Το απέναντι μπαλκόνι

27.10.2015

 

 

Κάποιες φορές
ξεκαρδίζομαι στα γέλια,
όταν θέτω στον εαυτό μου
το ρητορικό ερώτημα:
τι είναι ζωή;
ένα ταξίδι; ένα παιχνίδι;
ένα πέρασμα με το τραινάκι του τρόμου;
ή μια στιγμιαία ερωτική απόλαυση;
τότε ανακαλύπτω το πεπερασμένο της ύπαρξης μου,
όταν δεν μπορώ να ανοίξω το μάνταλο
από ένα παράθυρο,
ή να απαντήσω στα γιατί της γυναίκας
από το απέναντι μπαλκόνι.

 

_

γράφει η Φανή Αθανασιάδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Φανή Αθανασιαδου

    Σας ευχαριστώ,καλή σας μέρα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου