το Πετάς το δαχτυλίδι;

13.10.2014

 

 

 

Είναι ο Πότης.

Γεροντοπαλίκαρο στα 44. (διότι ΝΑΙ έτσι σε αποκαλούσαν ανύπαντρο τη δεκαετίες 60-70).

Όμορφο δεν τον έλεγες μα... κύριος με κεφαλαία γράμματα. Κύριος στην εμφάνιση, στη συμπεριφορά, στους τρόπους του. Στο λόγο του σπαθί μουσουλμανικό, κουρμπαριστό.

"Πότη... Πότη μου" φώναζε η μάνα του στα στερνά της καθώς βογκούσε και ξεψύχαγε σε κάποιο θάλαμο νοσοκομείου.

Κι αυτός εκεί.

Αφέντη τον έλεγε από μικρό. Αφέντης. Μεγάλη κουβέντα στη Μεσσηνιακή φτωχολογιά του ΄30. Παπούτσι στο πόδι να μην έχει και να τρώνε ξυλοκέρατα να κοροϊδέψουν την πείνα τους, μα πάντα έκρυβε καμιά πατάτα η Γριά να του φτιάσει τηγανητή με κάνα αυγό του... Αφέντη. Μουτρωμένος την άκουγε στ αλώνι να του φωνάζει, να τον κανακεύει... "Έλα Αφέντη μου να φας... έλα και σου ΄ χω πατάτες μ' αυγά που σ αρέσουνε…".

Έτσι μεγάλωσε ο Αφέντης στη φτώχια μα σε μια καλοπέραση που του 'φτιασε η (κλασσική) Ελληνίδα Μάνα...

Προσπάθησε στην Εμπορική, τον φρέναρε ο Πόλεμος... Μετά τον εμφύλιο ανηφόρισε για την Αθήνα. Τέλειωσε μια σχολή Μηχανικών όπως - όπως κι έκανε παράλληλα το σοφέρ για να τα φέρει βόλτα. Έπιασε δουλειά συντηρητής καυστήρων στο μηχανοστάσιο ενός Νοσοκομείου κι έμενε εκεί εσώκλειστος... αβάσταχτο το νοίκι. Εκεί σ’ ένα μικρό δωματιάκι που το μοιραζόταν με δυο πατριωτάκια - συγκατοίκους κάνουν όνειρα για μια ζωή καλύτερη. Με τα χρόνια η θέληση, το κοφτερό του μυαλό και η εμπειρία που χτιζόταν αργά και σταθερά τον κάνουν προϊστάμενο της Τεχνικής Υπηρεσίας. Ενώ η προσωπικότητα του και η φανερή του προτίμηση σε αγνές ανθρώπινες σχέσεις παρά στο χρήμα το κάνουν αγαπητό σε Καθηγητές Ιατρούς και Λόγιους ανθρώπους της εποχή του, που γνωρίζει μέσα από τον κοινό χώρο εργασίας τους. Δωρεάν εξετάσεις, εγχειρήσεις, έως κι εύρεση μόνιμης εργασίας σε μια πληθώρα πατριωτών του, με παρακάλια και δημιουργία υποχρεώσεων έναντι των γνωριμιών του αυτών, τον μετατρέπουν σε σημαντικό πρόσωπο, έναν Local Hero στο μικρό Μεσσηνιακό Χωριό το οποίο ποτέ του δεν ξεχνά κι επισκέπτεται με την πρώτη ευκαιρία.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ο οποίος τυγχάνει και λάτρης του γυναικείου φύλου είναι φυσικό να μην αφήσει αδιάφορες τις δεσποινίδες της εποχής που ζουζουνίζοντας τριγύρω του και τον κάνουν να αποσπάσει ακόμα και τον τίτλο του "γυναικά" εντός ενός κύκλου φίλων και συνεργατών.

Είναι και η Νούλα.

Νοσηλεύτρια από το προάστιο μιας μικρή κωμόπολης της Καβάλας.

Με αντίστοιχα, δύσκολη οικονομικά, παιδική ηλικία όπου το δίλλημα για τα κορίτσια της εποχής της ήταν δεδομένο... δουλειά στην Πόλη ή χωράφι... Μπαίνει μετά το γυμνάσιο (εξατάξιο τότε) στην Νοσηλευτική Σχολή του Ευαγγελισμού κι αποφοιτεί (εσώκλειστη επίσης) με άριστα. Ακολουθεί πρακτική εξάσκηση κι εργασία σε δύσκολες και πειραματικές για την εποχή εγχειρήσεις δίπλα στον Αείμνηστο καθηγητή χειρουργικής κ. Τούντα στη Θεσσαλονίκη. Κάποια στιγμή ο καθηγητής μετακομίζει στην Αθήνα και η ομάδα του τον ακολουθεί. Η μελαχρινή και πανέμορφη εργαλειοδότρια βρίσκεται λοιπόν στο ίδιο νοσοκομείο με τον... Πότη.

Ο Πότης την βλέπει κι όσο να πεις τον παθαίνει ένα ζαβλαμά, ενώ ένα μικρό δαχτυλιδάκι στο χέρι της τον κάνει να κομπιάζει. Προσπαθεί να συλλέξει λοιπόν πληροφορίες για να σχεδιάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σχέδιο δράσης του.

Το δαχτυλίδι είναι από μια πλατωνική νεανική σχέση με κάποιο Γ, ο οποίος είναι ένας άνθρωπος, κατά πως φαίνεται, με ιδέες και σχέδια διαρκώς μεταβαλλόμενα και σε κάθε περίπτωση πολύ υψηλότερα των πραγματικών του δυνατοτήτων. Άνθρωπος που κάνει τόσο την ίδια όσο και τους γονείς της ν αμφιβάλουν.

Ο Πότης δεν μπορεί να τα γνωρίζει όλα αυτά και προσεγγίζει αργά κι επικίνδυνα ως καρχαρίας μια κοινή τους φίλη κανονίζοντας μια έξοδο σε γνωστό ζαχαροπλαστείο της εποχής. Στο ραντεβού η Νούλα εντυπωσιάζεται από την συμπεριφορά και την περιποιητικότητα του Πότη μα η μεγάλη διαφορά ηλικίας του, δεν την αφήνουν να σκεφτεί περισσότερα.

Το φλερτ του Πότη συνεχίζεται με αποκορύφωμα την πρόταση που της κάνει να τα φτιάξουν, ρωτώντας της ανοιχτά... "Αυτό το δαχτυλίδι που φοράς... το Πετάς;" Η Νούλα του απαντά ότι πρέπει να ρωτήσει τους γονείς της, το οποίο είναι μεν αληθές αλλά παράλληλα της δίνει χρόνο για να σκεφτεί...

Όλα κατά πως φαίνεται κύλησαν ομαλώς και δυο χρόνια μετά, αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα το εν λόγω ζεύγος, (ο Πότης και η Νούλα), εισήλθε εις γάμου κοινωνίαν... κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

 

Μαζί με τους τίτλους τέλους λίγα ακόμη νέα.

 

1) Η Νούλα δέχεται απειλές από πρώην κοπέλα του Πότη να τον παρατήσει πάραυτα, οι οποίες κόπτονται δια παντός με ένα αποστομωτικό... "παράτα τα, την ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ", εξ' αυτού.

2) Κουμπάρος στο γάμο η κόρη του Αείμνηστου καθηγητή κου Τούντα.

3) Ένα χρόνο μετά. Γεννιέται μετά Βαΐων και Κλάδων ο πρωτότοκος Υιός... (ο Γράφοντας αυτοπροσώπως)... το ζεύγος πανευτυχές με τη γέννηση του Αφέντη Jr... (που να ΄ξεραν… τι κούναγαν... έλεγε ο Πότης μισό αστειευόμενος, αρκετά χρόνια μετά. -   χιχιχιχι).

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

Ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος είναι 43 ετών παντρεμένος και πατέρας μιας κόρης. Ζει κι εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στην Αθήνα, κι όταν δε βρίσκεται στη δουλειά ή με την οικογένειά του, συνήθως γράφει και χαλαρώνει στον… Κόσμο του.
Λάτρης της λογοτεχνίας του Φανταστικού από παιδί, γράφει ιστορίες για αγρίους, παράξενες ή με χιούμορ, λυτρωτικές ή θέτοντας προβληματισμούς... Το γράψιμο είναι για εκείνον, αυτοκριτική και ψυχοθεραπευτική μέθοδος που μαζί με τη μουσική και τον ποιητικό λόγο τον βοηθούν να αντέχει το σήμερα.
Ξεκίνησε προ διετίας να δημοσιεύει μικρά διηγήματα στα e-magazines: microstory.gr, bibliotheque.gr, staxtes.com, ideostato.gr, (ενδεικτικά: http://bibliotheque.gr/?p=35606 , http://staxtes.com/2003/?p=2173, ιδεόστατο: Διήγημα: Tα λεφτά τα λεφτά (τα εκατομμύρια…), http://www.microstory.gr/?_escaped_fragment_=miterakourasmeni%2Fc1xfn) καθώς και στα sff.gr  και gomolastiha.blogspot.gr,  ενώ τα 24grammata.gr του δημοσίευσαν και το πρώτο τουebook  με τίτλο «Παράξενες Ιστορίες».
Με το κείμενό του «Μάνα Ζωή» Μάνα Ζωή, του Δημήτρη Π. Μποσκαΐνου να ξεπερνάει τις 1570 αναγνώσεις σε μικρό χρονικό διάστημα,  κέρδισε μόνιμη συνεργασία με το περιοδικό  iporta.gr στο οποίο και έγραφε μέχρι πρότινος σε εβδομαδιαία βάση.
Με τις δημοσιεύσεις του να ξεπερνούν τις 50 μέσα σε δύο χρόνια (διηγήματα, κείμενα  και ποίηση) ετοιμάζει πυρετωδώς με τους λογοτεχνικούς του πράκτορες, την πρώτη του συλλογή διηγημάτων και βρίσκεται επί της απαραίτητης ιστορικής έρευνας για το  πρώτο του μυθιστόρημα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Καλαϊτζάκης Γιάννης

    καλησπέρα Δημήτρη…

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Όμορφη κι ευαίσθητη αναδρομή στην προσωπική ιστορία του γράφοντος και υπογράφοντος!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου