Στο κουτί σου είσαι κλεισμένος

καλοκουρδισμένος και

υπάκουα εκπαιδευμένος.

Όλο ναι να λες και ποτέ όχι

μωρέ σαν το ψάρι

αργοπεθαίνεις στην απόχη.

Στο κουτί σου μέσα

ευθυγραμμισμένος

κινείσαι και ζεις υποδειγματικά

και ούτε που το διανοείσαι

πως υποστηρίζεσαι μηχανικά.

Στο κουτί σου μέσα

κλειδαμπαρωμένος

παρά φύση ζεις

εξαρτημένος.

Απ’ τη μύτη σε τραβάνε

σαν μαγνήτη σε κολλάνε

σε οθόνες έξυπνες, εξελιγμένες

και σε συσκευές

με την τελευταία λέξη

της τεχνολογίας ανεπτυγμένες.

Χώθηκες για τα καλά εκεί μέσα

και δεν βγαίνεις

μπροστά στης τηλεοράσεως

το κουτί κάθεσαι και περιμένεις

το μυαλό σου να σου πρήξουν

και με τρόμο να σε πνίξουν.

Έτσι στο κουτάκι σου ωραία,

που σε όροφο ψηλό το διάλεξες

για να έχεις σίγουρη τη θέα.

Έχεις λουφάξει δεν κουνιέσαι

κι έχεις πάρει κι αγκαζέ

τον ευρύχωρο τον καναπέ.

Άλλοι ρυθμίζουν τη ζωή σου

με την ευλογία τη δική σου

νιώθεις έτσι σίγουρος και ασφαλής

μέσα στο ωραιότατο κουτί σου.

Τι σε νοιάζει άλλοι ανθρώποι

αν πεινάνε, κι αν διψάνε

αν βασανίζονται και αν αυτοκτονάνε

αν ξεκληρίζονται γιατί

με πόλεμο φρικτό τους αφανίζουν.

Ααα εσύ είσαι πολύ μακριά ευτυχώς

τέτοια γεγονότα δεν σε αγγίζουν.

Έχεις κατά πως φαίνεται

ακόμα για να φας

γι’ αυτό κάθεσαι μέσα

στο κουτάκι σου και δεν μιλάς.

Ένας ακόμα που σωπαίνει

σε ένα σπίτι που μικραίνει.

 

_

γράφει  η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!