Ήταν το βράδυ που η βροχή ζωγράφιζε τα χείλη σου στο τζάμι. Στην οδό Γούναρη είχαν απομείνει κάτι ναρκομανείς. Ανήμποροι να διαφυλάξουνε την αποσύνθεσή τους. Η Εύη τραγουδούσε γι’ αυτούς που τους κομμάτιασε η αγάπη. Εγώ παρηγορούσα τα ερείπια πίνοντας το αγαπημένο μου ουίσκι. Η πόρτα του μπαρ ήταν ανοιχτή. Ο δρόμος έμοιαζε με πεινασμένο ζώο. Είχα μάθει από τις ανοιχτές πόρτες να προσημαίνω την εγκατάλειψη. Έτσι χανόμουν μια ζωή. Αφού δεν είχα τίποτα δικό μου. Ένα απολιθωμένο τριαντάφυλλο ο έρωτας, που το φοράω στο λαιμό και με βαραίνει. Πώς να σου έλεγα λοιπόν τα πιο όμορφα λόγια; Έπρεπε πρώτα να πεθάνει η πυρκαγιά κάτω απ’ το δέρμα μου. Μόλις τελείωσα το ουίσκι η βροχή σταμάτησε. Το βινύλιο έσταζε στο πάτωμα. Σαν ήλιος που αρρώστησε και σβήνει. Δεν έμαθα ποτέ τι θα γίνει «if I close my eyes forever». Δεν έκλαψα. Για να μη χαλάσει το τοπίο. Άναψα το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου, ακούμπησα την πλάτη μου στον τοίχο και κοίταξα το τζάμι. Τα χείλη σου είχαν χαθεί.

_

γράφει ο Χρήστος Κάρτας