Select Page

Το μπλε του κοβαλτίου

Το μπλε του κοβαλτίου

 

τοβιβλίο.net καλωσορίζει την ψυχολόγο και συγγραφέα Αικατερίνη Τεμπέλη και το ποίημά της "Μπλε του κοβαλτίου".

Η φωτογραφία της κυρίας Τεμπέλη είναι της Βάσως Σταθούλη.

ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΚΟΒΑΛΤΙΟΥ

..

Τέμνουσες ματιές.

Στο μπλε του κοβαλτίου.

Και μια σκισμένη σημαία

να υπογραμμίζει την παραίτηση.

Ο δρόμος δεν έχει αξία

χωρίς τον ταξιδιώτη.

Μα η Ναυσικά άλλαξε όνομα.

Λιώνει τις γόπες της

με γόβες στιλέτα

κι όταν μας χαμογελά,

κρυώνουμε.

Μερικές φορές

πέφτω,

στα νερά του Ιούδα

και προδίδομαι.

Καταδίδω τον εαυτό μου

για παρατεταμένη μελαγχολία.

Aνεμώνες κι άσπρα κρίνα

βάφουν τις λέξεις μου.

Αλλά ασφαλή διάβαση δεν βρίσκω.

Που να πάω,

δεν έχω.

Μαζεύω άχαρα τα φθαρμένα μου

όνειρα

χαϊδεύω το σκελετωμένο σκυλί

του Οδυσσέα

και μελετώ…

Πως ηχούν τα άστρα στο σκοτάδι.

Πως μυρίζουν τα νεφελώματα.

Πως λιώνει το φεγγάρι

και γυαλίζουν οι κρατήρες του.

Αν ήταν κάπου να φτάσω,

δεν μπορώ πια να θυμηθώ.

Ένα πίδακα αίμα

μόνο

αναγνωρίζω.

Ανάδρομη κίνηση

ονομάζεται θαρρώ.

Μπλε του κοβαλτίου

Οι φλέβες μου…

(Το ποίημα μπορείτε να το βρείτε στο ιστολόγιο της κυρίας Τεμπέλη εδώ)

Η ίδια για το ποίημά της γράφει:

"ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΚΟΒΑΛΤΙΟΥ- Γιατί;

Πάντα πίστευα πως το να εξηγείς εκτεταμένα ένα ποίημα, είναι ένα είδος νοερής ταφής. Σαν να του βάζεις μια ετικέτα, να το 'στριμώχνεις' σ' ένα κουτί, να το 'τακτοποιείς' σ' ένα ράφι και να μην μπορεί να είναι πια κάτι άλλο, παρά μόνο αυτό που εσύ όρισες.

Τα ποιήματα χρειάζονται αναπνοές.. Ακριβώς όπως κι οι άνθρωποι. Καινούρια βλέμματα να τα ντύνουν με προσδοκίες, απορίες, αμηχανία ίσως, αλλά και πιθανότητες. Να μην είναι μονοσήμαντα, αλλά να μετασχηματίζονται και ν' αλλάζουν.

Να σκύβουν πάνω τους χαμογελαστά πρόσωπα, σκυθρωπά, θυμωμένα, μπερδεμένα, γαλήνια και να βρίσκουν μέσα τους κάτι διαφορετικό.. Ή και κάτι ίδιο. Κανείς να μην έχει απόλυτα δίκιο και κανείς να μην έχει απόλυτα άδικο, ως προς το τι είναι ένα ποίημα.. 

 

Κι έτσι δεν θα οδηγήσω τις σκέψεις σας σε βέβαια σχήματα, προσπαθώντας να γράψω για το “Μπλε του κοβαλτίου”. Συγχωρήστε με γι' αυτό.

Δεν μου πάνε βλέπετε, γενικά οι βεβαιότητες. Τις βρίσκω αν θέλετε, εξαιρετικά αλαζονικές.

Θα μοιραστώ μαζί σας όμως, θραύσματα σκέψεων, στιγμών, αναμνήσεων, που οδήγησαν στη γέννηση του, μια νύχτα, κάπου στην Κρήτη, το σωτήριον έτος 1993, αν δεν με απατά η μονίμως λανθάνουσα μνήμη μου..

 

Όσα συζητούσα με ανθρώπους γύρω μου τότε, για το λαμπρό παρελθόν, για το σαθρό παρόν, για το κυνικό μας μέλλον, γυρνούσαν ώρες μετά στο μυαλό μου.

Όσο τα σκεφτόμουν, καταγινόμουν με τα χρώματα και πάσχιζα να δημιουργήσω σχέδια και γραμμές στο λευκό χαρτί, χωρίς να έχω ακόμη τότε κατανοήσει, πως ήταν χαμένη η μάχη.

Πως τα δικά μου χρώματα είναι οι λέξεις. Πως εκείνες έχουν όλες τις αποχρώσεις του μοβ, που ξεχωρίζω.

 

Κι επέστρεφα με μια ανεξήγητη επιμονή στο μπλε του κοβαλτίου και την αμφισημία του. Ψυχρό, θερμό, έντονο, θαμπό, πλούσιο, ταπεινό, εξωτικό, γηγενές, λείο, αιχμηρό, αρχαίο, νέο, θεραπευτικό, τοξικό ενίοτε..

Απ' όλες τις αποχρώσεις του μπλε, αυτό με έκανε, με κάνει ακόμα, να σκέφτομαι την Ελλάδα. Κι έχει τόση θάλασσα αυτή η χώρα..

 

Κακό δαιμόνιο των ορυχείων” το κοβάλτιο, κάποτε, για τους μεταλλωρύχους, αλλά και χρώμα που κυριάρχησε σε πολλά παλάτια και ναούς της Ανατολής.

Δεν απαντάται ελεύθερο στη φύση. Σε μικρές συγκεντρώσεις πάντως, λένε οι ειδικοί, βρίσκεται σχεδόν παντού. Στις πέτρες, στο χώμα, στα φυτά, στα ζώα. Περνάει μέσα μου, μπορεί και μέσα σας..

 

Κι όπως μου έβαψε τα δάχτυλα σε μια αδέξια κίνηση, μπήκαν σαν από μόνες τους οι λέξεις, σε σειρά. Έγραψα αυθόρμητα, σε πρώτο ενικό. Όπως συνηθίζω να γράφω, όταν σκέφτομαι το “εμείς”.

Όχι για να φέρω στο προσκήνιο κάτι αυστηρά προσωπικό, αλλά αντιθέτως για να εκφράσω ένα συλλογικό αδιέξοδο. Και για ν' αντιτάξω, αισιοδοξία. Μερικές σταγόνες ήλιου.. Τόσες, όσες.  Λιώνει πάντως το σκοτάδι.

 

Θέλω να πω.. Αν μες το κόκκινο μπλέκεται ένα μπλε, δεν μπορεί παρά να είναι αυτό. Το υποτιθέμενο γαλάζιο στις φλέβες μας..

Μπορώ να καταλάβω, ότι μια μέρα θα μου σταματήσει την καρδιά. Κι όχι δεν εννοώ ακριβώς τη δική μου. Κι όχι, δεν εννοώ ακριβώς την καρδιά..

 

Αλλά ως τότε, θα 'χει χτυπήσει για πολλά όμορφα πράγματα.."

Η διαδικτυακή παρουσία της Αικατερίνης Τεμπέλη

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ' τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Σπούδασε υποκριτική στο "Θέατρο των Αλλαγών" και μονωδία στο "Ολυμπιακό Ωδείο" Ηρακλείου. Σήμερα ζει στην Αθήνα κι ασχολείται μεταξύ άλλων με την Ιστορία, το Θέατρο και τις νέες τεχνολογίες. Γράφει τις νύχτες και ταξιδεύει συχνά στις ζωές των άλλων. "Η σκόνη των άστρων" είναι το δεύτερο της μυθιστόρημα Προηγήθηκε το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. Αικατερίνη Τεμπελη

    Να ευχηθώ καταρχήν καλή επιτυχία και να σ’ ευχαριστήσω Κώστα από καρδιάς για την εξαιρετική παρουσίαση. Με τιμά, χαίρομαι και συγκινούμαι.

    Μου έδωσες την ευκαιρία να θυμηθώ πολλά με αφορμή αυτό το ποίημα και να γράψω ξανά γι’ αυτό, μετά από τόσα χρόνια..

    Να είσαι καλά κι εσύ κι όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από ‘δω κι άφησαν τα ίχνη τους..

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Κατερίνα, θέλω να σε ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για την τιμή που έκανες σε εμένα αλλά και στο ‘βιβλίο’ που μας χάρισες απλόχερα το ‘Μπλε του κοβαλτίου’ μαζί με τις σκέψεις σου γι’ αυτό. Οφείλω να ομολογήσω ότι από την πρώτη στιγμή που τα μάτια μου έπεσαν πάνω στο ποίημά σου γοητεύτηκαν και πήραν μια γεύση από τις ενδόμυχες σκέψεις και την ψυχή σου. Εύχομαι να συνεχίσεις να μας δίνεις τέτοιες ωραίες δημιουργίες και να έχεις πάντα επιτυχίες στη ζωή σου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος