Χρόνια τώρα το ταΐζουμε το θεριό…

Για κάμποσο καιρό είχε λουφάξει…

Έτσι νομίζαμε…

Χρειάστηκε να περάσουν

κάποιες δεκαετίες

και να ’σου

το αυγό που είχε ξεμείνει

νομίζαμε

εκκολάφτηκε…

Σιγανά κι αθόρυβα

όπως ταιριάζει

πολλαπλασιάστηκε

σαν την κόνιδα.

Μαύρα μανιτάρια

άρχισαν να ξεπροβάλλουν

χωρίς ντροπή

με λάβαρο

την πατριδοκαπηλεία.

Οι “ελεύθεροι μαύροι”

δολοφονούνται

χωρίς κανένα δισταγμό.

Οι βάρκες που “μεταφέρουν”

αυτούς που ξεπουλήθηκαν

για να σωθούν

εμβολίζονται.

Γέμισε η Μεσόγειος πτώματα

που οι “μεγάλοι” αποφάσισαν

ν’ αφανίσουν λαούς και χώρες.

Ομοφυλόφιλοι περιπαίζονται,

λιθοβολούνται

σφαγιάζονται…

Άνθρωποι

όποιου χρώματος

όποιου πολιτισμού

όποιων “πιστεύω”

δολοφονούνται εν ψυχρώ…

«Ψυχικά διαταραγμένος»

το συγχωροχάρτι

αυτών που τους δημιούργησαν.

Νισάφι, άνθρωποι…

Σε όποιον Θεό πιστεύετε

κανείς

δεν αξίζει

τούτη την αντιμετώπιση.

Βάλτε τον εαυτό σας

σε παρόμοια θέση

βάλτε το παιδί ή την μάνα

την αδελφή, τον αδελφό…

Πώς θα νοιώθατε;

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια