Ήταν μια μέρα σαν αυτή
πρώτη φορά σε ξένη γη
στα δεκαοχτώ μου χρόνια…

Απ’ τ’ αεροδρόμιο στο σταθμό
με ένα μετρό κάπως παλιό
δέντρο εγώ άπλωνα κλώνια.

Το τραίνο βρήκα το σωστό
για τον δικό μου προορισμό
κι άρχισα ήδη τα όνειρά μου…

Διάλεξα άδειο ένα κουπέ
κάνω τσιγάρο δίχως καφέ
παρέα με την μοναξιά μου…

Κι όταν ξεκίνησε ο συρμός
μες την ψυχή μου ένας τριγμός
στην πόρτα στάθηκε κι ο φόβος.

Τι θα ‘βρω φτάνοντας εκεί;
Που θα μου χτίσω μια ζωή;
Υπάρχει για όλα κάποιος λόγος;



Έμεναν πίσω οι σταθμοί,
φαντάζει αιώνια η διαδρομή
σαν πας στο άγνωστο ταξίδι…

Κι έφτασα νύχτα στην ερημιά
ενός σταθμού στην ξενιτειά
ψυχή κουβάρι σαν το φίδι…

Μα αν τραίνο μ’ έφερε εδώ
σίγουρα θα ‘ναι για καλό
αφού τα τραίνα τ’ αγαπάω…

Κι έχουν μέσα ψυχή κι αυτά
και νιώθουν όποιον τ’ αγαπά…
Στη σκέψη αυτή χαμογελάω…

 

_

γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης - Αργοναύτης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!