Το θεριό

15.09.2019

Χρόνια τώρα το ταΐζουμε το θεριό…

Για κάμποσο καιρό είχε λουφάξει…

Έτσι νομίζαμε…

Χρειάστηκε να περάσουν

κάποιες δεκαετίες

και να ’σου

το αυγό που είχε ξεμείνει

νομίζαμε

εκκολάφτηκε…

Σιγανά κι αθόρυβα

όπως ταιριάζει

πολλαπλασιάστηκε

σαν την κόνιδα.

Μαύρα μανιτάρια

άρχισαν να ξεπροβάλλουν

χωρίς ντροπή

με λάβαρο

την πατριδοκαπηλεία.

Οι “ελεύθεροι μαύροι”

δολοφονούνται

χωρίς κανένα δισταγμό.

Οι βάρκες που “μεταφέρουν”

αυτούς που ξεπουλήθηκαν

για να σωθούν

εμβολίζονται.

Γέμισε η Μεσόγειος πτώματα

που οι “μεγάλοι” αποφάσισαν

ν’ αφανίσουν λαούς και χώρες.

Ομοφυλόφιλοι περιπαίζονται,

λιθοβολούνται

σφαγιάζονται…

Άνθρωποι

όποιου χρώματος

όποιου πολιτισμού

όποιων “πιστεύω”

δολοφονούνται εν ψυχρώ…

«Ψυχικά διαταραγμένος»

το συγχωροχάρτι

αυτών που τους δημιούργησαν.

Νισάφι, άνθρωποι…

Σε όποιον Θεό πιστεύετε

κανείς

δεν αξίζει

τούτη την αντιμετώπιση.

Βάλτε τον εαυτό σας

σε παρόμοια θέση

βάλτε το παιδί ή την μάνα

την αδελφή, τον αδελφό…

Πώς θα νοιώθατε;

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου