Δυο άντρες -άγνωστης ηλικίας- συνομιλούν στο τηλέφωνο. Ο πρώτος κάθεται στο γραφείο του, μ’ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί· το μόνο φως στο δωμάτιο απ’ τη μικρή λάμπα του γραφείου. Ο άλλος βρίσκεται σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Κάθεται στην άκρη του κρεβατιού και μιλάει στο τηλέφωνο, που είναι ακουμπισμένο στο κομοδίνο του.

-Έφτασα. Ξέρεις…

-Ξέρω…

-Εσύ;

-Εγώ; Εγώ τι;

-Όλα καλά;

-Όλα; Ποια όλα;

-Γενικά. Ξέρεις…

-Όχι·

-Όχι;

-Δεν ξέρω· δηλαδή, θέλω να πω, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς. Στην φωνή σου ηχεί μια δεύτερη -κρυφή- σημασία που δεν την πιάνω. Μου λες… “όλα”… ποια όλα, διάολε!

-Μην ταράζεσαι.

-Ήρεμος είμαι.

-Ωραία· λοιπόν;

-Τι;

-Σε ακούω.

-Τι θέλεις να μάθεις;

-Εσύ; Εσύ τι θες μου πεις;

-Τίποτα·

-Εγώ… ξέρεις… έφτασα…

-Ξέρω

-Ναι; Και η συμφωνία;

-Η συμφωνία… (πνίγεται στον βήχα)

-Το μετάνιωσες

-Δεν έχω να μετανιώσω για κάτι. Η έννοια της μετάνοιας είναι αταίριαστη για τον χαρακτήρα μου. Έτσι δεν είναι; Εσύ το αντιλαμβάνεσαι αυτό καλύτερα απ’ τον καθένα.

-Σε ξέρω. Γι’ αυτό φοβάμαι·

-Τι φοβάσαι;

-Το απροσδιόριστο

-Ποιο;

-Πάντα και παντού ενυπάρχει μια μικρή δόση απροσδιοριστίας.

-Μα…σ’ αγαπώ…

-Ναι, μ’ αγαπάς· όμως, πόσο μ’ αγαπάς; από πότε άρχισες να μ’ αγαπάς; με τι ένταση; με τι παλμό; Τι θα έκανες γι’ αυτή την αγάπη;

-Πάψε!

-Είδες;

-Τι;

-Κενό. Κάθε κρούση μου πέφτει στο κενό. Υπάρχει μια σκοτεινή οπή που μας αποστραγγίζει από τα νοήματά μας…

-Δεν μπορώ·

-(σιωπή)

-Δεν μπορώ

-Έφτασα αποφασισμένος.

-Δεν μπορώ…

-Είμαι αποφασιμένος.

-Δεν… μπορώ…

-Είμαι αποφασισμένος. Εδώ. Ν’ αφήσω το τελευταίο μου χαρτί.

-Δεν μπορώ!

Στο γραφείο του πρώτου άντρα. Το τηλέφωνο χτυπά. Εκείνος πίνει την τελευταία γουλιά απ’ το ποτήρι, ανάβει την λάμπα και σηκώνει το ακουστικό.

-Ναι;

-Σταμάτησε η βροχή

-Κι εδώ το ίδιο

-Αν… αν ήταν μέρα…

-Θυμάσαι;

-Το ουράνιο τόξο…

-Εκείνο το ουράνιο τόξο

-Τότε…

-Ναι…

-Τα παιδιά κοιμήθηκαν;

-Εδώ και ώρα

-Εκείνη;

-Στον εραστή της

-Δεν σε πειράζει;

-Δε νομίζω

-Γιατί;

-Πού να ξέρω;

-(ειρωνικά) Έλα τώρα!

-Θέλω να πεθάνω·

-Μην κάνεις σα μωρό…

-Αλήθεια

-Πίστεψέ με· δεν θέλεις να πεθάνεις· δεν σου ταιριάζει εσένα η ήττα· εσύ·

-Εγώ;

-Εσύ…

-Εγώ όπως πάντα

-Όπως πάντα…

-Σ’ αφήνω (κλείνει απότομα το τηλέφωνο)

Και πάλι στο γραφείο του πρώτου άντρα. Είναι λίγο μεθυσμένος. Γεμίζει το άδειο ποτήρι με κρασί κι έπειτα τηλεφωνεί.

-Θα έρθω

-Έχει ήδη τελειώσει

-Τότε;

-Είμαστε το παρελθόν μας, μωρό μου…

-Θέλω να έρθω!

-(ειρωνικά και θλιμμένα μαζί) Θέλεις;!

-Θέλω. Τώρα ξέρω… τώρα μπορώ… ναι… μπορώ…

-Τώρα…

-Ποτέ δεν τέλειωσε· πες το!

-Εξ αρχής ήταν τελειωμένο.

-Σ’ αγαπώ

-Κι εγώ

-Είμαστε μαζί· πες το!

-Ποτέ δεν ήμασταν. Ή μάλλον ήμασταν παρενθετικά… για λίγο…

-Ήταν τα παιδιά. Ο φόβος. Ήταν…

-Δεν έχει σημασία

-Έχει!

-Δεν αγάπησες τα συναισθήματά σου. Ήσουν ο ξένος του εαυτού σου. Και για μένα…

-Για σένα; Τι ήμουν για σένα;

-Δεν έχει σημασία

-Έχει, γαμώτο! Έχει!

-Σε παρακαλώ

-Πες το!

-Ποιος ήσουν;

-Πες το!

-Ποιος ήσουν;

-Πες το!

-Ποιος είσαι;

-Εγώ… εγώ…

είμαι… δηλαδή ήμουν…

εγώ…

Σιωπή

-Δεν θα έρθεις. Κι εγώ θα μείνω εδώ·

μια παρένθεση που επιμένει ν’ αντιστέκεται στο αμετάκλητο·

επιμένει ν’ αντιστέκεται -εν γνώσει της- στην επιβεβλημένη -απ’ το κείμενο-

τελεία·

επιμένω… εδώ… μόνος…

-Όχι μόνος. Ποτέ ξανά μόνος.

-Μόνοι μας. Μόνοι  μας· μωρό μου…

Στο γραφείο του πρώτου άντρα. Μπαίνει στο δωμάτιο βιαστικός κρατώντας στο χέρι του το ποτήρι με το κρασί. Πλησιάζοντας το τηλέφωνο, το ποτήρι γλιστρά από το χέρι του και πέφτει κάτω. Εκείνος βρίζει, όμως πηγαίνει στο τηλέφωνο και πληκτρολογεί έναν αριθμό.

-Ναι; Ποιος; Τι πάει να πει αυτό; Και πού πήγε;

Τι; Δεν έχετε το δικαίωμα να μην γνωρίζετε. Για πάντα;

Δεν μπορεί. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Το για πάντα δεν υπάρχει.

Το καταλαβαίνετε; Όχι για πάντα! Ποτέ για πάντα!

Τι; Εμπρός; Εμπρός; Μ’ ακούτε; Ναι; Μ’ ακούτε;

Έκλεισε…

_

γράφει ο Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος