Συρματοπλέγματα

30.04.2014

 

 

Σχεδίαζε χρόνια την απόδρασή της, δεν μπορούσε να φανταστεί τότε που οχυρώνονταν με σειρές από συρματόπλεγμα πως θα έφτανε η στιγμή που θα λαχταρούσε να ξαναζήσει. Κοίταξε με απόγνωση τα ματωμένα της χέρια, έτσι καθώς ήταν κουλουριασμένη στο ποτισμένο με τα δάκρυά της χώμα, "άλλη μια μέρα, άλλη μια ήττα", μονολόγησε και αμέσως μετά "αύριο θα τα καταφέρω". Η επόμενη μέρα τη διέψευδε καθώς διαδέχονταν την προηγούμενη απαράλλαχτα και μετέθετε πάντα την ελπίδα της στο πολυπόθητο αύριο που την πρόδιδε και πάλι με τη δύση του. Ένιωθε ασφυκτικά, το παρελθόν της έκλεβε με απληστία το οξυγόνο, πάλευε όμως ν' αντέξει. Ήθελε να ξαναζήσει.

Ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα και ακτινοβολούσε από ευτυχία. Εκείνος, λες και είχε γεννηθεί να την υπηρετεί, μάντευε και πρόφταινε κάθε επιθυμία της. Ναι, ήταν τυχερή που συναντήθηκαν οι δρόμοι τους. Με το πέρασμα του χρόνου, άθελά του, τη φυλάκιζε μες στην αγάπη του. Και την έπνιγε. Και της στερούσε την ελευθερία. Το τέλος ήταν αναπόφευκτο, εκείνη το διάλεξε, και τύλιξε με συρματόπλεγμα την καρδιά της.

Κατόπιν, το ένα λάθος διαδέχονταν το άλλο. Δε συμφωνούσε με την ασύδοτη ζωή της, ένιωθε όμως ελεύθερη. Τα βράδια μόνο ομολογούσε τα λάθη της στον εαυτό της κι εκείνος της έδινε άλλοθι λέγοντάς της ό,τι τα λάθη μας ωριμάζουν και οι εμπειρίες μάς κάνουν σοφούς. Ένιωθε άδεια μέσα της καθώς οι μέρες την προσπερνούσαν, αφού είχε πάψει πια να ονειρεύεται, κι ένας δεύτερος κύκλος από συρματόπλεγμα την τύλιξε. Ύστερα ήρθαν απανωτά τα χτυπήματα της μοίρας, στράγγιξε η ψυχή της απ' τον πόνο και το συρματόπλεγμα γύρω της πλήθαινε. Έμαθε να ζει έτσι, οχυρωμένη και αλώβητη, αναίσθητη, μέχρι που μια τυχαία στιγμή την ξύπνησε απ' τη νάρκη. 

Εκείνη την ηλιόλουστη μέρα τα βήματά της την οδήγησαν στη θάλασσα. Όπως ήταν βυθισμένη στο κενό και τα δάκρυα αυλάκωναν το πρόσωπό της άκουσε κάποιον να της λέει: "Γιατί είσαι λυπημένη; Μην κλαις" κι ακούμπησε ένα λουλούδι στο χέρι της. Σκούπισε με την παλάμη της τα δάκρυα, σήκωσε δισταχτικά τα μάτια και χαμογέλασε στη θέα ενός παιδιού. "Κλαίω από χαρά αγόρι μου, σ' ευχαριστώ", του είπε και το χάιδεψε τρυφερά. Το θαύμα έγινε. Σείστηκε η καρδιά και η ψυχή της και καθώς τέντωσε το κορμί για να αιχμαλωτίσει την ομορφιά που θαύμασε γύρω της τα συρματοπλέγματα την εμπόδισαν. Για πρώτη φορά, μετά από χρόνια, ένιωσε την ανάγκη να ξαναβρεί τον εαυτό της.

Θέλει να απαλλαγεί απ' τα συρματοπλέγματα, χρόνια τώρα το προσπαθεί. Όσο ματώνουν τα χέρια της τόσο περισσότερο πεισμώνει. "Αύριο", λέει, "αύριο θα τα καταφέρω" και χαμογελά με σιγουριά. Θέλει να ζήσει.

 

γράφει η Ntina Dard

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. marimar

    Όσο είναι εύκολο να τυλίξουμε γύρω μας το συρματόπλεγμα, τόσο δύσκολο είναι ν’ απαλλαγούμε απ’ αυτό. Χρειάζεται πολύ αίμα και δάκρυ για ν’ απελευθερωθούμε ξανά.
    Έχω διαβάσει κι άλλα ή άλλο παλιότερα δικό σου κείμενο και μου αρέσει η γραφή σου, Ντίνα.

    Απάντηση
  2. Maroulla Panagou

    Πόση θυσία το σήμερά μας
    σε κάτι τόσο αμφισβιτήσιμο
    Σε ‘ένα αύριο που σίγουρο
    δεν ειναι αν θα μας έρθει ποτέ .

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου