Το σπίτι που μεγάλωσα

9.04.2014

 

Μέσα σ' ένα γκρεμισμένο σπίτι, γεμάτο φθορές

εκεί μεγάλωσα.

Τοίχοι με χώμα και πέτρα, που στο κάθε άγγιγμά τους

έπεφταν καταγής.

Μουχλιασμένες γωνίες και τρύπες στο πάτωμα

που πεταγόντουσαν ποντίκια από μέσα.

Θυμάμαι πως μεγάλωσα, με λίγα ή ελάχιστα

φθορές που έχουν μείνει έντονες

όχι μόνο στους τοίχους αλλά και στην καρδιά μου.

Εκεί θυμάμαι τον παππού και τη γιαγιά

στο άλλο δωμάτιο, στο διπλό κρεββάτι τους

με το εικονοστάσι της Παναγιάς στο προσκεφάλι τους.

Εκεί μεγάλωσα.

Στην αποθήκη, στο εργαστήρι που ζωγράφιζε ο πατέρας μου

αυτοδίδαχτος, είχε την τέχνη μέσα του, ταλαντούχος.

Στην άλλη γωνιά, η ραπτομηχανή που έραβε η μητέρα μου.

Εκεί μεγάλωσα.

Στο λουτρό που μας έκανε μπάνιο η μαμά

με την κατσαρόλα για ζεστό νερό.

Γκρεμισμένο που φαινόμασταν απ' έξω

τοίχοι που καλύπτονταν με σακούλες σκουπιδιών.

Εκεί μεγάλωσα.

Στο πρώτο δωμάτιο, όπου όλοι κοιμόμασταν μαζί

στο ίδιο δωμάτιο,αναπνέοντας και νιώθοντας ο ένας την ανάσα του άλλου.

Εκεί μεγάλωσα.

Δύσκολα χρόνια, σ' ένα σπίτι που ζει στην ανάσα των κυττάρων μου.

Προσπαθώ να ξεχάσω, θέλω να ξεχάσω.

Η θύμησή του με πονά.

Άλλωστε εκεί μεγάλωσα.

Τον χωρισμό των γονιών μου, τις δύσκολες στιγμές

όταν ανέλαβα υποχρεώσεις που δεν μου ανήκαν.

Πόνεσα,πάλεψα, δεν τα κατάφερα.

Βρήκα όμως το κουράγιο και έφυγα.

Δε γύρισα ποτέ πίσω.

Έθαψα στην καρδιά μου και γκρέμισα το σπίτι που μεγάλωσα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι συγκλονιστικός ο τρόπος που γράφετε και με αγγίζει βαθύτατα!!Σας ευχαριστώ!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Εγώ σας ευχαριστώ. Η πινελιά σας είναι σημαντική σε κάθε δημιουργία και πολύτιμη για τη συνέχεια.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου