Αυτό το «τελοσπάντων»
πόσες φορές το είδα γραμμένο,
σε τοίχους,
σε μηνύματα,
πόσες φορές το άκουσα
σε ατέρμονες συζητήσεις,
σε ερωτικά καβγαδάκια.

Πάντα το θεωρούσα αδιαφορία.

Μια εύκολη έξοδο,
μια λέξη για να τελειώσει η κουβέντα,
μια πόρτα που κλείνει χωρίς θόρυβο.

Μέχρι που κατάλαβα.

Το «τελοσπάντων»
δεν ήταν πάντα ένα τέλος.

Ήταν πολλές φορές
όλα εκείνα που έμειναν στη μέση.

Ήταν οι φράσεις που δεν ειπώθηκαν,
οι αλήθειες που σταμάτησαν στα χείλη,
όχι γιατί δεν υπήρχαν,
αλλά γιατί υπήρχε ακόμη ένας άνθρωπος απέναντι.

«Έχω τόσα να σου πω»
έλεγε στην πραγματικότητα.

«Έχω τόσα να σου χρεώσω,
τόσα να σου εξηγήσω,
τόσα να φωνάξω».

Μα δεν τα είπα.

Όχι γιατί δεν τα ένιωθα.
Αλλά γιατί ήξερα
πως μερικές λέξεις,
μόλις ειπωθούν,
δεν επιστρέφουν ποτέ πίσω.

Και έτσι έμεινε μόνο αυτό.

Ένα «τελοσπάντων».

Η πιο μικρή φράση
για όλα εκείνα
που ήταν πολύ μεγάλα
για να ειπωθούν.

_

γράφει ο Ιωάννης Παπαθεοχάρους