Άλλαξε ο καιρός.


Μα που πας,
για που πετάς;

Άνοιξες τα φτερά σου γι' αλλού.

Να μεταφέρεις είπες, ιστορίες παλιές
ξεχασμένες σε κλειδωμένα κοχύλια...

Μετανάστης των ονείρων...

Με το βλέμμα καρφωμένο στον Ήλιο,
αναχωρώ για τον κόσμο της Αλήθειας,
εκεί όπου η απελπισία μεταμορφώνεται σε αγιοσύνη
κι ανθοβολούν λουλούδια στις παλάμες των ανθρώπων,
ζωγραφίζοντας όνειρα πολύχρωμα.

Ανατολή βλέπουν οι δρόμοι,

σηκώνοντας τον Ήλιο ψηλά.

 

Ανοίγουν οι αγκαλιές.

 

Γεμίζουν...

σύννεφα μεστά από Αγάπη,

κοχύλια χορτασμένα χαμόγελα.

Τραγουδούν οι ακρογιαλιές

και τα βότσαλα ανθίζουν.

 

Ταξιδεύουν με αχτίδες ουσίας

 

προς την Ειρήνη,

αφήνοντας ελεύθερα τα χελιδόνια!

 

Αρμονία...

 

Τα σεντούκια τους,

μεθούν με ιδέα και όραμα.

Σταλάζουν λουλούδια απ' τα όνειρά τους.

 

Η πλάση ομορφαίνει.

Ακούγονται τ' αρώματα,

λούζεται η Ζωή.

Φόντο το ψέλλισμα των ματιών τους.

 

Τα φύλλα αγκαλιά με τις νότες χορεύουν.

Μας καλωσορίζουν,

πλάθοντας τη κατοικία της Άνοιξης.

 

Στην αυλή στροβιλίζουν Άγγελοι τη χαρά μας.

Ανοίγεται μια Πύλη στο μέλλον.

 

Ψαλμωδίες... κυματίζουν γαλάζια πανιά.

 

Τα παιδιά με περιστέρια στα χείλη, ονειρεύονται!

 

Χαμογελούν... τρέχουν...

λερώνουν τα όρια,

υψώνουν κάστρα στην άμμο.

 

Βαδίζουν στο τραγούδι της Αυγής

συνθέτοντας τη μουσική της ζωής τους.

 

Το δάκρυ πέφτει στο χώμα,

ξάφνου φυτρώνει Ελπίδα.

 

Τα χέρια ακουμπούν Όνειρα, Αγάπη,

κι Αλήθεια!

Πλέκοντας ιδανικά για το αύριο.

 

Αντηχούν φυλακές

τα πέλματά τους.

Αρματώνεται η θωριά.

 

Κοσμούν εστίες στο φεγγάρι,

πασπαλίζοντας στο φως του τη φωνή τους.

Λουλούδια φωλιάζουν στη ματιά τους

στη πνοή των αστεριών!

 

Αυγή...

 

Μαργαριτάρια βουλιάζουν στο βυθό,

 

Άσπρα καράβια

στη καρδιά τους!

 

Εγώ... κι εσύ... Εμείς!!

 

Έλα,

το ταξίδι μας είναι μακρινό...

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!