Σφαίρα διττή

17.08.2015

 

Κρατάω δυο κόσμους στα χέρια μου.

Τον έναν μου πρόσφεραν.

Τον άλλον ήθελα να πλάσω.

Ήλιος με δυο πρόσωπα.

Το ένα φως παντοτινό.

Το άλλο λαβωμένο, σκοτεινό.

 

Χαμόγελο μισό.

Χαρταετός δίχως σκοινιά.

Χρόνια στροβιλίζεται,

πίσω απ' τη σκιά.

Άνοιξης αλλοτινής.

 

Τα περιστέρια χρόνια αναζητούμε.

Δίκοπο όραμα.

Αγκάθινο στεφάνι στα μαλλιά.

Αλυσοδεμένα τα χέρια μας.

Ερμηνεύουν τις απώλειες.

Πνοής,

ψυχής,

αλληλεγγύης.

 

Υποταγή αξιών.

Μαρμαρωμένη η φρόνηση.

Παγωμένος ο ορίζοντας.

Χαμένα χρώματα,

σε στιλιζαρισμένο παράδεισο.

Βαλσαμωμένα λουλούδια,

σε καμβά απελπισίας.

Βολεμένα τα μάτια,

σε θρόνο πλαστό.

 

Πνεύμα σπαραγμού,

στης λήθης τα σοκάκια.

Υπνοβάτες εμείς.

Ασφαλισμένοι.

Ορθά κουρδισμένοι,

με χρονοδιακόπτη οριοθετημένο.

 

Η κλεψύδρα φτάνει στο τέλμα.

Εξατμίστηκε η άμμος.

Η πηγή λιγοστεύει.

Το σιτάρι τελεύει.

Λίγο νερό ουρανέ.

Λίγο ψωμί αδελφέ.

Ένα χέρι να σηκωθώ.

Λίγο οξυγόνο να αναπνεύσω.

Μια ιδέα να λυτρωθώ.

Λίγη αγάπη να ζήσω.

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκλονιστικές σκέψεις και λόγια Ελένη μου!!Αλήθειες που μας καίνε!!Καλημέρα!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Γλυκιά μου Άννα σ’ ευχαριστώ απ’ τα βάθη της ψυχής μου για τα όμορφα λόγια σου!!
      Δέντρα αλήθειες.
      οι ρίζες όλο και πιο βαθιά εισχωρούν στην καρδιά…

      Καλή σου ημέρα!!

      Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    “Κρατάω δυο κόσμους στα χέρια μου.
    Τον έναν μου πρόσφεραν.
    Τον άλλον ήθελα να πλάσω.”
    Δυνατοί οι στίχοι σου Ελένη. Αποπνέουν ευαισθησία και αγωνία μαζί. Μπράβο!

    Απάντηση
  3. Δημήτρης Κολόβης

    καταπληκτική γραφή ..μπράβο

    Απάντηση
  4. drmakspy

    Το δυνατά δοσμένο αποτύπωμα της αγωνίας σου μπροστά σε έναν κόσμο που πλάστηκε για άλλα, όμως αλλιώς διαμορφώνεται πέρα από την θέλησή μας, κι ας είμαστε οι πολλοί…. Αξίες σε αγρανάπαυση… Ξηρασία στο χωράφι της αγάπης…. Η άμμος εξατμίζεται… Ο χρόνος τελειώνει…. Όμως μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε! Είσαι κομμάτι της δικής μου ελπίδας για κάτι καλύτερο στον κόσμο… Η ποίηση είναι η σανίδα που γράπωσαν οι ελπίδες μας για να σωθούν… Κι έγιναν ένα… Μια κοινή μεγαλύτερη ελπίδα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου