Τικ τακ

Δημοσίευση: 16.05.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Κρέμομαι

Από έναν λεπτοδείκτη και σήμερα

Τικ τακ

Το χάρβαλο

Τικ τακ

Αργά αργά

Σπάει τη σιωπή το τρέμουλο

Τικ τακ

Τικ τακ

Οι χαμένες ώρες

Ξεπετάγονται μέσα απ΄το κρανίο μου

Μπροστά στα μάτια σας

Τικ τακ

Τικ τακ

Θα ξεχυθούν αναστάσιμες

Οι σβησμένες μνήμες

Τικ τακ

Τικ τακ

Θα ξεκοιλιάσουν τη λήθη σας

Έφτασε η στιγμή

Εμβατήριο γιορτής

Και ύμνος στον χρόνο

Τικ τακ

Τικ τακ

Η ζωή στο ρολόι

Τικ τακ και φεύγει

Κρέμομαι

Απ΄τα τελευταία λεπτά

Απ΄ τη στερνή επιθυμία

«Ή τώρα ή ποτέ»

Μα ποιος μου φωνάζει;

Δεν έχω πια καιρό

Τικ τακ

Τικ τακ

Δεν έχω πια…

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου