Select Page

Του έρωτα ο χορός

Του έρωτα ο χορός

 

Η ευκαιρία χορεύει μ’ αυτούς που είναι ήδη στην πίστα.
H. Jackson Brown, Jr.

 

Έριξε στο ποτήρι δυο κουταλιές καστανή ζάχαρη και το lime κομμένο στα τέσσερα. Έτριψε τα υλικά με το γουδοχέρι έως ότου λιώσει η ζάχαρη και πρόσθεσε τη μέντα αφού πρώτα την πίεσε ελαφρά για να βγάλει το άρωμά της. Γέμισε το ποτήρι με θρυμματισμένο πάγο, πρόσθεσε λευκό ρούμι και σόδα και βγήκε στη βεράντα  με το μοχίτο στο χέρι πάνω που ο ήλιος είχε αρχίσει να συναντά τα θαλασσινά νερά μπροστά στην παραλιακή λεωφόρο Μαλεκόν. Δεν υπήρχε ωραιότερο σημείο στην Αβάνα για όποιον ήθελε να απολαύσει τη δύση του ηλίου.

Τα νυχτερινά καλάμια ψαρέματος είχαν ήδη στηθεί, τα πρώτα ζευγαράκια είχαν πάρει θέση μπροστά στα βράχια για να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα, ο μικρός Γκαρσία ξεσκόνιζε την τρομπέτα του περιμένοντας τους πρώτους τουρίστες να ξεκινήσουν τις βραδινές βόλτες τους και η ομάδα χορευτών του Χουάν δοκίμαζε καινούργιες χορογραφίες για το υπαίθριο show που έδιναν κάθε βράδυ. Οι ίδιοι γιορτινοί ρυθμοί μέχρι το ξημέρωμα όλο σχεδόν το χρόνο.

Ενώ η ματιά της βολτάριζε πάνω κάτω στα δεκατρία χιλιόμετρα της λεωφόρου, χτύπησε το κινητό της τηλέφωνο. Η όψη της άλλαξε. Αυτή η διαολεμένη θύμηση του πονούσε ακόμη. Είχε αρχίσει να πιστεύει πως δεν θα σταματούσε ποτέ να τη  βασανίζει. Πως μόνο αν έβρισκε τρόπο  να σβήσει εκείνα τα χρόνια από τη μνήμη της θα λυτρωνόταν.

Κορίτσι της λεγόμενης καλής κοινωνίας, από οικογένεια εύπορων μεγαλοαστών γονέων, μεγαλωμένη στα πούπουλα με νταντάδες και προσωπικούς δασκάλους, ήταν το καμάρι της περιοχής και νύφη από τις λίγες. Ήταν δεν ήταν δεκαοκτώ χρονών όταν η μητέρας της δήθεν τυχαία της προξένεψε τον όμορφο γόνο πλούσιας οικογένειας. Εκείνος μόλις είχε κλείσει τα τριάντα ένα, με ξέφρενο και ζωηρό ερωτικό παρελθόν και κοπελίτσες από τις γύρω περιοχές που αναστέναζαν όποτε άκουγαν το όνομα του. Το μέλλον στις επιχειρήσεις ήταν πολλά υποσχόμενο μιας και ακολουθούσε τα βήματα του πατέρα του στη βιομηχανία υαλικών που είχαν από πάππου προς πάππου, το χρήμα έρεε άφθονο κι έτσι δεν άργησε να εντυπωσιαστεί από τη χάρη και τη γοητεία του.

Βρέθηκε παντρεμένη, να αφήνει στην άκρη τις σπουδές της στο τμήμα φιλοσοφίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με σκοπό - τι άλλο- να ζήσει τον έρωτα της. Την είχαν τυφλώσει τα φανταχτερά αυτοκίνητα, τα λούσα και τα κοσμήματα που γυάλιζαν ακόμη και στο απόλυτο σκοτάδι. Είχε βάλει παρωπίδες στις υπόλοιπες χαρές τις ζωής και ανέπνεε λόγια για μεγαλεπήβολα σχέδια και έρωτα στις γωνιές του κόσμου.

Μόνο που ο έρωτας αυτός αποδείχτηκε πύργος από τραπουλόχαρτα.

Τα «σε θέλω» δεν έγιναν ποτέ «σ' αγαπώ». Τα «θα αργήσω στη δουλειά» συνοδευόταν από φτηνές απομιμήσεις γυναικείων αρωμάτων. Η συνεύρεση τους δεν ήταν ποτέ για δυο μιας και λειτουργούσε εγωιστικά ακόμη κι εκεί. Είχε μάθει να παίρνει αυτό που θέλει και να κυνηγά το επόμενο τρόπαιο στη συλλογή του ενώ εκείνη μαράζωνε, μόνη σε τέσσερις τοίχους.

Το ταξίδι της στο παρελθόν φρέναρε η προσπάθεια ενός ζευγαριού τουριστών να συμμετέχει στο πάρτι χορού που μόλις είχε αρχίσει. Η στάση του σώματος πρόδιδε πως διένυαν τους πρώτους μήνες της σχέσης τους. Γνώριζαν τα βήματα της salsa αλλά δυσκολεύονταν να χαλαρώσουν και βρουν τον ίδιο ρυθμό. Εκείνος δεν έδειχνε έτοιμος να πάρει πρωτοβουλίες και εκείνη δίσταζε να κουνήσει λίγο παραπάνω τους γοφούς της ώστε να δώσει ένταση στη χορευτική τους συνεύρεση.

Το τηλέφωνο άρχισε να χτυπά ξανά ταράζοντας ακόμη μια φορά τη σκέψη της.

-Τι έπαθες και κατσούφιασες ξαφνικά; πέταξε γελώντας ο Πέπε, συγκάτοικός της τα δυο χρόνια που έμενε στην Κούβα, βγαίνοντας στο μπαλκόνι και αρπάζοντας το μοχίτο από το χέρι της για να πιει μια γουλιά.

-Ήρθα εδώ αναζητώντας τη λύτρωση κι αυτή ακόμη να έρθει, του είπε  χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει. Τα μάτια της είχαν θολώσει ενώ έσφιγγε τα χείλη της και στραβοκατάπινε σε μια προσπάθεια να μετριάσει την επιθυμία της να βάλει τα κλάματα.

-Έλα, μην είσαι  ανόητη, θα περάσει. Ακόμη και τα πιο δυνατά συναισθήματα, έρχεται κάποια στιγμή που ο χρόνος τα ξεθωριάζει.

Τι νομίζεις, πως θα πονάς αιώνια; Τίποτα δεν κρατάει αιώνια, κορίτσι μου, πόσο μάλλον ένας έρωτας που έμεινε στο «θα κάνουμε» και ξέχασε να προχωρήσει στο «ας το κάνουμε».

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να κάνουν τα εύκολα δύσκολα. Βρίσκουν ένα σωρό δικαιολογίες για να κρύψουν τη δειλία τους. Έχουν μάθει να παίρνουν δίχως να δίνουν. Τζάμπα μάγκες. Δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για ό,τι κοστίζει.

Κοστίζει ο έρωτας, μικρή μου. Δεν κάνει συμφωνίες. Δεν λέει «πόσα δίνεις, τόσα θα πάρω, έλα να τα βρούμε». Πληρώνεις, χαρίζεις τα ρέστα και παραδίδεις και τον εαυτό σου ολόκληρο.

Ο πραγματικός έρωτας  είναι κατακτητής. Ορμάει και ότι βρει στο δρόμο του, το λεηλατεί. Δεν σου αφήνει ούτε λογική, ούτε συναίσθημα. Τα παρασέρνει όλα στο πέρασμα του και εσύ πετάς λευκή πετσέτα. Χάνεις τη μάχη πριν καλά καλά την αρχίσεις. Υπακούς στο κάλεσμά του και βουτάς στη δίνη του.

Οτιδήποτε υπακούει σε κανόνες, δεν είναι έρωτας. Κατάλαβες;

Σταμάτα να παιδεύεσαι για κάποιον που δεν συνειδητοποίησε τι είχε παρά μόνο όταν το έχασε. Δεν αξίζουν δεύτερες ευκαιρίες αυτοί οι έρωτες.

Το ήξερε πως είχε δίκιο. Όλες τις ευκαιρίες, κατάλληλες ή όχι, ήταν εκεί, μπροστά τους. Κι εκείνος αντί να τις εκμεταλλευτεί, προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο με τον εαυτό του. Νόμιζε πως εκείνη θα περιμένει πάντα, πως θα μπορεί να αναβάλλει το «μαζί κι όπου βγάλει» έως ότου χορτάσει τη ζωή του.

Ήταν επιλογή του να παρατήσει την ιδέα του άνευ όρων έρωτα νωρίς και να ζήσει μια ζωή σκόρπια σε συναίσθημα. Ήταν δική της απόφαση να κυνηγήσει μια ζωή γεμάτη πραγματικό έρωτα, από εκείνους που ακόμη κι αν κρατούν λίγο, είναι γεμάτοι ένταση, χημεία και θέληση να ανακαλύψουν μαζί τις δικές τους φιγούρες στο χορό της ζωής.

Είχε μόλις πιει την τελευταία γουλιά μοχίτο όταν ο Πέπε την άρπαξε από τη μέση και ξεκίνησαν να χορεύουν στους ρυθμούς της salsa που συνέχιζε να ακούγεται σε όλη την παραλία.

-Χόρεψε, μικρή μου. Ο έρωτας είναι σαν τη salsa. Χρειάζεται έναν καβαλιέρο που να ξέρει να οδηγεί το χορό και ντάμα που να μπορεί να εμπιστευτεί τα βήματα του καβαλιέρου. Ο έρωτας αξίζει μόνο όταν είναι για δυο.

Μη φοβάσαι να αφήνεις ό,τι δεν σου ταιριάζει και να αφήνεσαι σε ό,τι σε συναρπάζει.

Σε μια από τις πολλές στροφές που της έκανε ο Πέπε είδε το με την άκρη του ματιού της το κινητό της να αναβοσβήνει ξανά. Δεν την ένοιαξε. Αφέθηκε να χορεύει. Ίσως κάποια στιγμή αφηνόταν και στον έρωτα.

Ο έρωτας άξιζε μια δεύτερη ευκαιρία. Εκείνος πάλι… όχι.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

13 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Μη φοβάσαι να αφήνεις ό,τι δεν σου ταιριάζει και να αφήνεσαι σε ό,τι σε συναρπάζει.”

    Ιδανικό – μπορεί και ουτοπικό… Αλλά τόσο συγκλονιστικό όταν το μπορέσεις! Συμφωνώ απόλυτα, Ιωάννα μου – κι ας ξέρω πως είναι υψηλής δυσκολίας επιλογή!

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Αλίμονο σε όποιον φοβάται τα δύσκολα!

      Απάντηση
      • Ανώνυμος

        Πολύ καλο!!!

        Απάντηση
        • Ιωάννα Γκανέτσα

          Σε ευχαριστώ!

          Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Σε ευχαριστώ πολύ Ρούλα!

      Απάντηση
  2. nikos

    Τί ελπίδες μπορεί να έχει ο έρωτας τής δεύτερης εικαιρίας…….άραγε?????

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Εξαρτάται φαντάζομαι… τους λόγους που δεν ευδοκίμησε με την πρώτη …

      Απάντηση
  3. Μαή Παπαγεωργίου

    Ο πραγματικός έρωτας είναι κατακτητής. Ορμάει και ότι βρει στο δρόμο του, το λεηλατεί. Δεν σου αφήνει ούτε λογική, ούτε συναίσθημα. Τα παρασέρνει όλα στο πέρασμα του και εσύ πετάς λευκή πετσέτα. Χάνεις τη μάχη πριν καλά καλά την αρχίσεις. Υπακούς στο κάλεσμά του και βουτάς στη δίνη του.

    Οτιδήποτε υπακούει σε κανόνες, δεν είναι έρωτας. Κατάλαβες;
    Εξαιρετική αλήθεια αυτή . Συμφωνώ . Το κείμενο που διάβασα με συνεπήρε . Συγχαρητηρια

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Σε ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Πάλι θα πω ότι μου αρέσουν τα γραπτά σου . Μου αρέσει και αυτό! Μπορώ να πω ότι σε βάζει και μπροστά σε ζητήματα. Αν πρέπει να δίνεις μια δεύτερη ευκαιρία στον άνθρωπό σου. ..σε αυτόν που ήταν μέχρι τώρα δίπλα σου η όχι. Αυτός έχει φτάσει σε ένα σημείο εκτίμησης- συνειδητοποίησης μέσα από λάθη του, που ο επόμενος της …πρώτης ευκαιρίας στερείται αυτής της εμπειρίας! Εκτός πια να είσαι έτοιμος …να πετάς λευκές πετσέτες….και όποτε σου κάτσει να μην χρειαστεί η δεύτερη ευκαιρία! Μου αρέσει το κείμενό σου γιατί βάζει το αναγνώστη σε σκέψεις για στάσεις ζωής, τόσο σπουδαίες όπως είναι αυτές που αφορούν τον Ερωτα! Μπράβο σου Ιωάννα!

    Απάντηση
  5. Χρήστος

    Πολύ όμορφο ,συγχαρητήρια !

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!