Εκεί που προοριζόταν. Στην αγκαλιά της. Εννέα μήνες αναμονή. Εννέα και μερικές μέρες παραπάνω. Στο πρώτο κλάμα οι σειρήνες της μητρότητας. Ο φόβος υπαρκτός στο πρώτο βλέμμα, ανοιγόκλειμα αυλαίας. Και η παράσταση αρχίζει. Μία νέα ζωή από τα σπλάχνα της. Η μυρωδιά της πάνω της. Ακουμπώντας την στον ώμο το κλάμα σταματά. Ένα φιλί στο μέτωπο. Διαρκείας. Τρία, τέσσερα δευτερόλεπτα. Κλείνουν τα μάτια ταυτόχρονα μοιράζοντας την πρώτη ανάμνηση. Η μικρή δε θα τη θυμάται. Θα τη δει όμως. Ο πατέρας πλάι να κινηματογραφεί με το ένα χέρι. Το άλλο να χαϊδεύει εναλλάξ το μέτωπο της μικρής με το εξωτερικό του δείκτη. «Όλα καλά. Τώρα σας έχω δύο. Δύο να με τυραννάτε. Κλείσε τα μάτια, ξεκουράσου. Θα την προσέχω εγώ». Κλείνοντας τα μάτια δακρύζει. Νιώθει κομμάτι της έξω από το σώμα της. Δεν είναι πια ολόκληρη. Δε θα είναι ποτέ ξανά. Από σήμερα μοιρασμένη. Το ίδιο και η καρδιά. Η ψυχή. Όλα για εκείνη. Να νιώθει ζωή μέσα από μία άλλη. Να αναπνέει για να προσφέρει. «Σε αγαπώ. Σε αγάπησα πριν σε αντικρίσω, πριν σε μοιραστώ. Σε αγάπησα στο πρώτο σκούντημα μέσα στην κοιλιά. Σε αγαπώ, γιατί μου δίνεις σκοπό. Και μετά ας φύγω. Κύκλος συνέχειας, ζωή».

 

_

γράφει ο Βασίλης Μαντικός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!