Το ρούμι του θανάτου

10.07.2018

 

Την ιστορία που πρόκειται να σας αφηγηθώ, δεν την έχω πει σε πολλούς, μιας και φοβάμαι ότι θα με περάσουν για τρελό ή ψεύτη. Όλα όσα θα σας εξιστορήσω παρακάτω είναι αναμφισβήτητα αληθινά, γι’ αυτό θα σας παρακαλούσα να μην παρασυρθείτε από άλλες παρόμοιες ιστορίες, γιατί καμία σχέση δεν έχει με αυτές.

Στο μπαρ που σύχναζα, το αγαπημένο μου ποτό ήταν το ρούμι. Η παρέα μου έπινε το ίδιο ποτό και πολλές φορές παραπονιόμασταν στο αφεντικό του μπαρ γιατί δεν μας σέρβιρε κάτι το ξεχωριστό και αρκούμασταν στις συνηθισμένες μάρκες. Επιπλέον, η παρέα μου δίψαγε για καινούργιες εμπειρίες.

Εντέλει, έπειτα από μεγάλη πίεση δέχτηκε να μας σερβίρει από ένα μπουκάλι ρούμι το οποίο ήταν τόσο παλιό που κανένας ειδικός δεν μπόρεσε να ανακαλύψει πότε, πού και από ποιόν φτιάχτηκε.

Αφού μας το σέρβιρε, όλη  η παρέα φανερά ικανοποιημένη άρχισε να πίνει, συγχαίροντας τον μπάρμαν γι’ αυτή την γενναιοδωρία του. Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ, αφού στο τέλος της νύχτας, και αφού αδειάσαμε τα ποτήρια μας, ο καθένας από την παρέα μου βρέθηκε σε μια παλιά εποχή, γύρω στα χίλια επτακόσια δώδεκα, που υποψιάζομαι ότι ήταν η εποχή που παρασκευάστηκε το ρούμι που ήπιαμε την προηγούμενη νύχτα.

Το πιο δαιμόνιο όμως ήταν, ότι ο καθένας μας βρέθηκε θανάσιμος εχθρός του άλλου και αναγκασμένος να βάλει τέλος στη ζωή των πρώην επιστήθιων φίλων του για να επιζήσει.

Από την παρέα εκείνη, μόνο εγώ επέζησα, αφού – καλώς ή κακώς – κατάφερα να εξοντώσω όλους όσους είχαν πιει από εκείνο το καταραμένο μπουκάλι ρούμι και γι’ αυτό ήμουν σε θέση να σας αφηγηθώ αυτή την τελείως αληθινή αλλά και συνάμα τόσο παράξενη ιστορία.

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου