Τα κόκκινα ξυλοπόδαρα, του Eric Puybaret

19.03.2019

σχόλια

 

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

Από τις εκδόσεις Αίσωπος με εικονογράφηση του ίδιου του συγγραφέα Eric Puybaret, σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου και διόρθωση από την Γιώτα Κουλουρίδου κυκλοφορούν Τα Κόκκινα ξυλοπόδαρα.

Στην Νεραλία όλα βρίσκονται πάνω στο νερό. Δεν υπάρχουν δρόμοι αλά μικρά ποτάμια, δεν υπάρχουν λεωφόροι αλλά μεγάλα και βαθιά ποτάμια. Οι άνθρωποι περπατούν πάνω σε ξυλοπόδαρα για να μην βρέχονται και τα σπίτια στηρίζονται σε πασσάλους.

Ο Λεοπόλδος έχει τα ψηλότερα ξυλοπόδαρα κατασκευασμένα από ξύλο κόκκινης λεύκας και περπατά πάνω από τις στέγες των σπιτιών. Δεν επικοινωνεί με τους ανθρώπους αλλά αυτό λίγο τον νοιάζει καθώς απολαμβάνει την μοναξιά του με μόνη παρέα μια κίσσα.

Δεν είναι υποχρεωμένος να μιλά και ονειροπολεί με την ησυχία του. Ώσπου φτάνει η πιο μεγάλη νύχτα του χειμώνα η οποία εορτάζεται με χαρά από όλους, μικρούς και μεγάλους με στολισμούς, φωταγωγήσεις, τραγούδι και μια μεγάλη φωτιά στην Πλατεία των Λιμνών.

Η κίσσα αποφασίζει να πάει και εκείνη στην γιορτή αφήνοντας μόνο του τον Λεοπόλδο ο οποίος για πρώτη φορά νιώθει αβάσταχτη μοναξιά. Ο Λεοπόλδος είναι περίεργος να δει την γιορτή και χαμηλώνοντας από τα ψηλά του ξυλοπόδαρα προκειμένου να φτάσει τους υπόλοιπους κατοίκους ακούει πως κάτι δεν πάει καλά. Η μεγάλη φωτιά δεν είναι δυνατόν να ανάψει καθώς τα ξύλα βρέχτηκα ν από την βύθιση της εξέδρας. Η γιορτή ακυρώνεται και ο κόσμος αποχωρεί απογοητευμένος.

Όμως η φωτιά ανάβει με έναν μυστήριο τρόπο και έτσι όλοι γυρνούν χαρούμενοι να γιορτάσουν την μεγαλύτερη νύχτα του χειμώνα. Τα ξύλα είχαν βρεθεί όταν ο Λεοπόλδος χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισε να κόψει τα ψηλά του ξυλοπόδαρα και να τα ρίξει στην φωτιά. “Λένε πως εκείνη την νύχτα η φωτιά έκαιγε εβδομήντα νύχτες”. Πλέον τα πιο κοντά ξυλοπόδαρα είναι του Λεοπόλδου ο οποίος βρίσκεται πια λίγο πάνω από το νερό και πολύ πιο πάνω στην εκτίμηση των ανθρώπων.

Ο συγγραφέας του “Φεγγαροσκεπαστή” υμνεί άλλη μια φορά την αγάπη και την θυσία ενώ γυρίζοντας τις σελίδες του παραμυθιού έχει κανείς την αίσθηση ότι δεν πρόκειται για απλή εικονογράφηση αλλά μάλλον για μικρά έργα τέχνης.

Η σημασία της ανθρώπινης αλληλεγγύης, και η γενναιοδωρία φαίνεται να κατοικούν σε ένα ζευγάρι ξυλοπόδαρα τα οποία δεν είμαι σίγουρη ότι είναι απαραίτητα κόκκινα αλλά ξέρω ότι τα έχουμε όλοι. Το ζήτημα είναι: Ποιος τα κόβει;

Ακολουθήστε μας

Το φιλί του φεγγαριού, της Εύης Γεροκώστα

Το φιλί του φεγγαριού, της Εύης Γεροκώστα

Ένα αγόρι ψάχνει τρόπους να φτάσει στο φεγγάρι που τον κοιτάζει από ψηλά. Προσπαθεί ξανά και ξανά. Θα τα καταφέρει τελικά; Αποζητάει κάποιου είδους επιβράβευση ή απλά ικανοποιεί την έμφυτη περιέργειά του; Οι γονείς του θα το στηρίξουν στον αγώνα του; Η Εύη Γεροκώστα...

Μα γιατί; της Σαντρίν Φριγκού

Μα γιατί; της Σαντρίν Φριγκού

Η Λένα είναι μια ποντικίνα που μια μέρα ξύπνησε κακόκεφη. Ρωτάει συνέχεια το «γιατί», όχι τόσο για να μάθει όσο για να γκρινιάξει, με αποτέλεσμα να κουράζει τους γύρω της και ταυτόχρονα να παίρνει απρόσμενες απαντήσεις. Πόσο σημαντικό είναι να ρωτάμε και πόσο συχνά...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Κώστας Θερμογιάννης

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μα γιατί; της Σαντρίν Φριγκού

Μα γιατί; της Σαντρίν Φριγκού

Η Λένα είναι μια ποντικίνα που μια μέρα ξύπνησε κακόκεφη. Ρωτάει συνέχεια το «γιατί», όχι τόσο για να μάθει όσο για να γκρινιάξει, με αποτέλεσμα να κουράζει τους γύρω της και ταυτόχρονα να παίρνει απρόσμενες απαντήσεις. Πόσο σημαντικό είναι να ρωτάμε και πόσο συχνά...

Καχαραμπού, της Φραντζέσκας Μάνγγελ

Καχαραμπού, της Φραντζέσκας Μάνγγελ

Η Στέφη, μετά την αποκάλυψη του πρώτου βιβλίου, βρίσκεται σε κίνδυνο. Ταυτόχρονα, η κίνηση του Κίμωνα να τα παρατήσει όλα για να τη βρει άλλαξε τα συναισθήματά της απέναντί του. Αυτό θα της δώσει δύναμη να παλέψει με τον νέο της εχθρό και να τραπεί σε φυγή. Χάρη στη...

Σταύρος Σταμπόγλης: ‘Η γενναιότητα του πένθους στην ποιητική του Κώστα Θ. Ριζάκη‘

Σταύρος Σταμπόγλης: ‘Η γενναιότητα του πένθους στην ποιητική του Κώστα Θ. Ριζάκη‘

_ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - «…εχ μονιά ερημιά μου τσακάλι/αχυρόστρωμα σβήσε το αίμα: / μη σπαράζεις τα γόνατα ποίημα…» Κώστας Θ. Ριζάκης Σε ένα σύντομο βιβλίο (μονογραφία) που εν προκειμένω φέρει τον τίτλο ‘Η γενναιότητα του πένθους στην ποιητική του Κώστα Θ....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου