Το σπίτι που μεγάλωσα

9.04.2014

 

Μέσα σ' ένα γκρεμισμένο σπίτι, γεμάτο φθορές

εκεί μεγάλωσα.

Τοίχοι με χώμα και πέτρα, που στο κάθε άγγιγμά τους

έπεφταν καταγής.

Μουχλιασμένες γωνίες και τρύπες στο πάτωμα

που πεταγόντουσαν ποντίκια από μέσα.

Θυμάμαι πως μεγάλωσα, με λίγα ή ελάχιστα

φθορές που έχουν μείνει έντονες

όχι μόνο στους τοίχους αλλά και στην καρδιά μου.

Εκεί θυμάμαι τον παππού και τη γιαγιά

στο άλλο δωμάτιο, στο διπλό κρεββάτι τους

με το εικονοστάσι της Παναγιάς στο προσκεφάλι τους.

Εκεί μεγάλωσα.

Στην αποθήκη, στο εργαστήρι που ζωγράφιζε ο πατέρας μου

αυτοδίδαχτος, είχε την τέχνη μέσα του, ταλαντούχος.

Στην άλλη γωνιά, η ραπτομηχανή που έραβε η μητέρα μου.

Εκεί μεγάλωσα.

Στο λουτρό που μας έκανε μπάνιο η μαμά

με την κατσαρόλα για ζεστό νερό.

Γκρεμισμένο που φαινόμασταν απ' έξω

τοίχοι που καλύπτονταν με σακούλες σκουπιδιών.

Εκεί μεγάλωσα.

Στο πρώτο δωμάτιο, όπου όλοι κοιμόμασταν μαζί

στο ίδιο δωμάτιο,αναπνέοντας και νιώθοντας ο ένας την ανάσα του άλλου.

Εκεί μεγάλωσα.

Δύσκολα χρόνια, σ' ένα σπίτι που ζει στην ανάσα των κυττάρων μου.

Προσπαθώ να ξεχάσω, θέλω να ξεχάσω.

Η θύμησή του με πονά.

Άλλωστε εκεί μεγάλωσα.

Τον χωρισμό των γονιών μου, τις δύσκολες στιγμές

όταν ανέλαβα υποχρεώσεις που δεν μου ανήκαν.

Πόνεσα,πάλεψα, δεν τα κατάφερα.

Βρήκα όμως το κουράγιο και έφυγα.

Δε γύρισα ποτέ πίσω.

Έθαψα στην καρδιά μου και γκρέμισα το σπίτι που μεγάλωσα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι συγκλονιστικός ο τρόπος που γράφετε και με αγγίζει βαθύτατα!!Σας ευχαριστώ!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Εγώ σας ευχαριστώ. Η πινελιά σας είναι σημαντική σε κάθε δημιουργία και πολύτιμη για τη συνέχεια.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου