Select Page

Το τούνελ, της Κατερίνας Λαζίδου

Το τούνελ, της Κατερίνας Λαζίδου

 

 

Εδώ και καιρό είχε χάσει το βήμα της, μέχρι που σκόνταψε στη γωνία της καρώ βαλίτσας, που έχασκε κάτω από το κρεβάτι παρατημένη από καιρούς μακρινούς. Την έσυρε προς τα έξω μαζί μ’ ένα σύννεφο σκόνης. Είχε άσχημη όψη, φθαρμένη στις γωνίες, με σπασμένα γαζιά και σκουριασμένους μεντεσέδες. Αν και παλιομοδίτικη της φάνηκε γεμάτη προσόντα. Μια βιάση την κυρίεψε να την εμπιστευτεί. Έβαλε τα απαραίτητα της μέσα και με διάθεση να γνωρίσει το καινούριο, πήγαν παρέα στον παλιό σταθμό.

Ο σταθμάρχης σήκωσε το σήμα εκκίνησης και σφύριξε. Τρέχοντας ανάμεσα στους ατμούς της μηχανής, πρόλαβε να επιβιβαστεί χωρίς να γνωρίζει τον προορισμό της. Σημασία είχε για αυτήν πως δεν έχασε το τρένο. Δεν έβαλε την βαλίτσα της ψηλά με τις άλλες αποσκευές, μα δίπλα της. Παρέα να την κρατά στο φευγάτο τρένο, ίσαμε να βρει τις δικές της επιθυμίες, που πρώτη φορά τις έψαχνε χωρίς θυμό, γεμάτες θύμησες από το παρελθόν το εμβρυακό, το σχεδόν άγραφο. Ήθελε ταξίδι με προορισμό. Δεν τον γνώριζε.

Τσαφ! Τσουφ! Έβλεπε από το παράθυρο να περνούν οι εικόνες της ζωής της, να φεύγουν τόσο γρήγορα, που να μην προλαβαίνει να τις γνωρίζει. Είχαν μεγάλη ανηφόρα μπροστά τους. Καταϊδρωμένο, αγκομαχώντας, ξεφυσούσε το τρένο: Ουφφφ θα σκάσω!... Ουφφφ θα σκάσω! Κουβαλούσε τόσο βάρος προσπαθώντας να φτάσει στην κορυφή. Μα σαν έφτασε, δεν το κρατούσε τίποτε. Ξαμολήθηκε στην κατηφόρα φωνάζοντας πανηγυρικά: αφφφήστε με!... αφφφήστε με!... αφφφήστε με! Ήταν η μόνη άραγε που το άκουγε; Μήπως την άκουγε κι αυτό;

Άφησε τις παλιές θύμισες και πρόσεξε τα χωράφια, που ξετυλίγονταν κίτρινα μπροστά της, έτοιμα για θερισμό. Είδε πράσινα αγέρωχα δέντρα, κολώνες ηλεκτρισμού, καθαρό ουρανό πάνω από ψηλά βουνά, κόκκινες στέγες, αυλές, μεγάλες μικρές, με λουλούδια, με άσπρες μπουγάδες σε τεντωμένα σχοινιά.

Στάση στον εποχιακό σταθμό. Νιώθει πως δεν τελειώνει εδώ το ταξίδι της. Συνεχίζει. Εναρμονίζεται με την ανάσα του κουβαλητή της. Τσαφφφ! Κάτι ανάβει μέσα της. Τσουφφφ! Κάτι σβήνει πάνω στις ράγες της ψυχής της, τις δυνατές, τις σιδερένιες, που δεν μπορούν να ανταμώσουν. Κυλούν πάνω τους τα δάκρυα της και σβήνουν το φως που θέλει να ανάψει.

Στάση. Στην αναμονή για διασταύρωση, περιμένοντας το τρένο που ταξιδεύει με αντίθετη φορά. Δεν υπάρχει διπλή γραμμή. Μόνο ένα ταξιδεύει ανάμεσα σε δυο σταθμούς. Επανεκκίνηση με καθυστέρηση. Πεισμωμένοι αυξάνουν συνεχώς ταχύτητα για να μειώσουν τον χρόνο που έχασαν. Θέλουν να φτάσουν στο τέρμα εγκαίρως.

Σ’ ένα φιδίσιο ελιγμό φαίνεται το μακρινό τούνελ. Δεν αργούν να το φτάσουν. Μπαίνουν μέσα και μετά, σκοτάδι παντού. Φφφοβάμαι!... Φφφοβάμαι!... Φφφοβάμαι! Χτυπούν πάνω στο σκληρό μπετό οι κραυγές τους και γυρίζουν παραμορφωμένες στ’ αυτιά τους. Είθε να περάσει γρήγορα το σκοτάδι που θρέφει το φόβο. Πρέπει να διαβούν το τούνελ αν θέλουν να φτάσουν στο τέρμα. Περιμένουν καρτερικά να σιγάσουν οι φωνές για να ανάψουν τα φώτα της ψυχής τους. Με μυστική συμφωνία σμίγουν τον παλμό του βηματισμού τους. Χουφτώνουν τις ράγες για να μην εκτροχιαστούν και με ατσάλινη ορμή οδεύουν για την έξοδο.

Φως δειλό ξεπροβάλλει. Μεγαλώνει, μεγαλώνει και τους τραβά κοντά του. Αφήνει πίσω τις σκιές. Από την σιωπή του φόβου γεννιέται ένας γλυκός ρυθμός. Είναι τόσο οικείος που θυμίζει τους ήχους και τις δονήσεις της ενδομήτριας ζωής . Γίνεται τραγούδι χαράς σε δυο τόνους.

Είδα το φφφως μου!

Είδα το φφφως μου!

Είδα το φφφως μου!

 

_

γράφει η Κατερίνα Λαζίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

10 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Χαιρομαι που σας αρεσε.Απο καρδιας σας ευχαριστω για το σχολιο σας που ειναι για μενα πολυ σημαντικο.

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Οι παρομοιώσεις σας υπέροχες. Όλη η αλληγορία του ταξιδιού με το τρένο. Η ζωή η ίδια. Που παίρνει την απόφαση, αφήνει πίσω τα δύσκολα με δάκρυα, γεμίζει από το φόβο για το άγνωστο, αλλά εγκυμονεί τη χαρά που δίνει το νέο ταξίδι και ο άγνωστος προορισμός. Αρκεί να παρθεί η απόφαση να βγάλουμε τη σκονισμένη βαλίτσα μας και να πάρουμε το πρώτο τρένο που θα βρούμε..

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Αφηνοντας πισω μας σκοταδια για να μπορεσουμε να βρουμε το δικο μας φως.

      Απάντηση
      • Στέλλα

        Παλιομοδιστικη βαλιτσα με πολλά προσόντα… Τέλειο

        Απάντηση
        • Κατερινα Λαζιδου

          Στελλα η βαλιτσα του καθενος μας εχει πολλα προσοντα.

          Απάντηση
  2. ANNA

    ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΤΕΡΙΝΑΚΙ ΩΡΑΙΟ!!!!

    Απάντηση
  3. Κατερινα Λαζιδου

    Σας ευχαριστω για τα ωραια σχολια σας στο κειμενο μου.

    Απάντηση
  4. Christos Valkanis

    μιας και το τρένο είναι το αγαπημένο μου μέσο,βρήκα την ιστορία σου όμορφη.Έτσι κι εγώ πήρα το τραίνο κάποτε,για να βρώ τ΄όνειρό μου κάπου μακρυά….τελικά,τ΄όνειρο ήταν στον τόπο μου,στον σταθμό που είχα επιβιβαστεί…

    Απάντηση
    • Κατερινα Λαζιδου

      Τι ωραιο … Να ανταμωνεις το ονειρο σου!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!