Επιλέξτε Page

Το αδιανόητο άγνωστο

12.01.2015

 

 

 

Ξύπνησε αλαφιασμένος από έναν ύπνο βαθύ, ταξιδιάρικο, γεμάτο όνειρα τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά που ένιωθε μέρος του χρόνου, ζούσε αγαπημένες στιγμές που είχε θάψει βαθιά στο νου. Η επιλογή του χώρου που διαδραματίστηκαν όσα βίωσε δεν μπορεί να ήταν τυχαία. Ήταν το πρώτο σπίτι που έμειναν μαζί. Ήταν εκεί που έζησαν τις λίγες, μα ικανές να τις κουβαλά μια ολόκληρη ζωή, στιγμές που τον κυνηγούν ακόμη και όταν κλείνει τα μάτια. Ίσως μόνο έτσι ξαναζεί μαζί της. Έτσι καταφέρνει και την κρατά καλά κλεισμένη στην αγκαλιά του, για λίγο, για όσο επιτρέπει ο ονειροχρόνος να περπατά στα σκοτεινά και άγνωστα μονοπάτια, σε μέρη γνώριμα μα ξεχασμένα.

Το σπίτι ήταν όπως ακριβώς το θυμόταν, τα πράγματα ανέγγιχτα στο πέρασμα του χρόνου, μόνο η σκόνη και η κλεισούρα ήταν εκεί να τους κρατούν συντροφιά. Έπιπλα παλιά πια, αχρησιμοποίητα, που δεν πρόλαβαν να χαρίσουν τις στιγμές χαλάρωσης για τις οποίες αγοράστηκαν. Άνοιξε τις ντουλάπες και έπιασε ένα ένα τα ρούχα της που έστεκαν κρεμασμένα και κρύα. Θυμήθηκε το πράσινο μπουφάν που αγόρασαν μαζί όταν είχαν πάει για ψώνια, πιο δίπλα το άσπρο με την κουκούλα που φόρεσε όταν είχαν πάει στα χιόνια και τη φωτογράφιζε σε κάθε κίνηση που έκανε, λες και ήθελε να κρατήσει τις στιγμές αιώνια κλεισμένες σε ένα κομμάτι χαρτί, μιας και δεν θα την είχε ζωντανή δίπλα του.

Ανάμεσα σε κουτιά και σακούλες με αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι δυο τους, έπιασε κάτι παλιά κοσμήματα, ασημένια και χρυσά δαχτυλίδια που τη θυμόταν όταν τα φορούσε. Τα πήρε στα χέρια του και οι αναμνήσεις κατέκλεισαν το μυαλό του, δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια του όταν βρήκε ένα ασημένιο δικό του που ο ίδιος δε φόρεσε ποτέ και τη βέρα του που μετά το γάμο την είχε κρύψει στο κουτάκι γιατί τον εμπόδιζε να τη φοράει στο δεξί χέρι.

Έκλεισε τη ντουλάπα και βγήκε στο μπαλκόνι να καπνίσει ένα τσιγάρο, να πάρει λίγο αέρα, σκουπίζοντας τα θολωμένα του μάτια, μα σαν αντίκρισε το χαμό στον εξωτερικό χώρο του κόπηκε η ανάσα. Ένας σωρός από χώμα και κοπριά ήταν σαν βουναλάκια ανάμεσα σε τεράστιες γλάστρες με ξερά λουλούδια, πεταμένες καρέκλες και μαξιλάρια από καναπέδες σκισμένα και βρώμικα.

Έριξε μια ματιά τριγύρω και πάλι με τα δάκρυα να τρέχουν ποτάμι από τις θύμησες που τον κατέκλυσαν και μπήκε ξανά μέσα στο κρύο δωμάτιο να αγγίξει όσα εκείνη είχε αγγίξει. Όσα ο χρόνος βίαια διέκοψε και παράτησε να σκονίζονται, να σαπίζουν…

Βγήκε από το χώρο χτυπώντας πίσω του την πόρτα και από το θόρυβο πετάχτηκε από το βαθύ ύπνο και άνοιξε τα υγρά του μάτια. Τα ξαναέκλεισε με την ελπίδα να μπορέσει να γυρίσει πίσω, αυτή τη φορά δεν είχε προλάβει να την έχει δίπλα του, να την κλείσει στην αγκαλιά του.

Σηκώθηκε αναστατωμένος, λες και κάτι ήθελε να του πει αυτό το όνειρο…

Γιατί εμφανίστηκαν αυτά τα συγκεκριμένα αντικείμενα, γιατί το χρυσό και το ασήμι, γιατί η βέρα του;

Έπιασε το δεξί του χέρι να αναζητήσει το αντικείμενο που τον έδεσε μαζί της, το χρυσό δαχτυλίδι που ορκίστηκε ενώπιον Θεού και ανθρώπων να φοράει για πάντα… Δεν ήταν εκεί… δεν θυμόταν να το έχει βγάλει μα δεν ήταν στο δάχτυλό του…

Έψαξε ανάμεσα στα σκεπάσματα μήπως κατά λάθος του βγήκε όταν κοιμόταν και όταν σήκωσε το μαξιλάρι του, έμεινε να κοιτάζει με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη το σημείωμα με τις κόκκινες σχηματισμένες λέξεις να γράφει «Σ’ ΑΓΑΠΩ» και πάνω στο χαρτί τη βέρα του!

_
γράφει η Ιουλία Ιωάννου

Ακολουθήστε μας

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου