Το σπίτι που μεγάλωσα

9.04.2014

 

Μέσα σ' ένα γκρεμισμένο σπίτι, γεμάτο φθορές

εκεί μεγάλωσα.

Τοίχοι με χώμα και πέτρα, που στο κάθε άγγιγμά τους

έπεφταν καταγής.

Μουχλιασμένες γωνίες και τρύπες στο πάτωμα

που πεταγόντουσαν ποντίκια από μέσα.

Θυμάμαι πως μεγάλωσα, με λίγα ή ελάχιστα

φθορές που έχουν μείνει έντονες

όχι μόνο στους τοίχους αλλά και στην καρδιά μου.

Εκεί θυμάμαι τον παππού και τη γιαγιά

στο άλλο δωμάτιο, στο διπλό κρεββάτι τους

με το εικονοστάσι της Παναγιάς στο προσκεφάλι τους.

Εκεί μεγάλωσα.

Στην αποθήκη, στο εργαστήρι που ζωγράφιζε ο πατέρας μου

αυτοδίδαχτος, είχε την τέχνη μέσα του, ταλαντούχος.

Στην άλλη γωνιά, η ραπτομηχανή που έραβε η μητέρα μου.

Εκεί μεγάλωσα.

Στο λουτρό που μας έκανε μπάνιο η μαμά

με την κατσαρόλα για ζεστό νερό.

Γκρεμισμένο που φαινόμασταν απ' έξω

τοίχοι που καλύπτονταν με σακούλες σκουπιδιών.

Εκεί μεγάλωσα.

Στο πρώτο δωμάτιο, όπου όλοι κοιμόμασταν μαζί

στο ίδιο δωμάτιο,αναπνέοντας και νιώθοντας ο ένας την ανάσα του άλλου.

Εκεί μεγάλωσα.

Δύσκολα χρόνια, σ' ένα σπίτι που ζει στην ανάσα των κυττάρων μου.

Προσπαθώ να ξεχάσω, θέλω να ξεχάσω.

Η θύμησή του με πονά.

Άλλωστε εκεί μεγάλωσα.

Τον χωρισμό των γονιών μου, τις δύσκολες στιγμές

όταν ανέλαβα υποχρεώσεις που δεν μου ανήκαν.

Πόνεσα,πάλεψα, δεν τα κατάφερα.

Βρήκα όμως το κουράγιο και έφυγα.

Δε γύρισα ποτέ πίσω.

Έθαψα στην καρδιά μου και γκρέμισα το σπίτι που μεγάλωσα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι συγκλονιστικός ο τρόπος που γράφετε και με αγγίζει βαθύτατα!!Σας ευχαριστώ!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Εγώ σας ευχαριστώ. Η πινελιά σας είναι σημαντική σε κάθε δημιουργία και πολύτιμη για τη συνέχεια.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου