Το αδιέξοδο των αριθμών

8.08.2016

Τον έχεις δει. Στάνταρ. Ζει τα τελευταία χρόνια στην ίδια γειτονιά με σένα, ίσως και κάποια τετράγωνα πιο πέρα. Μαζί με την οικογένειά του. Σ’ εκείνο το διαμέρισμα που κατάφεραν επιτέλους ν' αγοράσουν. Ξέρεις τώρα πώς. Με δάνειο, έγνοιες και στερήσεις. Ο καθένας τους έχει να κουβαλά και από μία, καλά σφαλισμένη στις παλάμες, έτσι για να τον συντροφεύει σε όλη του τη ζωή, στο δικό του αγώνα.
Για όλ’ αυτά και γι΄ ακόμα περισσότερα τού κλήρωσε να ξυπνάει κάθε μέρα νωρίς. Πολύ πριν απ’ τον ήλιο. Πριν ακόμα ανοίξει καλά - καλά τα βλέφαρά της η ίδια η πόλη, πριν πάρει φόρα και πιάσει το συνηθισμένο της ρυθμό. Φορτώνει με περίσσεμα υπομονής και αισιοδοξίας τους ώμους και έχει πάντα σα φυλαχτό στην τσέπη τρεις λέξεις: «έχει ο Θεός». Αυτές έμαθε να επαναλαμβάνει ψιθυριστά όλα του τα χρόνια ξανά και ξανά σαν προσευχή. Και να ξεκινά αμέσως για το μεροκάματο, με μια αγωνία ζωγραφισμένη στο βλέμμα. Αγωνία. Η μόνη του κληρονομιά. Για όσα περιμένουν, για όλα εκείνα που πρέπει να λογαριαστούν σωστά και με ακρίβεια, να τακτοποιηθούν, όπως και να ‘χει. Καρτερικός, υπομονετικός, αξιοπρεπής, έμαθε να παίζει σιωπηρά με τους κανόνες και να μεγαλώνει τα παιδιά του με αρχές. Έμαθε να δουλεύει εξαντλητικά και όταν οι αριθμοί δε βγαίνουν να παρακαλά για καμιά παραπάνω υπερωρία. Και ας φτάνει η μέρα να νυχτώνει.
Όπως απόψε που ο ήλιος έδυσε πριν καμιά ώρα περίπου. Ο ήχος από κλειδιά στις πόρτες των σπιτιών σπάει άτσαλα τη σιωπή και την ηρεμία και οι συντροφιές έχουν αρχίσει ήδη να μαζεύονται στα μπαλκόνια με γέλια, φασαρία και παγωτό. Άλλωστε και αυτή η νύχτα σα να ‘ναι κάπως αλλιώτικη.
Μάλλον φταίει που κάποιος ανάμεσα σε όλους περπατάει στο δρόμο από συνήθεια, αλλά με σταθερό  ρυθμό. Με όλα αυτά τα ελάχιστα ή τα λίγο πιο μεγάλα και άλυτα, που γιγαντώνονται, ορμούν με φόρα κατά πάνω του και τον λιγοστεύουν, τον μικραίνουν. Με όση αξιοπρέπεια, ωστόσο, μπόρεσε να φυλάξει απ’ όλη του τη διαδρομή. Η παράφωνη βουή της πόλης δεν τον αφορά. Οι σκέψεις του τρίζουν από τους αριθμούς που για άλλη μια φορά οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε λάθος αποτέλεσμα. Μένουν εκεί και τον βαραίνουν μαζί με τη συνείδησή του.
Οι πράξεις όλες  -  προσθαφαιρέσεις, πολλαπλασιασμοί, διαιρέσεις -  όπως κι αν τις έκανε του έβγαλαν αρνητικό πρόσημο. Αρνητικό πρόσημο σε όλα. Στις υποσχέσεις, στο καθήκον, στις υποχρεώσεις, στα «πρέπει» που σαν βαθιές αλήθειες τον ακολουθούν. Θετικό πρόσημο όμως στο αδιέξοδο. Και μοιάζει με αυτό το αδιέξοδο που κάποιες φορές  σε γυρίζει «τέσσερα τετράγωνα πίσω», σαν μια λάθος ζαριά σ’ εκείνο το επιτραπέζιο παιχνίδι που παίζαμε μικροί. Και αν είσαι άτυχος μπορεί να σε πάει ακόμα πιο πίσω. Στο μηδέν ή στην αρχή. Και τότε αναγκάζεσαι ν’ αλλάξεις τακτική, να κλείσεις τα μάτια μέχρι να ρίξεις ξανά τα ζάρια στον επόμενο γύρο και, αν είσαι τυχερός, να πας μπροστά. Αλλιώς να συμβιβαστείς ή στο τέλος να εγκαταλείψεις.
Συνεχίζει να περπατά. Και όσο περπατά στενεύουν και οι δρόμοι από τους οποίους περνά. Οι ψίθυροι και οι φωνές δυναμώνουν. Η λογική ναρκώνεται αυτόματα, καθώς ο παραλογισμός του κόσμου την πατά βίαια στο λαιμό.  Και τα βήματα ασθμαίνοντας ακολουθούν βαριά, αλλά συνεχίζουν να κρατάνε σταθερό το ρυθμό. Σ’ εκείνα τα ατέλειωτα σκαλιά της παλιάς γκρίζας πολυκατοικίας. Οδηγούνται μπρος στο ξέφωτο του ακάλυπτου, εκεί όπου και η ζωή είναι πλέον εκτεθειμένη και ακάλυπτη. Χάνεται απότομα η ισορροπία, με τον ίδιο τρόπο που έχει χαθεί και η αξιοπρέπεια τελευταία.
Ένα βήμα στο κενό με μάτια σφιχτά σφαλισμένα και μουσκεμένα απ’ τις στοιχειωμένες ενοχές. Χωρίς φωνές τώρα, χωρίς φασαρία. Μόνο με μία γκρεμοτσακισμένη αξιοπρέπεια, που την παίρνει μαζί του τραβώντας την βίαια από το χέρι. Γιατί μια εξίσωση ανακάτεψε ξανά τους αριθμούς και έβγαλε ένα τελικό  - αυτή τη φορά  - αποτέλεσμα. Μαθηματικό και με ακρίβεια. Το γράφει, άλλωστε, και το τσαλακωμένο γράμμα που βρέθηκε  για να εξηγήσει το πώς και το γιατί. Δηλαδή τα ανεξήγητα… Μαζί με μια συγγνώμη…

 

_

γράφει η Χαρούλα Σμαρνάκη - Φιλόλογος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Εξαιρετική περιγραφή μιας τόσο νεκρής περιόδου που βιώνουν πολλοί από εμάς και τερματίζουν έτσι άδικα την αδιέξοδη ζωή τους. Το κείμενό σας με συγκίνησε βαθιά.

    Απάντηση
    • Χαρούλα Σμαρνάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ τόσο για τη φιλοξενία των σκέψεών μου, όσο και για τα πολύ θετικά σας σχόλια. Η πραγματικότητα συχνά υποκινεί τη σκέψη και πυροδοτεί τη φαντασία και όταν δεν μπορείς να τη συλλάβεις και να την περιγράψεις τη μεταμορφώνεις σε μικρές ιστορίες. Για μένα είναι συγκινητικό το γεγονός πως το κείμενό μου δημιούργησε τα συναισθήματα που περιγράφετε.

      Απάντηση
  2. Χαρούλα Σμαρνάκη

    Σας ευχαριστώ πολύ, τόσο για τη φιλοξενία των σκέψεών μου, όσο και για θετικά σας σχόλια, συγκινητικό για εμένα αν δημιούργησε τέτεοια συναισθήματα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου