αφέθηκα στο παρόν και ζούσα την «χρυσή ηλικία» γεμίζοντας εμπειρίες, κάνοντας φιλίες, κάνοντας λάθη, αποκτώντας γνώσεις, δίνοντας μου χρόνο να με γνωρίσω καλύτερα.

Σχεδόν 20 χρόνια μετά από την πρώτη επαφή με το γράψιμο και λίγο πριν την ηλικία των 35, έκανα έναν ειλικρινή απολογισμό και συνειδητοποίησα, σχεδόν με τρόμο, ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο που μπορούσε να με κάνει να νιώσω ευτυχία πέρα από τις στιγμές που χανόμουν συντροφιά με ένα μολύβι και ένα φύλλο χαρτιού. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήταν σαν να ξύπνησα από έναν μακρόχρονο λήθαργο, ήταν μια πραγματικά μαγική στιγμή και αποφάσισα ότι το οφείλω στο εαυτό μου να του δώσω πίσω την παλιά του αγάπη, αυτήν που δεν το εγκατάλειψε ποτέ, αυτή που πάντοτε τον λύτρωνε από τα βαθιά του σκοτάδια.

Πλέον, η συγγραφή στέκεται ισάξια δίπλα στα υπόλοιπα πράγματα που με ολοκληρώνουν, τους φίλους, τη δουλειά μου, την οικογένεια, τους ανθρώπους μου…

Όταν γράφω νιώθω δυνατός, λυτρώνομαι, νιώθω ότι αφήνω κάτι όμορφο πίσω μου, που ακόμα και αν με πονάει ως συναίσθημα, το εκτιμώ και το σέβομαι γιατί με βοηθάει να προχωρήσω και να γίνομαι καλύτερος. Όταν μια σκέψη δεν «βγαίνει» στο χαρτί, σταματώ, δεν πιέζω ποτέ τον εαυτό μου. Θέλω ό,τι μένει στο χαρτί να είναι αληθινό, αβίαστο, να είναι ένα ειλικρινές κομμάτι μου που ζητάει να έρθει στη ζωή και να ταξιδέψει…

Χρήστος Δασκαλάκης

Οι ποιητές, κάποτε, ίσως και να είχαν κάτι να πουν. Και είχαν κάτι να πουν γιατί προφανώς υπήρχαν κάποιοι που ήθελαν να ακούσουν… Τώρα δεν ακούμε καν τον διπλανό μας.

Τα ποιήματά σας χαρακτηρίζονται από μια μάλλον μελαγχολική διάθεση, από έντονα συναισθήματα όπως αυτά της φυγής και της θλίψης. Αντανακλούν προσωπικά βιώματα και σκέψεις ;

Η πρώτη συλλογή, ένα σύνολο διαφορετικών και πρωτόγονων συναισθημάτων και εμπειριών, κρύβει πολύ θλίψη μέσα της και όπως το ονομάζετε, αρκετή φυγή.

Όπως ανέφερα και παραπάνω, η ζωή στο νησί για ένα μικρό παιδί, δεν ήταν εύκολη. Ως παρατηρητής, χρόνια μετά, θα έλεγα ότι ήμουν ένα παιδί που ένιωθε μοναξιά και προφανώς μελαγχολία. Τα ποιήματα της πρώτης συλλογής είναι όλη η τότε προσπάθεια μου να ξορκίσω όσα με πονούσαν, όσα με έθλιβαν, όσα με εμπόδιζαν από το να νιώσω τη ξεγνοιασιά και την ευτυχία που δικαιούται να έχει ένα παιδί στην ηλικία των 10 ή 15 ετών.

Στη Δεύτερη συλλογή, υπάρχει μεν ακόμα πίσω από τις λέξεις εκείνο το φοβισμένο παιδί, το παιδί που έψαχνε τη φυγή και το όνειρο, το παιδί που έτρεμε τη μοναξιά και αγαπούσε τα παραμύθια αλλά που τελικά κατάφερε να γλυτώσει από τον κακό μάγο και βρήκε το μικρό του βασίλειο. Στα «Χιλιόμετρα», οι τόνοι μοναξιάς μειώθηκαν και αντικαταστάθηκαν από την αγάπη και τον έρωτα, ενώ η τάση φυγής καλύφθηκε από τα πολλά ταξίδια και τα πολλά χιλιόμετρα από λέξεις πάνω στα λευκά μου τετράδια. Ο πόνος κάποια στιγμή ξορκίζεται ξέρετε και εσύ μένεις απλά παρατηρητής να ευλογείς τη στιγμή που η ζωή σου έδωσε όσα πίστευες ότι αξίζεις και προσπαθούσες να αγγίξεις.

 

Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε τους ποιητές σαν ανθρώπους που ζουν στο δικό τους κόσμο, αποτραβηγμένοι από τα κοινωνικά δρώμενα, διαφορετικούς… ισχύει κάτι τέτοιο ή είναι ένας μύθος;

Η εποχή των μεγάλων μύθων έχει περάσει για τα καλά. Οι άνθρωποι «σύμβολα» δεν υπάρχουν δυστυχώς ανάμεσα μας και αν υπάρχουν, προτιμούν να μην γίνονται αντιληπτοί. Πόσο μάλλον σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που με τόση ομορφιά, πλούτο και τέτοιο πολιτισμό, δυστυχώς ακόμα ψάχνουμε για λαμπερά και εφήμερα περιτυλίγματα…

Οι ποιητές, κάποτε, ίσως και να είχαν κάτι να πουν. Και είχαν κάτι να πουν γιατί προφανώς υπήρχαν κάποιοι που ήθελαν να ακούσουν… Τώρα δεν ακούμε καν τον διπλανό μας.

Οι ποιητές είναι άνθρωποι που ζουν ανάμεσα μας. Ερωτεύονται, πονάνε, ονειρεύονται, χαμογελούν, προσεύχονται, εργάζονται, θυμώνουν, απογοητεύονται και διαλέγουν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη της γλώσσας, τον πλούτο της Ελληνικής, για να εκφραστούν με τον δικό τους προσωπικό τρόπο και να περάσουν τα δικά τους μηνύματα έτσι όπως εκείνοι νομίζουν. Σημασία έχει, όποιος κι αν είσαι, ό,τι και αν υπηρετείς, το τι όραμα έχεις. Κατά την δική μου πολύ προσωπική γνώμη, το όραμα κάνει τον καλό ηγέτη, τον καλό επιστήμονα, τον καλό ποιητή, τον καλό γονιό, τον καλό σύντροφο.

Κάποτε υπήρχε όραμα, υπήρχαν μύθοι, υπήρχαν είδωλα, υπήρχε τέχνη, υπήρχε πολιτισμός, υπήρχε ένας Όμηρος, ένας Σωκράτης. Τώρα υπάρχουν εξώφυλλα, επικεφαλίδες και τελικά, πολλά ερωτηματικά…

 

Οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε την ποίηση σαν κάτι το τελείως διαφορετικό, που άλλοι το προσεγγίζουμε με σεβασμό και άλλοι αδιαφορώντας και λέγοντας, ίσως, ότι αυτό είναι κάτι για τους ελίτ και τους διανοούμενους.

Έχετε απόλυτο δίκιο και θα συμφωνήσω μαζί σας! Σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορώ να κατηγορήσω τους αναγνώστες για αυτό. Ο αναγνώστης ψάχνει απλά αλήθεια. Εσύ, που έχεις την ευλογία του να κάνεις τις σκέψεις σου στίχους, καλείσαι να του την δώσεις. Η «Ιθάκη» του Καβάφη γιατί νομίζετε ότι είναι ίσως το μοναδικό ποίημα που γνωρίζει σχεδόν κάθε Έλληνας και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι ανά τον κόσμο? Γιατί είναι αληθινό! Γιατί μιλάει για αλήθεια με απλές λέξεις, γιατί έχει ένα όραμα, ένα μήνυμα, κάτι να πει και να αφήσει μέσα στο χρόνο…

Η ποίηση που νομίζουμε ότι προορίζεται για την ελίτ, έχει εξαρχής γραφτεί για την ελίτ. Και ίσως έχει γραφτεί από ποιητές που επίσης ένιωθαν ότι ανήκουν στην ελίτ της εποχής τους. Επομένως σωστά το νομίζουμε και σωστά το κοινό έχει αυτή τη γνώμη.

Οι δικοί μου «ποιητές» πάλι, ζουν ανάμεσα μας, περπατούν στο ίδιο έδαφος και αναπνέουν το ίδιο οξυγόνο με τους υπόλοιπους…

Κάποτε, ήρθα σε κόντρα με κάποιον μεγάλο έκδοτη επειδή θεώρησε ότι είμαι πολύ «προσιτός», πολύ κοντά με τους αναγνώστες μου, επειδή είμαι προσβάσιμος…

Θεώρησε ότι πρέπει να διαλέγω το κοινό μου και να είμαι λίγο πιο «δύσκολος» και «απόμακρος». Σας διαβεβαιώνω ότι πόρτα του εκδοτικού του οίκου έκλεισε εκείνη ακριβώς τη στιγμή για εμένα και μια για πάντα. Προτιμώ να είμαι ανθρώπινος, προτιμώ να είμαι ο εαυτός μου, προτιμώ να είμαι ο Χρήστος. Οι αναγνώστες μου είναι η δύναμη μου, τους οφείλω πολλά και τους χρειάζομαι δίπλα μου. Τα ψηλά βάθρα είναι επικίνδυνα, η ελίτ δεν ταιριάζει στο τρόπο που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα και οι «διανοούμενοι» μου μυρίζουν ναφθαλίνη. Αγαπώ και σέβομαι τους ανθρώπους ασχέτως μόρφωσης και κουλτούρας, θαυμάζω τους πρωτοπόρους και χειροκροτώ τους επιστήμονες, τους καλλιτέχνες και τους ηγέτες που μπορούν να πάνε τη ζωή μας ένα βήμα παραπέρα κάνοντας την καλύτερη!

 

 

Όπως αναφέρει ένας σημαντικός φιλόσοφος του 20ου αιώνα ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, όλη η τέχνη είναι ποίηση, με την έννοια δηλαδή ότι ο δημιουργός θεάται την πραγματικότητα και δημιουργεί ένα κόσμο καθαρά προσωπικό, όπου η συστατική μονάδα του είναι το όνειρο.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές φορές δίνουμε το τίτλο «ποίηση» σε ένα ζωγραφικό πίνακα, σε ένα μουσικό κομμάτι, σε μια γεύση. Οι άνθρωποι πάντα ερμήνευαν σαν «ποίηση» κάτι ονειρικό, κάτι υψηλό, κάτι μεγαλειώδες. Ορισμός τελείως υποκειμενικός μα τόσο εύστοχα δοσμένος. Κάθε ομορφιά αυτού του κόσμου «ερμηνεύεται» στα μάτια μου σαν ποίηση. Γιατί όχι λοιπόν και η τέχνη; Κυρίως αυτή δικαιούται να έχει έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Πάντα βέβαια στα πλαίσια του αρμονικού, του ωραίου, του θεϊκού, του ονειρικού, του μεγάλου και σπουδαίου. Ολόκληρη η φύση μέσα στην αρμονία και την ομορφιά της είναι Ποίηση. Ο ζωγράφος την αποτυπώνει με τα χρώματα του, ο μουσικός με τις νότες του, ο συγγραφέας με τις λέξεις του…

 

Ο ποιητής είναι και φιλόσοφος τελικά;

Ο ποιητής, σαν ένας άνθρωπος με ιδιαίτερες ανησυχίες/ευαισθησίες και με έναν διαφορετικό τρόπο αντίληψης και ερμηνείας των πραγμάτων, ναι, μπορεί να θεωρηθεί και Φιλόσοφος. Αλίμονο όμως, αυτό δεν σημαίνει πως κάθε δημιουργός που έχει στο ιστορικό του μια ποιητική συλλογή μπορεί να θεωρηθεί Φιλόσοφος. Ξέρετε, είναι τόσο εύκολο στη χώρα μας να «ντυθούμε» έναν ρόλο, που πραγματικά φοβάμαι και μόνο που απαντάω σε αυτήν την ερώτηση. Δυστυχώς, ζούμε σε μια εποχή που τα μεγάλα «κάστρα» έχουν γκρεμιστεί, οι μεγάλες αξίες τείνουν να χαθούν και τα Ιερά Τέρατα έχουν πλέον ξεθωριάσει. Θα ήθελα πολύ να ζω στην εποχή που ο Ποιητής «ξυπνούσε» συνειδήσεις, ο Φιλόσοφος δημιουργούσε «θρησκείες» και ο ηγέτης «δομούσε» κοινωνίες.

Δεν ζω όμως εκεί και με μοναδικό όπλο τις λέξεις μου, προσπαθώ να καταγράψω τη δική μου αλήθεια, προσπαθώ να μείνω πιστός σε όσα πρεσβεύω, σε όσα έχω διδαχθεί και εύχομαι να βρω «όμορφους» συνοδοιπόρους για το μικρό μου ταξίδι προς την ολοκλήρωση και την αναζήτηση της δικής μου Ιθάκης.

 

 

Ο ποιητής γεννιέται ή στην πορεία διαπλάθεται; Χρειάζονται σπουδές στην ποίηση;

Ο ποιητής, κατά τη πολύ προσωπική μου γνώμη, όπως και κάθε καλλιτέχνης, γεννιέται. Σε κάθε είδος τέχνης, όσο καλό δάσκαλο και να έχεις δεν θα μπορέσεις ποτέ να φτάσεις στη τελειότητα που ονειρεύεσαι και ζηλεύεις. Προσωπικά, μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω και να παίζω πιάνο. Όμως, όσο πολύ και αν το προσπαθώ, όσο και αν αυτό με μαγεύει και με κάνει ευτυχισμένο, δεν μπορώ να ανταποκριθώ σωστά, δεν μπορώ να φτάσω σε ένα καλό επίπεδο. Γιατί; Γιατί απλά – όσο πολύ και αν με πονάει αυτό- δεν έχω ταλέντο. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσω να προσπαθώ και να παίρνω χαρά μέσα από αυτό. Απλά πάντα θα ξέρω ότι ο θεός μάλλον δεν με άγγιξε με το μαγικό του ραβδάκι την ώρα που μοίραζε ταλέντα.

Έτσι και στην ποίηση λοιπόν. Το πιο σημαντικό είναι να βγαίνει από μέσα σου. Αβίαστα, με ευκολία, με ροή, να τρέχεις πάνω στις λέξεις χωρίς σταματημό, χωρίς παύσεις. Για εμένα μόνο τότε κάτι ερμηνεύεται σαν ταλέντο. Οι σπουδές, αν έχεις καλό δάσκαλο δίπλα σου, μπορούν απλά να σε διευκολύνουν να ακολουθήσεις μερικούς «άγραφους» κανόνες και να βάλεις σε μία τάξη τα πολλά και μπερδεμένα που έχεις στο μυαλό σου. Τίποτα περισσότερο. Ούτε πιο σημαντικό θα σε κάνουν, ούτε καλύτερο από κάποιον άλλον.

 

Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο άνθρωπο, που θέλει να ασχοληθεί ενεργά με την ποίηση;

Απαγορεύεται ρητά να σταματήσεις έναν άνθρωπο να ονειρεύεται και να κυνηγάει το όνειρό του! Κανείς δεν είναι σε θέση να το κάνει αυτό, ούτε ο ίδιος ο κάτοχος Νόμπελ. Επομένως λέμε Ναι στον κάθε νέο δημιουργό, στον κάθε νέο άνθρωπο που θέλει να δοκιμάσει και αν μη τι άλλο να αντλήσει χαρά μέσα από τη συγγραφή και την τέχνη γενικότερα. Το αν έχει ταλέντο αυτό θα φανεί στη πορεία και θα του το πει κάποιος πεπειραμένος, κάποιος που έχει διαβάσει πολύ ή κάποιος που ασχολείται ήδη με τις εκδόσεις.

Στην πρώτη μου σοβαρή προσπάθεια, τρία χρόνια πριν, οι πρώτες απαντήσεις από δύο μεγάλους εκδοτικούς οίκους ήταν αρνητικές. Αλίμονο αν το είχα βάλει κάτω. Συνέχισα και πήρα τις διπλάσιες θετικές. Ακόμα δεν γνωρίζω προσωπικά αν έχω ταλέντο. Υποψίες έχω μόνο από όσα μου είπαν οι άνθρωποι που συνάντησα και οι άνθρωποι, που όντας χρόνια στις εκδόσεις, είδαν σε εμένα. Ο χρόνος θα μας πει, οι κριτικές και οι αναγνώστες…

 

Υπάρχει κάποιο μέρος που αποσύρεστε για να γράφετε;

Τις περισσότερες φορές, όπου και αν βρίσκομαι, κουβαλώ μαζί μου το σημειωματάριο μου. Δεν ξέρω πότε και πού θα με βρει μια ιδέα, ένα συναίσθημα, μια λέξη… Πολλές φορές, τα πρωινά, τότε που το μυαλό μου είναι καθαρό, γράφω στη συσκευή του κινητού μου ενώ ταυτόχρονα περπατώ στο δρόμο. Τα περισσότερα ποιήματα της πρώτης συλλογής τα έγραψα στην Ύδρα, χειμώνα, δίπλα στο τζάκι. Στη δεύτερη συλλογή τα περισσότερα γράφτηκαν πάλι στην Ύδρα, αυτή τη φορά δίπλα στη θάλασσα. Στην κυριολεξία όμως δίπλα στο κύμα! Το υπόλοιπα ποιήματα της κάθε συλλογής γράφτηκαν στην Αθήνα.

Νιώθω ότι λειτουργώ καλύτερα όταν είμαι σε ζεστό περιβάλλον. Προστατευμένος και ασφαλής.

Τελευταία και για πρώτη φορά στη ζωή μου, έχω μια καινούρια συνήθεια. Κάθε Δευτέρα πρωί, παίρνω το σημειωματάριο μου, κάθομαι σε ένα όμορφο καφέ δίπλα στο σπίτι μου και καθώς κοιτώ τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους να περνάνε μπροστά από τη τζαμαρία, γράφω τις δικές μου μικρές ιστορίες.

Τελικά, δεν υπάρχουν συνταγές και ιδανικά μέρη. Για έμενα δεν υπάρχουν καταφύγια. Ίσως επειδή τότε δεν είχα την πολυτέλεια να έχω καταφύγιο. Έγραψα μερικά από τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα όντας σε ένα δωμάτιο με πολύ κόσμο και πολύ φασαρία. Οι ιδανικές συνθήκες είναι καθαρά και μόνο στο μυαλό μας. Όταν η αλήθεια θέλει να βγει έξω, όταν η μοναξιά ζητά να λυτρωθεί μέσα από τις λέξεις, όταν ο πόνος ξεχειλίζει, τότε απλά παίρνεις το μολύβι σου και γράφεις ακόμα και αν είσαι στις κερκίδες ενός γηπέδου ή στο κέντρο μιας συναυλίας. Η ανάγκη είναι αυτή που δημιουργεί τις συνθήκες! Και αυτό είναι κάτι μαγικό για εμένα.

 

 

Το επόμενο βήμα σας; Να περιμένουμε κάτι δικό σας σύντομα;

Μετά την κυκλοφορία των Χιλιομέτρων, είχα πει πως δεν θα ήθελα να υπάρξουν, για λίγο καιρό, άλλοι στίχοι στο μικρό μου τετράδιο. Όμως φοβάμαι ότι δεν μπορώ να μείνω πιστός σε αυτή την απόφαση. Σίγουρα όμως, εκδοτικά, ήρθε η στιγμή να απολαύσω το ταξίδι των δύο συλλογών και παράλληλα να συνεχίσω με κάτι άλλο που αγαπώ πολύ, μέχρι να νιώσω ξανά την ανάγκη να εκφραστώ «ποιητικά» με μια νέα συλλογή.

Ήρθε λοιπόν η ώρα να μπει λίγο χρώμα στη μέχρι στιγμής «γκρι» πορεία μου...

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ζητώ από τον εικονογράφο μου να βάλει περισσότερο και περισσότερο χρώμα στο παραμύθι που ετοιμάζουμε!

Με το επόμενο βήμα, το πρώτο μου παραμύθι, νιώθω σαν να τα κάνω όλα από την αρχή. Καινούρια ομάδα, καινούριοι συνεργάτες, καινούριες αγωνίες, καινούριες εκπλήξεις…

Νιώθω ξανά σαν παιδί, νιώθω χαρούμενος, μαγεμένος από τα χρώματα, μαγεμένος από τις λέξεις που κρύβουν ένα διαφορετικό φως, μαγεμένος από την όλη διαδικασία.

Διαδικασία που πραγματικά με χαροποιεί γιατί μαθαίνω καινούρια πράγματα, ακούω καινούριες ιδέες και επιτέλους το «εγώ» της ποίησης, στο παραμύθι γίνεται «εμείς».

 

Αγαπημένο βιβλίο – αγαπημένος ποιητής.

Αγαπημένο βιβλίο – από όλα τα είδη- το «Νάρκισσος και Χρυσόστομος» του ξεχωριστού στη καρδιά μου, Έρμαν Έσσε.

Δύσκολα έχω «αγαπημένους» καλλιτέχνες. Δύσκολα ταυτίζομαι, δύσκολα μιλάω με πάθος για κάποιον δημιουργό, είτε πρόκειται για λογοτεχνία, μουσική, θέατρο ή άλλη μορφή τέχνης. Προτιμώ να θαυμάζω διακριτικά, να χειροκροτώ και να σέβομαι...

Ποιητής, αν πρέπει να διαλέξω μόνο έναν, θα επέλεγα τον Καβάφη.

Υπάρχουν πολλοί Έλληνες ποιητές που θαυμάζω τη δουλειά τους και όμως, παρόλο που δεν με έχουν αγγίξει όλα τα ποιήματα του Καβάφη, τον βάζω μπροστά και χαίρομαι που υπήρξε ανάμεσα μας. Κατάφερε, τόσο αβίαστα, να μας πάει πολλά βήματα μπροστά, κατάφερε να αιχμαλωτίσει με ένα μαγικό τρόπο τις σκέψεις του μέσα στις λέξεις, πράγμα που για εμένα τον κάνει πολύ ξεχωριστό!

 

Έναν αγαπημένο σας στίχο θα ήθελα να μας αφιερώσετε.

Για τις μέρες που ζούμε, φοβισμένοι να μιλήσουμε από ανασφάλεια και εγωισμό, από την πρώτη μου συλλογή ένα μικρό απόσπασμα

«…και αν μες τη νύχτα ακουστεί κάποια κραυγή, μην ταραχτείς, θα’ ναι η σιωπή μου που σκοτώνει τη δική σου…»

Και επιτρέψτε μου να κλείσουμε με δυο λέξεις από έναν ποιητή που με μαγεύει το ίδιο όσο και η υπέροχη χώρα του.

«…Ούτε φιλοδοξία τρέφω, ούτε επιθυμία. Η φιλοδοξία μου δεν είναι να είμαι ποιητής. Είναι ο δικός μου τρόπος να είμαι μόνος…»

Fernando Pessoa

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

1 σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Οι ποιητές, κάποτε, ίσως και να είχαν κάτι να πουν. Και είχαν κάτι να πουν γιατί προφανώς υπήρχαν κάποιοι που ήθελαν να ακούσουν… Τώρα δεν ακούμε καν τον διπλανό μας.”

    Κι αν τον ακούμε – δεν του απαντούμε… περιχαρακωμένοι καθώς είμαστε στον εγωισμό ή την παραίτησή μας…

    Χρήστο, Βαγγέλη – ευχαριστούμε φίλοι μου για την τόσο ενδιαφέρουσα συνέντευξη!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Η Φωτεινή Ναούμ στη Γρατινή!

Η Φωτεινή Ναούμ στη Γρατινή!

24.07.2017, 7:30μμ – 24.07.2017, 8:30μμ

Gratini Χάρτης

Οι εκδόσεις Διόπτρα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Φωτεινής Ναούμ στο δημοτικό σχολείο Γρατινής.
Για τη συγγραφεα θα μιλήσει ο Νίκος Γιασάρης και αποσπάσματα θα διαβάσει η Νικολέτα Άκμπαμπα.
ΠερισσότεραΛιγότερα

26 ενδιαφέρθηκαν  ·  18 θα πάνε
Παρουσίαση του βιβλίου «Λίγες και μία νύχτες»

Παρουσίαση του βιβλίου «Λίγες και μία νύχτες»

28.07.2017, 9:00μμ – 28.07.2017, 10:00μμ

Μύλος Ιερισσού

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ιερισσού «Κλειγένης» και οι Εκδόσεις Πατάκη σας προσκαλούν την Παρασκευή 28 Ιουλίου 2017 στις 21.00 στoν Μύλο Ιερισσού, στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ισίδωρου Ζουργού «Λίγες και μία νύχτες».

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Λένα Οφλίδη, φιλόλογος
Βαγγελιώ Μπαλτζή, φιλόλογος

Θα ακολουθήσει μουσική βραδιά.

Βρείτε το βιβλίο εδώ: bit.ly/2mVgKg9ΠερισσότεραΛιγότερα

Ο Δημήτρης Τσίοδρας στη Χαλκιδική

Ο Δημήτρης Τσίοδρας στη Χαλκιδική

28.07.2017, 9:00μμ – 28.07.2017, 9:00μμ

Άφυτος Χαλκιδικής Χάρτης

Οι εκδόσεις Μίνωας, η Κοινότητα Αφύτου και το βιβλιοπωλείο Οιωνός σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου Ευρωπατριωτισμός ή Εθνοκεντρισμοί του συγγραφέα Δημήτρη Τσιόδρα. Σας περιμένουμε την Παρασκευή 28 Ιουλίου, στις 21:00, στην οικία του Κλεάνθη Βαλαρούτσου στην Άφυτο Χαλκιδικής.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Μαρία Σπυράκη και ο Κώστας Χρυσόγονος, ευρωβουλευτές, και ο συγγραφέας.
Την εκδήλωση θα συντονίσει η Μαρία Καραθανάση, δικηγόρος.
ΠερισσότεραΛιγότερα

3 ενδιαφέρθηκαν  ·  1 θα πάνε
Έρη Ρίτσου | Ο νεκρός δολοφονήθηκε (Σάμος)

Έρη Ρίτσου | Ο νεκρός δολοφονήθηκε (Σάμος)

2.08.2017, 8:00μμ – 2.08.2017, 9:00μμ

Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου Αιγαίου

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και το βιβλιοπωλείο ΚΑΡΑΣΤΑΘΗ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Έρης Ρίτσου

Ο ΝΕΚΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ
www.kedros.gr/product_info.php?products_id=8633

στον αύλειο χώρο της Βιβλιοθήκης Πανεπιστημίου Αιγαίου, Χατζηγιάννειο Κτίριο, Βλιάμου 21, Νέο Καρλόβασι, Σάμος.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι συγγραφείς Έλσα Χίου και Έλενα Χουσνή.

Η Έρη Ρίτσου θα διαβάσει αποσπάσματα απ’ το βιβλίο.ΠερισσότεραΛιγότερα

6 ενδιαφέρθηκαν
Η Άννα Γαλανού στο Ληξούρι

Η Άννα Γαλανού στο Ληξούρι

2.08.2017, 9:00μμ – 2.08.2017, 10:00μμ

Lixouri, Kaluga Oblast, Russie
Paliki,   Χάρτης

Οι εκδόσεις Διόπτρα και το Βιβλιοπωλείο Happy House σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Άννας Γαλανού
στον προαύλιο χώρο του βιβλιοπωλείου.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η δημοσιογράφος Ελευθερία Κουλουριώτη, η εκπαιδευτικός Καλλιόπη Κρητικού και η συγγραφέας.
Ανάγνωση κειμένων και συντονισμός της εκδήλωσης από τη συγγραφέα Μαίρη Μοσχοπούλου.
Happy House
26710 92411
ΠερισσότεραΛιγότερα

3 ενδιαφέρθηκαν  ·  2 θα πάνε
Ιωάννης Ιωαννίδης: Ο Επιστήμονας και Λογοτέχνης (Λευκωσία)

Ιωάννης Ιωαννίδης: Ο Επιστήμονας και Λογοτέχνης (Λευκωσία)

3.08.2017, 12:30μμ – 3.08.2017, 1:00μμ

University of Nicosia
46 Makedonitissas Ave., CY-2417
Nicosia,  Nicosia, Cyprus Χάρτης

Το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και οι Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση και συζήτηση

Ιωάννης Ιωαννίδης: Ο Επιστήμονας και Λογοτέχνης
www.kedros.gr/main.php?manufacturers_id=2023

Αμφιθέατρο UNESCO, Κτίριο Europa

12:30-12:35 Καλωσόρισμα
Αντώνης Πολεμίτης, Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

12:35-12:45 «Ιωάννης Ιωαννίδης: ο Επιστήμονας»
Σπύρος Μακριδάκης, Διευθυντής Institute For the Future (IFF)
Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Ομότιμος Καθηγητής, INSEAD

12:45-12:55 «Ιωάννης Ιωαννίδης: ο Λογοτέχνης»
Στεφανία Παπαθεοδώρου, Λέκτορας Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου

12:55-13:25 Τοποθέτηση Συγγραφέα
Ιωάννης Π.Α. Ιωαννίδης, Τακτικός Καθηγητής Ιατρικής Stanford University

Ο συγγραφέας θα διαβάσει αποσπάσματα από το τελευταίο του βιβλίο,

Tractatus για την έκτη φήμη (www.kedros.gr/product_info.php?products_id=8561), συζητώντας θέματα στο μεταίχμιο τέχνης και επιστήμης.

13:25-13:45 Ανοιχτή συζήτηση με το κοινό.

13:45 – 14:00 ΔεξίωσηΠερισσότεραΛιγότερα

2 ενδιαφέρθηκαν
Τάκης Γεράρδης | Το καμίνι (Νεάπολη Λακωνίας)

Τάκης Γεράρδης | Το καμίνι (Νεάπολη Λακωνίας)

9.08.2017, 8:30μμ – 9.08.2017, 9:30μμ

Limira Mare Hotel
Akti Vion 186
Neápolis,  23053 Χάρτης

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και ο Σύνδεσμος Αγιονικολαϊτών «Ο κάβο Μαλλιάς» σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος του Τάκη Γεράρδη

ΤΟ ΚΑΜΙΝΙ
www.kedros.gr/product_info.php?products_id=8628

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Μάρω Χαραμή, φιλόλογος και η Σοφία Δουμάνη, δικηγόρος.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον συγγραφέα και στο τέλος της εκδήλωσης θα υπογράψει αντίτυπα για τους αναγνώστες.ΠερισσότεραΛιγότερα

5 ενδιαφέρθηκαν
Βαγγέλης Ντελής | Ο καλλιτέχνης (Νάξος)

Βαγγέλης Ντελής | Ο καλλιτέχνης (Νάξος)

18.08.2017, 8:30μμ – 18.08.2017, 9:30μμ

Θεατρικό Μουσείο Ιάκωβος Καμπανέλλης

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος του Βαγγέλη Ντελή

Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
www.kedros.gr/product_info.php?products_id=8528

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Νίκος Λεβογιάννης, φιλόλογος, πρώην Βουλευτής.

Αποσπάσματα θα διαβάσει η Κατερίνα Σιδερή, Μέλος του ΝΟΠΠΑΠΠΠΑ.

Ο συγγραφέας θα αναφερθεί με διαφάνειες στην προϊστορική Νάξο και τον Κυκλαδικό Πολιτισμό.

Τον συντονισμό της παρουσίασης θα κάνει ο δημοσιογράφος Νικόδημος Λιανός.ΠερισσότεραΛιγότερα

1 θα πάνε
Στην Φθιώτιδα η Δήμητρα Μουλαρά

Στην Φθιώτιδα η Δήμητρα Μουλαρά

19.08.2017, 7:00μμ – 19.08.2017, 7:00μμ

Δρυμαια Χάρτης

Οι εκδόσεις Μίνωας και ο Σύλλογος Απανταχού Δρυμαιωτών σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου Το τσαντάκι της Αλφαβήτας της Δήμητρας Μουλαρά.
Σας περιμένουμε το Σάββατο 19 Αυγούστου, στις 19:00, στον χώρο του Δημοτικού Σχολείου στη Δρυμαία Φθιώτιδας.
ΠερισσότεραΛιγότερα

10 ενδιαφέρθηκαν  ·  5 θα πάνε
Βαγγέλης Ντελής | Ο καλλιτέχνης (Οικομουσείο Κoρώνου - Νάξος)

Βαγγέλης Ντελής | Ο καλλιτέχνης (Οικομουσείο Κoρώνου – Νάξος)

20.08.2017, 7:30μμ – 20.08.2017, 8:30μμ

Οικομουσείο Κoρώνου

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος του Βαγγέλη Ντελή

O ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
www.kedros.gr/product_info.php?products_id=8528

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Νίκος Λεβογιάννης, φιλόλογος, πρώην Βουλευτής.

Αποσπάσματα θα διαβάσει η Κατερίνα Σιδερή, μέλος του ΝΟΠΠΑΠΠΠΑ.

Ο συγγραφέας θα αναφερθεί με διαφάνειες στην προϊστορική Νάξο και τον Κυκλαδικό Πολιτισμό.

Τον συντονισμό της παρουσίασης θα κάνει ο δημοσιογράφος Νικόδημος Λιανός.ΠερισσότεραΛιγότερα

Στην Ξάνθη η Δήμητρα Μουλαρά

Στην Ξάνθη η Δήμητρα Μουλαρά

8.09.2017, 7:00μμ – 8.09.2017, 7:00μμ

Palia Poli
Charsitzoglou
Xánthi,   Χάρτης

Οι εκδόσεις Μίνωας και το εκπαιδευτικό κέντρο Μεταγνώση, στο πλαίσιο του εορτασμού της Παλιάς Πόλης της Ξάνθης, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου Το τσαντάκι της Αλφαβήτας της Δήμητρας Μουλαρά.
Σας περιμένουμε την Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου, στις 19:00, στο Θεατράκι της Κεντρικής Πλατείας Ξάνθης.
ΠερισσότεραΛιγότερα

1 ενδιαφέρθηκαν
Η Έλενα Ακρίτα στη Θεσσαλονίκη

Η Έλενα Ακρίτα στη Θεσσαλονίκη

26.09.2017, 7:30μμ – 26.09.2017, 8:30μμ

Public
Tsimiski 24
Thessaloníki,  54624 Χάρτης

Ένας φόνος μεταξύ φίλων.
Η Έλενα Ακρίτα και o Άρης Δημοκίδης παρουσιάζουν το νέο της αστυνομικό μυθιστόρημα Το Mυστικό της Mπλε Πολυκατοικίας. Το τέλειο αυτό έγκλημα θα διαπραχθεί Πέμπτη 15 Ιουνίου 2017, στις 19:30 στα Public Τσιμισκή.

Public
Τσιμισκή 24
2310 227288ΠερισσότεραΛιγότερα

228 ενδιαφέρθηκαν  ·  101 θα πάνε

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!