Αν τα ορμητικά νερά

της συνείδησης σου χείμαρρος γίνουν.

Αν τα κτήρια της πόλης

σου φαντάζουν ονείρων κλουβιά.

Αν τη βοή των δρόμων

την ακούς της μοναξιάς σου τραγούδι.

Αν τα πουλιά που πετούν

δικά σου τα νιώσεις παιδιά.

Είναι που μίλησε μέσα σου

της ανάγκης η ελπίδα…

Είναι που μίλησε μέσα σου

η καταπιεσμένη καρδιά!