pickup_music_vinyl_b

«Αυτό εδώ, ξέρετε, είναι το εξοχικό μας κι ερχόμαστε από τη δεκαετία του ‘70. Ο γιος μου ήταν τότε ακόμη παλικαράκι κι όλο άκουγε μουσική. Είχαμε ένα παλιό πικάπ και του αγοράζαμε δίσκους. Είχαμε κι ένα σκύλο και μια γάτα. Τα σπίτια που βλέπετε τριγύρω ήταν χωράφια. Μόνο ο πάνω κεντρικός δρόμος είχε άσφαλτο. Ερχόμασταν τα καλοκαίρια και ηρεμούσε η ψυχή μας. Έβαζε και το παιδί τη μουσική δυνατά και το φχαριστιόταν. Καημό το είχε. Μέναμε σε πολυκατοικία στο Παγκράτι κι όλο “σουτ και σουτ” του έλεγαν οι γείτονες, όταν άκουγε τα τραγούδια που αγαπούσε δυνατά. Τη λάτρευε τη μουσική ο γιος μου. Ήθελε να γίνει μουσικός. Και τα ζώα πολύ τα αγαπούσε. Όταν τον χάσαμε το ’87, χάσαμε τον κόσμο όλο. Μας έμειναν μόνο αυτοί οι δίσκοι. Δεν τους έδωσα ποτέ κι ας μου έλεγε ο άντρας μου. Εμένα μου αρέσει να τους ακούω πού και πού. Έτσι, δυνατά, όπως τους άκουγε κι εκείνος. Είναι σα να τον έχω εδώ τα βράδια. Μερικές φορές μπορεί και να τον ακούω κιόλας να τριγυρίζει μέσα στο δωμάτιο. Ελπίζω μόνο να μη σας ενοχλώ. Είναι που κάνει πολλή ησυχία κι έχουν φύγει όλοι τέτοια εποχή. Να με συγχωρείτε.»

 

_

γράφει ο Αλκιβιάδης Κούσης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!