Συνταγές… Το ερωτικόν

3.11.2014

 

 

Όταν άνοιξε τα μάτια της τον αντίκρισε να κοιμάται γαλήνιος. Το μελαχρινό του παράστημα είχε γεμίσει το κρεβάτι της την προηγούμενη νύχτα και την είχε οδηγήσει σε άλλους κόσμους. Περιεργάστηκε το κορμί του με μια δόση ντροπής φοβούμενη μήπως ανοίξει τα μάτια του και τη δει. Δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό κι ακούμπησε με το δάχτυλό της τους γραμμωμένους μύες της κοιλιάς του. Τότε ήταν που εκείνος ξύπνησε και την έκλεισε γλυκά στην αγκαλιά του.

Το πρωινό ήταν δική του δουλειά. Πλούσιο, όπως ταιριάζει σε μια πριγκίπισσα, της είπε και γέμισε το τραπεζάκι του καθιστικού με ένα σωρό πράγματα. Θα πρέπει να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που έτρωγε τόσα πολλά και τόσο νωρίς!

- Σήκω, θα πάμε για ψώνια της είπε.

- Ψώνια; Τι ψώνια εννοείς;

- Θα πάρουμε υλικά για να φτιάξουμε μελαχρινή.

- Μελαχρινή; Τι είναι αυτό;

 -Είναι ένα νόστιμο γλυκό σαν κι εσένα, της απάντησε και τη φίλησε γλυκά στο στόμα.

 

Η επιστροφή στο σπίτι τους βρήκε με πολλές σακούλες γεμάτες με όλων των ειδών τα πράγματα. Εκείνος ξεχώρισε τα υλικά για το γλυκό και τα ακούμπησε με σειρά πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Έξι αυγά, μισό φλυτζάνι μαργαρίνη με βούτυρο, μια κούπα ζάχαρη, τρία φλυτζάνια καρυδόψιχα, ενάμιση φλυτζάνι φρυγανιά τριμμένη, ένα φλυτζάνι του καφέ κονιάκ, ένα φακελάκι σκόνη που φουσκώνει τη ζύμη, λίγη κανέλα, λίγο γαρύφαλλο και μια βανίλια. Άλλαξε γρήγορα γρήγορα, έβαλε μια πρόχειρη ποδιά που βρήκε μέσα στο συρτάρι της κι άρχισε να φτιάχνει το γλυκό.

Τον κοιτούσε χωρίς να μπορεί να πιστέψει πως είχε έναν πραγματικό σεφ στην κουζίνα της. Οι επιδέξιες κινήσεις του την είχαν εντυπωσιάσει.

- Θα μου πεις τι κάνεις;

- Θα βάλω το τη μαργαρίνη με τους κρόκους και τη ζάχαρη στο μίξερ και θα τα ανακατέψω για λίγη ώρα, της απάντησε.

Εκείνη θυμήθηκε τα υλικά της προηγούμενης νύχτας, πάθος, πόθος κι ένταση, που ανακατεύτηκαν για πολύ ώρα στο κρεβάτι της μέχρι που έφτασε στο σημείο να χαθεί από τον κόσμο αυτό.

- Κι ύστερα θα προσθέσω τη φρυγανιά, μια κοφτή κουταλιά κανέλα και τη σκόνη για να φουσκώσει το μείγμα, συνέχισε εκείνος χωρίς να τη βλέπει που είχε χαθεί στον κόσμο της.

Το άγγιγμά του, το χάδι του, η ανάσα και το φιλί του σκέφτηκε κι απ’ το ρίγος σταύρωσε ασυναίσθητα τα χέρια ανάμεσα στα πόδια της. Ψηλός, γεροδεμένος, όμορφος και ξέρει να μαγειρεύει, σκέφτηκε, τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή; Αυτό το τελευταίο της ξέφυγε και το είπε φωναχτά, αλλά η ήχος από το χτύπημα των ασπραδιών που γινόταν μαρέγκα έπνιξε τις κουβέντες πριν φτάσουν στα αυτιά του. Εκείνος γύρισε και την κοίταξε χαρίζοντάς της ένα μεγάλο χαμόγελο και μια ματιά γεμάτη νόημα.

- Και τώρα; Τι ακολουθεί; τον ρώτησε.

- Τώρα θα μπει και η μαρέγκα μέσα, αλλά σιγά σιγά για να μη φύγει από μέσα της ο αέρας, εκεί είναι το μυστικό. Βλέπεις, αργά αργά και χωρίς περιττές κινήσεις, της είπε.

- Αργά, αργά… ναι, βέβαια, του απάντησε όλο νόημα!

Μόλις ανακάτεψε καλά όλα τα υλικά, πρόσθεσε την καρυδόψιχα και σταμάτησε. Πήρε το ποτήρι με το κονιάκ και το έφερε στα χείλη της.

- Πιες μια γουλιά, της είπε, θέλω να πάρει και το δικό σου άρωμα, το άρωμα από τα χείλη σου.

Εκείνη έκλεισε τα μάτια της κι αφέθηκε στη γεύση του κονιάκ που πλημμύρισε όλες τις αισθήσεις της. Ύστερα, ένα ακόμα φιλί γεμάτο πάθος γέμισε τη στιγμή που έμοιαζε να ηλεκτρίζεται όλο και περισσότερο.

Όλα τα υλικά πια είχαν αναμιχθεί όπως έπρεπε και χύθηκαν μέσα στη φόρμα. Έβαλε το φούρνο στους 180 βαθμούς και την ακούμπησε πάνω στην μεταλλική σχάρα για να ψηθούν και να γίνουν μια νόστιμη μελαχρινή. Γρήγορα γρήγορα έβαλε στην κατσαρόλα δυο φλυτζάνια νερό, άλλα τόσα ζάχαρη, μια φλούδα λεμόνι κι ένα ξυλάκι κανέλα.

- Τι φτιάχνεις τώρα; έκανε με απορία εκείνη.

- Το χυμό που θα τελειώσει το γλυκό και θα του δώσει την ουσία που του ταιριάζει, της απάντησε.

Μόλις τελείωσε το σιρόπι το άφησε στην άκρη για να κρυώσει. Την έπιασε από το χέρι και την οδήγησε στο υπνοδωμάτιο.

- Έχουμε μισή ώρα περίπου μέχρι να ψηθεί το γλυκό, μισή ώρα να σε απολαύσω της είπε και την ακούμπησε απαλά στο κρεβάτι.

Λίγο αργότερα, έριξε αργά αργά πάνω στο ζεστό γλυκό που είχε μόλις βγει από το φούρνο το κρύο σιρόπι.

- Αυτό ήταν! Έδεσε, είπε.

- Και όχι μόνο… του απάντησε εκείνη που το βλέμμα της είχε χαθεί κάπου έξω από την κουζίνα, κάπου έξω από το παράθυρο, κάπου ανάμεσα στην αλήθεια και τη γλυκιά ηδονή που εκείνος ο μελαχρινός σεφ της είχε προσφέρει απλόχερα.

 

 

_

...στον πάγκο της κουζίνας γράφει ο I.K. Διογένης

(σημείωση: Η συνταγή είναι πραγματική)

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου