Ψιθύρισαν τα κύματα

Το όνομα σου πάλι

Έτσι όπως έσβηναν αργά

Στης λήθης τ’ ακρογιάλι

 

Η μνήμη ανασάλεψε

Στο πελαγίσιο αγέρι

Κι η νύχτα καλωσόρισε

Το πρώτο της αστέρι

 

Κι εκεί που χάνονταν το μπλε

Μες τ’ ουρανού το γκρίζο

Τη λάμψη απ’ το βλέμμα σου

Αντίκρισα νομίζω

Μου ‘φερε η φουσκοθαλασσιά

Τον ήχο της μιλιάς σου

Ο ασημοκέντητος αφρός

Στεφάνι απ’ τα μαλλιά σου

 

Ας ήταν μόνο μια στιγμή

Να σ΄ έβλεπα στην πλώρη

Κυματοθραύστη αδάμαστο

Κόντρα στ’ ξεροβόρι

 

Έτσι για μια στερνή φορά

Να σου ‘σφιγγα το χέρι

Πυξίδα και πανιά εσύ

Ρότα για πέρα μέρη

 

Έμεινα να σε καρτερώ

Στου φεγγαριού το δρόμο

Χάθηκες μες στη σκοτεινιά

Σαν μια απόκοσμη σκιά

Που ξεγελά το χρόνο

 

Τα πόδια μου ματώνουνε

Στης λησμονιάς το βράχο

Των αστεριών ταξιδευτή

Φάρο στο μέρος της καρδιάς

Τη θύμηση σου θα ΄χω

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!