Το πικάπ

31.10.2015

 

 

pickup_music_vinyl_b

«Αυτό εδώ, ξέρετε, είναι το εξοχικό μας κι ερχόμαστε από τη δεκαετία του ‘70. Ο γιος μου ήταν τότε ακόμη παλικαράκι κι όλο άκουγε μουσική. Είχαμε ένα παλιό πικάπ και του αγοράζαμε δίσκους. Είχαμε κι ένα σκύλο και μια γάτα. Τα σπίτια που βλέπετε τριγύρω ήταν χωράφια. Μόνο ο πάνω κεντρικός δρόμος είχε άσφαλτο. Ερχόμασταν τα καλοκαίρια και ηρεμούσε η ψυχή μας. Έβαζε και το παιδί τη μουσική δυνατά και το φχαριστιόταν. Καημό το είχε. Μέναμε σε πολυκατοικία στο Παγκράτι κι όλο “σουτ και σουτ” του έλεγαν οι γείτονες, όταν άκουγε τα τραγούδια που αγαπούσε δυνατά. Τη λάτρευε τη μουσική ο γιος μου. Ήθελε να γίνει μουσικός. Και τα ζώα πολύ τα αγαπούσε. Όταν τον χάσαμε το ’87, χάσαμε τον κόσμο όλο. Μας έμειναν μόνο αυτοί οι δίσκοι. Δεν τους έδωσα ποτέ κι ας μου έλεγε ο άντρας μου. Εμένα μου αρέσει να τους ακούω πού και πού. Έτσι, δυνατά, όπως τους άκουγε κι εκείνος. Είναι σα να τον έχω εδώ τα βράδια. Μερικές φορές μπορεί και να τον ακούω κιόλας να τριγυρίζει μέσα στο δωμάτιο. Ελπίζω μόνο να μη σας ενοχλώ. Είναι που κάνει πολλή ησυχία κι έχουν φύγει όλοι τέτοια εποχή. Να με συγχωρείτε.»

 

_

γράφει ο Αλκιβιάδης Κούσης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Μερικές φορές μπορεί και να τον ακούω κιόλας να τριγυρίζει μέσα στο δωμάτιο”

    Σίγουρα τριγυρίζει… οι αγαπημένοι μας είναι πάντα γύρω μας…
    Πολύ τρυφερό, φίλε Αλκιβιάδη!

    Απάντηση
  2. drmakspy

    Πόσος πόνος χώρεσε σε λίγα λόγια κι ένα με συγχωρείτε….!!! Έξοχη σύλληψη…

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    “με συγχωρείτε” ….. και μέσα από τον πιο ανείπωτο και ασύλληπτο πόνο να βγαίνει τόσο μεγαλείο…..

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Με συγκινήσατε Αλκιβιάδη!!!
    Δυνατή η ιστορία σας!!
    Αυθεντικότατη!!!

    Καλό σας βράδυ!!

    Απάντηση
  5. Υπατία Χουσάκου

    Φόρεσε τις συνήθειες εκείνου που έχασε, εκείνου του μονάκριβου γιού! Έτσι κάνουμε όλοι, όταν χάνουμε κάποιον Πολυαγαπημένο. Κρατάμε και φοράμε ρούχα, λέξεις, φράσεις, χειρονομίες του, ακόμα, ακόμα και τις εκφράσεις του παίρνουμε κάποιες φορές,έτσι ασυναίσθητα, έτσι απλά, και τον νιώθουμε κοντά μας, δίπλα μας να μας αγγίζει!!!

    Απάντηση
  6. Georgiadou P

    Μια λυπημενη μικρη ιστορια

    Απάντηση
  7. Malamas

    Μια μικρή “μεγάλη” ιστορία. πραγματικά με συγκίνησε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου